New Page 1

   

 

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (VIVA LA LIBERTA) - 2013

Σκηνοθεσία : Ρομπέρτο Αντό

Πρωταγωνιστούν : Τόνυ Σερβίλλο, Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι, Βαλέριο Μαστραντρέα

 

Ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος της Ιταλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πτώση,οι ψηφοφόροι μοιάζουν κουρασμένοι και δυστυχώς δεν υπάρχει αντικαταστάτης....για την ακρίβεια ο μόνος που μπορεί να πάρει τη θέση του Γενικού Γραμματέα είναι ο δίδυμος αδελφός του, καθηγητής φιλοσοφίας ο οποίος όμως νοσηλευόταν σε ψυχιατρείο για αρκετό καιρό.

Οι Ιταλοί κινηματογραφιστές έχουν δώσει εξετάσεις στην κοινωνική και πολιτική σάτιρα με μεγάλη επιτυχία τις δεκαετίες 70 και 80 απο Μάριο Μονιτσέλι μέχρι Μάρκο Φερρέρι, η σχολή αυτή ξανάρχισε να γίνεται και πάλι ευρύτερα γνωστή με την Τέλεια Ομορφιά του Σορεντίνο που δεν άφηνε τίποτα όρθιο  αλλά είχε προηγηθεί το Ζήτω Η Ελευθερία, βέβαια η συγκεκριμένη ταινία μοιάζει περισσότερο με τις Αμερικάνικες τύπου Το Φεγγάρι Πάνω Απο Το Πάραντορ (Moon Over Parador) ή το Νταίηβιντ Πρόεδρος Για Μιά Μέρα.Ασφαλώς και η ιδέα δεν είναι ότι πιο προτότυπο, άλλωστε θυμόμαστε οι περισσότεροι τον κουρέα που γίνεται κατά λάθος ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΩΡ στην ομόνυμη ταινία του Τσάπλιν.

Τα θέματα στα οποία εστιάζει η κάμερα του Αντό είναι ,όπως φαίνεται εξ'αρχής, η φθορά της ξύλινης πολιτικής γλώσσας, το στέρεμα απο νέες προτάσεις , η έλλειψη της  φαντασίας στην εξουσία και της ουσιαστικής επικοινωνίας με το λαό.Φυσικά το φιλμ αναφέρεται και στη σημασία της "πρέπουσας" εικόνας του πολιτικού προς τα έξω καθώς και στα διάφορα παιχνίδια των επικοινωνιολόγων.Ο κουρασμένος και σε υπαρξιακό αδιέξοδο ηγέτης αντικαθίσταται απο έναν πανέξυπνο, εξαιρετικά μορφωμένο με πολύ χιούμορ που επιπλέον χειρίζεται άριστα τη γλώσσα, έχει πάθος για ζωή,αντιπαθεί οτιδήποτε στημένο και γενικά κατα το κοινώς λεγόμενο.."κουβαλάει μια τρέλα".Τα πράγματα φυσικά δεν είναι όπως φαίνονται και οι ανατροπές είναι αρκετές, οι εκπλήξεις ευχάριστες αλλά δε λείπουν και τα απρόοπτα.Ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του το "φονικό" υποκριτικό όπλο που ονομάζεται Τόνυ Σερβίλλο και δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να πούμε πως ο τελευταίος κουβαλάει στους ώμους του την ταινία απο την αρχή μέχρι το τέλος.Το να υποδυθεί ο ίδιος ηθοποιός δύο εντελώς αντίθετους ρόλους στο ίδιο έργο απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα και ο Σερβίλλο σε πείθει εύκολα πως είναι δύο πρόσωπα που το μόνο κοινό που έχουν μεταξύ τους είναι η εμφάνιση.

Μοναδική γλώσσα του σώματος απο τον πρωταγωνιστή κι ένα απολαυστικό παιχνίδι εκφράσεων προσώπου.Ο σκηνοθέτης ώρες ώρες μοιάζει να είναι απλά πίσω απο την κάμερα και να καταγράφει....εδώ που τα λέμε τι οδηγίες να δώσει?Το γέλιο βγαίνει αβίαστα και δεν βλέπεις την ώρα που θα εκτοξεύσει ο καθηγητής την επόμενη ατάκα του,η γκριμάτσα που προηγείται μιας απάντησης σε κάνει να χαμογελάς γιατί ξέρεις πως θα ακούσεις κάτι ευφυές.Την ίδια ώρα που η Ιταλική αντιπολίτευση μοιάζει ευχάριστα ανανεωμένη ο αληθινός Γενικός Γραμματέας παλεύει με τους δαιμονές του με μια ερμηνεία που θυμίζει μεγάλες στιγμές του Μαρσέλο Μαστρογιάννι.Μολονότι όμως έχουμε άλλο ένα ρεσιτάλ του Καίσαρα Σερβίλλο η ταινία χάνει την ευκαιρία να γίνει αληθινά μεγάλη!Ο βασικός λόγος είναι η μικρή της διάρκεια,90 λεπτά δεν φτάνουν με τίποτα για να πει o σκηνοθέτης και σεναριογράφος αυτά που μάλλον έχει στο μυαλό του.Αφηγηματικά τα πάει καλά, ο ρυθμός είναι κάτι παραπάνω απο ικανοποιητικός και το ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν βαλτώνει στο ελάχιστο, το σενάριο όμως δεν "ακολουθεί" και δυστυχώς δεν εμβαθύνει στους δευτερεύοντες χαρακτήρες όσο θα έπρεπε.Οι εξελίξεις στις σχέσεις αποδίδονται γρήγορα και λιγάκι πρόχειρα και αδικούν μια προσπάθεια που έχει ξεκινήσει με τις καλύτερες προθέσεις.

Τα πολιτικά σχόλια είναι λίγο επιδερμικά για χάρη του πρωταγωνιστή και κατά τη γνώμη μου εκεί είναι και το μεγάλο λάθος.Το φιλμ θα μπορούσε να εντυπωσιάσει γιατί είχε μπροστά του γόνιμο έδαφος και είμαι σίγουρος πως και το κοινό θα ήθελε να δει κάτι περισσότερο απο μια άλλη σπουδαία ερμηνεία του Σερβίλλο.Ας είναι, το ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι μια ταινία απο αυτές που θα σε κάνουν να περάσεις καλά,κρίμα όμως γιατί είχε τη δυνατότητα να μας κάνει να την θυμόμαστε σαν μια ταινία σταθμό και το εννοώ.Θα πρέπει τέλος να επισημάνω πως ο Αντό δίνει το δικό του  εξαιρετικό κινηματογραφικό μάθημα στο τελευταίο πεντάλεπτο, η καλύτερη σκηνοθετική στιγμή της ταινίας

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n