New Page 1

   

ΛΕΥΚΟΣ ΘΕΟΣ (FEHER ISTEN/ WHITE GOD) – 2014

Σκηνοθεσία :Κορνέλ Μουντρούκτσο

Πρωταγωνιστούν : Ζόφια Πσότα, Σάντορ Ζότερ, Λίλι Μονόρι, Λιλ Χόρβαθ

Η Λίλη ένα μικρό κορίτσι με χωρισμένους γονείς μετακομίζει για λίγο διάστημα στο σπίτι του πατέρα της αφού η μητέρα της θα πρέπει να λείψει για επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό. Η Λίλη φέρνει μαζί της και τον σκύλο της τον Χάγκεν ένα αδέσποτο του δρόμου που δεν μπορεί να αποχωριστεί αλλά και ο σκύλος είναι το ίδιο δεμένος μαζί της. Ο πατέρας όχι ιδιαίτερα φιλόζωος δεν καλοβλέπει τον Χάγκεν, επίσης πρόσφατα έχει περάσει και ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο τα ημίαιμα σκυλιά φορολογούνται βαριά σε σχέση με τα σκυλιά ράτσας.

Ο Λευκός Θεός είναι ένα φιλμ που αλλάζει ύφος πάρα πολύ γρήγορα και σε αιφνιδιάζει άσχημα. Στο πρώτο ημίωρο νομίζεις πως έχεις να κάνεις με μια τρυφερή ταινία γύρω από τις σχέσεις ανθρώπου ζώου που μπορεί να φέρει και στο μυαλό κάποιες παλαιότερες αμερικάνικες ανάλογου περιεχομένου. Η σχέση ανάμεσα στο παιδί και το σκυλί, χιλιοπαιγμένο ναι; Ναι μεν αλλά…..Ο Μουντρούκτσο έχει αποφασίσει να ταρακουνήσει τόσο πολύ το θεατή ώστε να σωριαστεί φαρδύς πλατύς μαζί με το κάθισμα του. Οι συγκινητικές στιγμές ανάμεσα στον Χάγκεν και τη Λίλυ δε θα διαρκέσουν τόσο πολύ γιατί οι δύο φίλοι θα χωρίσουν και μετά ξεκινά ένας αγώνας να βρεί ο ένας τον άλλον. Δεν είναι όμως απλά ένας αγώνας αναζήτησης, τόσο το κορίτσι όσο και το σκυλί γνωρίζουν την αισχρή εικόνα μιας κοινωνίας που δεν μισεί απλά τα ζώα, μισεί το διαφορετικό. Τα “σιχαμένα” αδέσποτα που χαλάνε την αισθητική μιας καθωσπρέπει πόλης, λες και για τα αδέσποτα την ευθύνη δεν την έχει ο άνθρωπος. Η εμφάνιση ενός σκυλιού χωρίς λουρί πυροδοτεί ότι πιο αρνητικό κουβαλάμε μέσα μας εμείς τα “ανώτερα” πλάσματα, ακόμα και σε φόνο μπορεί να φτάσουν κάποιοι επειδή το τετράποδο ενοχλεί. Ο Χάγκεν ψάχνοντας τη Λίλη γνωρίζει το πιο αποκρουστικό πρόσωπο μας, εν δυνάμει δολοφόνους, απατεώνες, μπόγιες με νοοτροπία Χίτλερ, αδίστακτους τζογαδόρους, και “προστάτες” ζώων που διαλέγουν ποιός θα θανατωθεί και ποιός όχι.

Η Λάσσυ σιγα σιγά σκληραίνει για να μπορέσει να επιβιώσει και η σχεδόν παιδική ταινία των πρώτων λεπτών θα εξελιχθεί σε ένα ιδιόρρυθμο θρίλερ με έντονα κοινωνικά σχόλια και με αιχμηρότατη κινηματογραφική ματιά. Οι ζωές του κοριτσιού και του σκύλου παρουσιάζονται παράλληλα, οι αλλαγές του χαρακτήρα τους εντυπωσιακά δοσμένες όχι τόσο χάρις στο σενάριο όσο χάρις στο παιχνίδι  των εικόνων. Τις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη δεν τις γνωρίζω αλλά διάβασα κολακευτικότατα λόγια γι’αυτές, εντυπωσιάστηκα όμως με τον Λευκό Θεό γιατί ομολογώ πως τέτοιο συναισθηματικό λαβύρινθο επί της οθόνης είχα πάρα πολύ καιρό να δώ. Η ανατροπή στο σινεμά ασφαλώς δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, για να μην πούμε ότι ορισμένοι την έχουν ξεφτυλίσει κιόλας, αλλά εδώ έχουμε κάτι παραπάνω από ανατροπή, έχουμε ένα δοκίμιο πάνω στο ρατσισμό και στην αδιαφορία, πάνω στην εξέγερση που προκαλεί η τελευταία σταγόνα στο έτοιμο να ξεχειλήσει ποτήρι, πάνω στην αγανάκτηση η οποία γίνεται ποτάμι και παρασύρει στο διάβα της “λογικές” και “αναλύσεις”.

Έρχεται η στιγμή που ο Τιμ Μπέρτον θα συναντήσει τον Χίτσκοκ και τον Κάρπεντερ και έρχεται και η στιγμή που ο Τζακ Λόντον θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον Έντγκαρ ΆλΑν Πόε, τον Λάβκραφτ και τον Όργουελ. Μην ψάξετε για πολλές αληθοφάνειες ειδικά στο δεύτερο μέρος της ταινίας, θα χάσετε το νόημα και θα σας φύγει μέσα από τα χέρια και μέσα από την ψυχή ένα από τα πιο σημαντικά και με άγρια ομορφιά παραμύθια που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Όσους ενοχλήσει το “φανταστικό” του Λευκού Θεού θα ενοχλήσει και το φανταστικό της Φάρμας Των Ζώων. Ο κινηματογράφος είναι πάρα πολύ φιλόξενος, έχει χώρο και για ρεαλισμό και για παραμύθι, όταν δε αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρξουν με επιτυχία όπως στη περίπτωση της συγκεκριμένης ταινίας,ακόμα καλύτερα. Σφίξτε στομάχι, σφίξτε δόντια και κοιταχτείτε μέσα σας, δεν γίνεται διαφορετικά προκειμένου να βγουν οι δύο ώρες, αν δε έχετε ήδη σκύλο βάζω στοίχημα πως όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους θα πάτε σπίτι να τον αγκαλιάσετε και να του ζητήσετε και συγγνώμη. Ένα ακόμα ατού του Λευκού Θεού είναι τα καταπληκτικά πλάνα της ανοιξιάτικής άδειας πόλης σε συνδυασμό με τα κρύα πρόσωπα των ανθρώπων. Υπάρχουν εικόνες που είναι σκέτη ποίηση και τις ντύνει κατάλληλα η μουσική, προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή του κονσέρτου και θα καταλάβετε. Ο Μουντρούκτσο είναι ένας αληθινός μαέστρος που μπορεί να στήσει μια απειλητική μέσα στην μαγεία της όπερα. Πρόταση της Ουγγαρίας για ξενόγλωσσο όσκαρ αλλά λίγο με νοιάζει αν θα το πάρει, δύο ώρες κινηματογραφικής εκπαίδευσης είναι αρκετές για να θεωρώ τον Λευκό Θεό μία από τις καλύτερες ταινίες του 2014.

Μεταξύ άλλων ο Μουντρούκτσο λέει για την ταινία του

“επέλεξα ως βασικό θέμα τα ζώα αντί για τις μειονότητες. Το έκανα αυτό, γιατί ήθελα να επικεντρωθώ ελεύθερα πάνω σε αυτό το ευαίσθητο θέμα. Τόσο ελεύθερα και με τα ελάχιστα ταμπού που είναι εφικτό. Ως εκ τούτου, η ιστορία μιλάει για ζώα, που πλέον στερούνται την ανθρώπινη αγάπη και που κάποτε ήταν οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου. Όμως ο άνθρωπος τα πρόδωσε, κι αυτά προκειμένου να επικυρώσουν την ύπαρξή τους επαναστάτησαν απέναντι στα πρώην αφεντικά τους.

Η ταινία μπορεί να περιγραφεί από το ανακάτεμα των λέξεων περιπέτεια, εκδίκηση, επανάσταση και ηρωισμός. Αυτό που επιδίωξα ήταν μια κλασική ταινία εκδίκησης να αναμειχθεί με τις αλληγορικές διαστάσεις των ιστοριών των ζώων, με δυναμικό, συναρπαστικό και συγκινητικό τρόπο.”

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n