New Page 1

   

 

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ GRAND BUDAPEST (THE GRAND BUDAPEST HOTEL) -2014

Σκηνοθεσία : Γουές Άντερσον

Πρωταγωνιστούν : Ρέιφ Φάινς, Τόνι Ρεβολόρι, Γουίλεμ Νταφό, Έντουαρντ Νόρτον

Στο ξενοδοχείο Grand Budapest ένας συγγραφέας συναντά τον κύριο Μουσταφά που δεν είναι άλλος από τον ιδιοκτήτη αυτού του ξενοδοχείου κι έχει να διηγηθεί μια εκπληκτική ιστορία, άλλωστε το να ξεκινάει κανείς σαν bell-boy (παιδί της ρεσεψιόν) και να καταλήγει να αποκτά ξενοδοχείο μοιάζει σαν παραμύθι…μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν.

Έχει περάσει η άποψη ότι για να παρακολουθήσει και να “καταλάβει” κανείς το Grand Budapest θα πρέπει να έχει εξοικειωθεί με το ιδιαίτερο χιούμορ του Γουές Άντερσον, δεν είναι εντελώς άστοχο το συμπέρασμα αλλά δεν το λες και σωστό.Όντως ο σκηνοθέτης των Royal Tennenbaums και The Life Aquatic With Steve Zissou βάζει στην ίδια αρένα κωμωδία και δράμα και συχνά δεν είσαι σίγουρος ποιός είναι ο νικητής, οι χιουμοριστικές ατάκες προκαλούν περισσότερο χαμόγελο παρά γέλιο, ενώ η όποια δραματική εξέλιξη δε σε χτυπάει στο στομάχι. Όσες ενστάσεις και να έχει κάποιος για την φιλοσοφία των ιστοριών του δε μπορεί να μην παραδεχτεί πως η κάμερα του Άντερσον αν μη τι άλλο έχει ρυθμό και δεν σε αφήνει να πλήξεις ποτέ. Επίσης είναι αδύνατον να μη συναντήσεις στις ταινίες του χαρακτήρα που έστω και για 2-3 λεπτά να εμφανιστεί εσύ θα τον θυμάσαι. Ο Άντερσον κατέχει καλά τον σουρρεαλισμό, ασφαλώς υπήρξαν στο παρελθόν σπουδαιότεροι εκπρόσωποι αυτού του είδους κωμωδίας αλλά αυτή τη στιγμή,αν δε μου διαφεύγει κάποιος άλλος, είναι ο μόνος που αποτίνει φόρο τιμής στην slapstick κωμωδία των δεκαετιών 20-30-40. Η slapstick κωμωδία είναι το είδος στο οποίο τα πάντα κινούνται με τρομερά γρήγορο ρυθμό και ανατρέπονται τόσο η λογική όσο και η φυσική νομοτέλεια, από Τσάρλυ Τσάπλιν και Χοντρό Λιγνό μέχρι Χάρολντ Λόυντ και Αδελφους Μαρξ. Το Grand Budapest σαφέστατα αποτελεί αναφορά στο παραπάνω είδος αλλά τελικά είναι μια κωμωδία (έστω με μαύρες πινελίες) που έχει τη σφραγίδα του δημιουργού της.

Ίσως μάλιστα να  πλησιάζει το κωμικό περισσότερο από κάθε προηγούμενη ταινία του Άντερσον. Η συνταγή η ίδια πάνω κάτω, εξωφρενικοί όσο και απολαυστικοί χαρακτήρες, διάλογοι που νομίζεις ότι δραπέτευσαν από το Ιπτάμενο Τσίρκο των Monty Python σε μια προσπάθεια να γίνουν λίγο πιο λογοτεχνικοί, πλάνα που πασχίζουν να μοιάσουν σε καρτ ποσταλ και σε ζωγραφικό πίνακα, και φυσικά μια ιστορία όπου η σχιζοφρένεια αναμετριέται στα ίσια με την αφέλεια, το αθώο με το πονηρό, ο έρωτας με τα βίτσια, η ανθρώπινη κτηνωδία με τα “υψηλά ιδανικά”.Με το Ξενοδοχείο αυτό θα γελάσεις και θα γελάσεις πολύ κι αυτό γιατί για πρώτη φορά ο Άντερσον αποφασίσει να πλησιάσει το χιούμορ των Simpsons και δεν προσπαθεί να κρατήσει κάποιες ισορροπίες που εμπόδιζαν το “αλλοπρόσαλο” να πάρει τα ηνία και να καλπάσει ελεύθερο. Υπόκλιση βέβαια και στο εμπνευσμένο κάστ αποτελούμενο από εξαιρετικούς ηθοποιούς ακόμα και σε πολύ μικρούς ρόλους (π.χ Τίλντα Σουίντον και Μπιλ Μάρρεϋ). Ρυθμός, κίνηση, αφήγηση, εναλλασόμενα πλάνα, όλα αξίζουν τα μπράβο μας γιατί μας κάνουν να θυμηθούμε τι σημαίνει καλή κωμωδία χωρίς “ηθικά διδάγματα” και “αξίες” Χολλυγουντιανού τύπου. Η σάτιρα της Ευρώπης του μεσοπολέμου ανελέητη, ένα ψαγμένο κόμικ που ζητάει κάμερα και τη βρίσκει. Σενάριο γραμμένο από τον Άντερσον και τον μόνιμο συνεργάτη του Χιούγκο Γκίνες βασισμένο όμως στα γραπτά του μεγάλου Στέφαν Τσβάϊχ και βέβαια μοναδικής ομορφιάς φωτογραφία από το επίσης μόνιμο μέλος της Ομάδας Άντερσον τον πολύ έμπειρο Ρόμπερτ Γέομαν

Ο παλιός καλός κινηματογράφος μιας εποχής που ήξερε να συγκινεί και να σε κάνει να περνάς και όμορφα είναι πάλι εδώ, ένα δυνατό και αναγκαίο χαστούκι στις υποτιθέμενες “ακομπλεξάριστες” μπούρδες που έχουν ρημάξει πολλά χρόνια τώρα το αγαπημένο είδος της κωμωδίας με την εισβολή ηλίθιων (επιεικής χαρακτηρισμός) σεναρίων και ατάλαντων ατσαλάκωτων βουτυρομπεμπέδων. Το κινούμενο σχέδιο παίρνει σάρκα και οστά και βγάζει γλώσσα σε κανόνες κι επιταγές. Ευρωπαϊκό και Αμερικάνικο σινεμά τα λένε μεταξύ τους και ανακαλύπτουν ότι έχουν πολλά κοινά. Αλληγορικό ύφος και ρομαντισμός βρίσκουν ιδανικούς εκφραστές και Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου για όσους ψάχνουν την όποια αξία μέσα απο βραβεία. Φυσικά σημαντική και η συμβολή της μουσικής του  Alexandre Desplat ο οποίος γυρίζει κάμποσα χρόνια πίσω ώστε να ντύσει κατάλληλα την ατμόσφαιρα εποχής με τις νότες του. Αν μπορούσε να βάλει κανείς μια πινακίδα έξω από τους κινηματογράφους που φιλοξενούν το Grand Budapest αυτή θα έπρεπε να γράφει “ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΕ ΑΦΟΒΑ”, η τρέλα αυτού του φίλμ μυρίζει πάρα πολύ όμορφα, εισπνεύστε την κι αφήστε την να σας σπάσει τη μύτη.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n