New Page 1

   

Thursday-Today's Radio Show

Όλοι οι γάτοι είναι μουσικοί-Δύο ώρες μουσικές επιλογές από τον τραγουδοποιό Μιχάλη Κλεάνθη. Κάθε Πέμπτη βράδυ @ 20.00

@ 20.00-Όλοι οι γάτοι είναι μουσικοί

Αναζωογονητικό και ξεδιψαστικό, δροσερό Cocktail, κάθε Πέμπτη βράδυ με το Γιώργο Μαντζάκο.

@ 22.00 Cocktail

Εβδομαδιαίο Πρόγραμμα

Πρόγραμμα

BIRDMAN ή Η ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ (BIRDMAN) -2014

Σκηνοθεσία : Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου 

Πρωταγωνιστούν : Μάϊκλ Κήτον, Έντουαρντ Νόρτον, Έμμα Στόουν, Ζακ Γαλιφιανάκης, Ναόμι Γουότς

“Έφτιαξε” όνομα με το ρόλο του Birdman, ενός σούπερ ήρωα, όμως τα χρόνια πέρασαν κι έχει έρθει η ώρα να δείξει πως είναι ικανός ηθοποιός ανεβάζοντας μια δύσκολη θεατρική παράσταση.Κυρίες και κύριοι καλώς ήρθατε στον εσωτερικό κόσμο του Ρίγκαν Τόμσον

Ξεκαθαρίζω τα πράγματα από την αρχή, προσπάθησα να γράψω τη γνώμη μου όντας όσο πιο αντικειμενικός γίνεται.Τι εννοώ, ο Ινιαρίτου είναι ένας σκηνοθέτης ο οποίος μου έχει χαρίσει μερικές από τις συγκλονιστικότερες κινηματογραφικές μου εμπειρίες τα τελευταία χρόνια (Χαμένες Αγάπες, 21 Γραμμάρια, Βαβέλ, Biutiful), μπήκα λοιπόν στην αίθουσα περίπου αποφασισμένος για άλλη μια τέτοια εμπειρία. Το θέμα λιγάκι ξένο με τη δική μας πραγματικότητα, κανένας Έλληνας ηθοποιός δεν έχει κάνει κάποιον ηπερήρωα και μετά τα 50 να σκεφτεί να κάνει δύσκολο θέατρο, στις ΗΠΑ όμως είναι κάτι που συμβαίνει γιατί εκεί υπάρχει το Χόλλυγουντ που φτιάχνει καριέρες και τις καταστρέφει ταυτόχρονα. Η ταύτιση του ηθοποιού με ένα ρόλο σε σημείο που ο ρόλος αυτός να πάρει τη θέση του αληθινού εαυτού.Π.Χ ο Μπέλα Λουγκόζι και ο Κόμης Δράκουλας, ο Ουγγρικής καταγωγής ηθοποιός όσες προσπάθειες κι αν έκανε να απαλλαγεί από τον ρόλο του τέρατος που τον έκανε διάσημο δε τα κατάφερε σε σημείο μάλιστα να οδηγηθεί στη τρέλα. Ο Άντονι Πέρκινς θα μείνει για πάντα στη συνείδηση του κινηματογραφόφιλου ως ο Νόρμαν Μπαίητς ο ψυχοπαθής δολοφόνος του ΨΥΧΩ, έστω κι αν ήταν πολύ καλός Γιοζεφ Κ στη ΔΙΚΗ ή υποψήφιος για όσκαρ Β Ανδρικού ρόλου στο Friendly Persuasion του Γουίλλιαμ Γουάϊλερ 4 χρόνια πριν το ΨΥΧΩ.

Δε λέει κανείς πως ο Μάικλ Κήτον είναι ταυτισμένος με τον Batman του Tim Burton επειδή τον υποδύθηκε δύο φορές αλλά εδώ που τα λέμε αν αναφέρεις το ονομά του οι πρώτες ταινίες που θα έρθουν στο μυαλό είναι αυτές του ανθρώπου νυχτερίδα. Ο Κήτον έχει δείξει ότι είναι καλός ηθοποιός αλλά σίγουρα δεν έκανε την καριέρα που του άξιζε, δε ξέρω αν έφταιγε ο Batman γι’αυτό  πάντως στο φιλμ του Ινιαρίτου έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία σχεδόν να υποδυθεί τον εαυτό του..έστω σχεδόν τον εαυτό του. Ο σκηνοθέτης για άλλη μια φορά δίνει σεμινάριο βάζοντας ένα θεατρικό έργο μέσα σε μια ταινία, σκηνές πάνω στο σανίδι, πρόβες, άγχος, λυκοφλίες, κυνηγητό και συγκρούσεις σε διαδρόμους και καμαρίνια, μαίηκ απ που ξεφτίζει αλλά…the show must go on! Το ζήτημα είναι όμως πως ούτε η παράσταση δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν προχωρήσει πρώτα ο δημιουργός και πρωταγωνιστής της. Μπορεί ένας σούπερ ήρωας μιας κινηματογραφικής βιομηχανίας που πουλάει μεν αλλά έχει το μαύρο της το χάλι δε, να κερδίσει τη πιο δύσκολη μάχη τη ζωή του κόντρα στον πιο επικίνδυνο  αντίπαλο που δεν είναι άλλος από την ερμηνευτική δυνατότητα. Ο Ρήγκαν κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη αλλά βλέπει τον Birdman, το μακιγιάζ δε μπορεί να φύγει ούτε από το πρόσωπο ούτε από το μυαλό, αλλά το χειρότερο δεν είναι ότι τον βλέπει αλλά το ότι τον ακούει κιόλας, ο Birdman είναι η φωνή της χολλυγουντιανής “λογικής”, του “ρεαλισμού”όπου ρεαλισμός ίσον εισπρακτική επιτυχία, αναγνώριση, αυτόγραφα και εμπόριο εικόνας. Τι το θες το θέατρο και τους απαιτητικούς ρόλους, ψευτοκουλτουριάρηδες και ηθοποιοί που ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν εξώφυλλα…ερμηνείες ζωής, ποιός τις χρειάζεται;

Εμπορικό σινεμά εναντίον καλού θεάτρου, αστερόσκονη εναντίον πρωτοπορίας, αλλά ο Ινιαρίτου δε στρέφεται ακριβώς εναντίον του εμπορικού σινεμά, παρόλο που ο ίδιος δεν έχει περάσει ούτε απ’έξω, πολεμάει ένα είδος κινηματογράφου που εξαπατά το κοινό αλλά παράλληλα πολεμάει κι ένα κοινό που βολεύεται με αυτή την απάτη. Μάχεται με μια κακόγουστη βιομηχανία οπτικών εφε από υπολογιστή, σεναριογράφων αντιγραφέων και σκηνοθετών που απλώς φροντίζουν να λένε “ναι” στον παραγωγό και να μαζεύουν ηθοποιούς στο πλατό. Δε χαρίζεται βέβαια ούτε και στο θέατρο, η κάμερα του προσπαθεί να διακρίνει τα όρια του ανατρεπτικού και του γελοίου τα οποία δεν είναι πάντα ευδιάκριτα. Ο Ρήγκαν κυνηγάει στους διαδρόμους του θεάτρου τους συνεργάτες του και τον εαυτό του, αλλά και οι υπόλοιποι κυνηγούν αυτόν. Το υπαρξιακό-καλλιτεχνικό του πρόβλημα μοιάζει να είναι εγκλωβισμένο μέσα σε βεστιάρια και πίσω απο αυλαίες. Μια κάμερα που τρέχει παρακολουθεί τα πάντα και ώρες ώρες σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς το Φελινικό 8 1/2 να τρακάρει με το Η Παράσταση Αρχίζει του Bob Fosse. Ο θεατής συχνά χάνεται στα σύνορα ψευδαίσθησης και πραγματικότητας και δεν μπορεί να καταλάβει σε ποιά πλευρά βρίσκεται.

Ο καλλιτεχνικός απολογισμός που κάνει ο Ρήγκαν έρχεται χέρι χέρι με την σκληρή πραγματικότητα της ηλικίας κι ενώ ο ίδιος θέλει να “γεράσει” με αξιοπρέπεια, αφήνοντας κάτι πίσω του το “ένδοξο παρελθόν” βρίσκεται πάντα εκεί. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος δουλεμένος υπέροχα από την σεναριακή ομάδα η οποία εκτός από τον σκηνοθέτη αποτελείται από τους Nicolas Giacobone (τον βρίσκουμε και στο Biutiful), Alexander Dinelaris και Armando Bo (επίσης στο Biutiful). Μπόρεσαν να παντρέψουν δυο τέχνες τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες μεταξύ τους και να σε μπερδέψουν με τρομερή μαεστρία, το θέατρο και ο κινηματογράφος δύο συχνά ανελέητες αρένες για τον ηθοποιό. Προκατειλημμένο κοινό αλλά και κριτικοί που συχνά με αυτά που γράφουν επιδιώκουν μονάχα τη προσωπική τους προβολή χωρίς να έχουν την παραμικρή διάθεση να πλησιάσουν το έργο το οποίο καλούνται να κρίνουν. Ο Ινιαρίτου δεν αγιοποιεί τον ηρωά του αλλά τον συμπαθεί, τον καταλαβαίνει, θέλει να τον ακούσει και προσπαθεί να κάνει κι εμάς να τον ακούσουμε. Το Birdman είναι ένα ιδιαίτερο υπαρξιακό δράμα που απαιτεί ικανότατο χειρισμό κι ευτυχώς στα χέρια του Μεξικάνου κινηματογραφιστή τον έχει. Αλλά αυτό που επίσης καταφέρνει να απογειώσει την ταινία είναι η καταπληκτική ερμηνεία του Μάικλ Κήτον που δε θα ήταν υπερβολή να γράψω πως το δεύτερο μέρος της ταινίας το κάνει προσωπική του υπόθεση. Ίσως δε θα έπρεπε να μείνουν τόσο στο περιθώριο οι δεύτεροι ρόλοι όπως αυτός του, για άλλη μια φορά πολύ καλού, Έντουαρντ Νόρτον αλλά έχουμε να κάνουμε με μια Οδύσσεια οπότε μοιραία θα καταλήγαμε στην παράσταση για ένα ρόλο.

Η έμπνευση δίνει παντού το παρόν και οι κόσμοι του ήρωα παραχωρούν ο ένας την θέση του στον άλλον στο πλαίσιο μιας αφήγησης που συχνά παραπέμπει σε λογοτεχνία, το χουμε ξαναπεί ότι υπάρχει και σινεμά που διαβάζεται, ο Birdman βλέπεται, διαβάζεται, αγαπιέται. Σε μιά ακόμα απελπισμένη προσπάθεια να γίνω αντικειμενικός πιστεύω πως το τέλος ήταν λίγο πιο ξεχειλωμένο απ’ότι έπρεπε και το παιχνίδι με την κινηματογραφική υπερβολή παραλίγο να χαθεί, όμως ακόμα κι αν χανόταν απολαύσαμε μια πολύ όμορφη ταινία και επιτέλους είδαμε κι έναν σοβαρό ρόλο από τον Ζακ Γαλιφιανάκη κι όχι κάτι σε στυλ HANGOVER 25.

Καλή Διασκέδαση

 

Χορηγίες Επικοινωνίας

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..." από τις 27 Οκτωβρίου στο Από Κοινού Θέατρο

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..."ΑΝΑ-ΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣΠρεμιέρα Παρασκευή 27 Οκτωβρίου στο θέατρο Από Κοινού Οι πέντε ύποπτοι για την επιτυχία του καλοκαιριού στο θέατρο Από Κοινού: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Άκης…
Readmore
Check In! (Επιτέλους...) Για Δεύτερη χρονιά-Παρασκευή & Σάββατο 21.00

Check In! (Επιτέλους...) Για Δεύτερη χρονιά-Παρασκευή & Σάββατο 21.00

Μετά από μια σεζόν επιτυχίας! Περιπλανήθηκαν αρκετά το καλοκαίρι αλλά.....επανήλθαν!!! Κλυταιμνήστρα, Μήδεια, Ωραία Ελένη, Αντιγόνη επέστρεψαν για Check In! (Επιτέλους...). Για δεύτερη συνεχή σεζόν στο Τόπος Αλλού! Για μας που…
Readmore

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n