Φόρτωση ... New Page 1
New Page 1

   

Friday-Today's Radio Show

Κάθε 2η Παρασκευή στις 19.00 το απόγευμα ταξιδεύουμε στο χρόνο της αστείρευτης εμπνευσμένης μουσικής δημιουργίας. Στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Πες το Τραγουδιστά! Με τον Δημήτρη Ντίνο

@ 19.00-Πες το τραγουδιστά

Ακούστε το σταθμό μας μέσω Facebook

Listen to VoiceWebRadio Via Facebook

leviathan poster1

 

ΛΕΒΙΑΘΑΝ (LEVIATHAN) – 2014

Σκηνοθεσία : Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ

Πρωταγωνιστούν : Αλεξέι Σερεμπριάκοφ, Έλενα Λιαντόβα, Ρόμαν Μαντιάνοφ, Βλαντιμίρ Βντοβιτσένκοφ

Ο Κόλια ένας μηχανικός αυτοκινήτων ζει σε μια παραλιακή περιοχή μαζί με την νεαρή όμορφη γυναίκα του και το γιό του από τον πρώτο του γάμο. Η επίσκεψη ενός παλιού φίλου  ο οποίος είναι δικηγόρος και θα έρθει να βοηθήσει τον Κόλια να σώσει το σπίτι του από τα σχέδια του διεθφαρμένου δημάρχου θα φέρει μεγάλες συγκρούσεις και ανατροπές.

Ο σκηνοθέτης των ΕΛΕΝΑ και Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ δίνει το παρόν με μια αναφορά στην βιβλική ιστορία του Ιωβ. Λιγότερο Ντοστογιεφσκικός αυτή τη φορά, πιο σκληρός, πιο καταγγελτικός και πιο θυμωμένος! Το φιλμ γεμάτο από συμβολισμούς απεικονίζει τον σύγχρονο “Πουτινικό” παράδεισο που δεν είναι τίποτε άλλο από μια νεοφιλελεύθερου τύπου μπογιατισμένη ζούγκλα. Πρώτος συμβολισμός, το τέρας Λεβιάθαν, γι’αυτό κι έχει επιλεγεί μια παραθαλάσσια περιοχή σαν κεντρική σκηνή του δράματος, όπου τέρας φυσικά είναι ο κρατικός μηχανισμός που επιτρέπει στον δυνατό να κάνει ότι θέλει. Όπως και στο βασίλειο των ζώων το μεγαλύτερο αρπακτικό είναι ο κυρίαρχος. Όταν ο άνθρωπος γίνει αρπακτικό αυτή του η απληστία και η κτηνωδία μεταφράζονται από κάποιους ως ικανότητα, ως μαγκιά. Έχεις λεφτά, έχεις δύναμη, εξαγοράζεις τους πάντες ή τέλος πάντων όσους μπορείς, πατάς επί πτωμάτων, εκβιάζεις, τιμωρείς, σε μεγάλη μερίδα του σύγχρονου κόσμου όλα αυτά προκαλούν φόβο αλλά το πιο ανησυχητικό είναι ότι προκαλούν σεβασμό.

Η αποτυχία εφαρμογής του κομμουνισμού στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση έδωσε την ευκαιρία στον καπιταλισμό να πανηγυρίζει για την “δικαίωσή” του. Προς τα έξω πέρασε ένα μοντέλο ελευθερίας και αφθονίας τόσο με τη βοήθεια της προπαγάνδας των Ρωσικών κυρίως ΜΜΕ αλλά και με αυτή των παπαγάλων του Δυτικού Κόσμου. Ναι όλα όσα πίστεψαν κι έγραψαν ο Μαρξ με τον Ενγκελς διαστρεβλώθηκαν και παραμορφώθηκαν από ολοκληρωτικά καθεστώτα του Ανατολικού Μπλογκ, παρ’όλα αυτά η συνέχεια δεν ήταν ακριβώς και η ιδανική. Ο Σβιάνγκιντσεφ δεν διστάζει να ρίξει ευθύνη για την τωρινή κατάσταση στη Ρωσία σε όλες σχεδόν της ηγεσίες της μέσα στον 20 αιώνα, προσέξτε μια σκηνή σκοποβολής κατά τη  διάρκεια ενός πικ νικ στην οποία το σαρκαστικό χιούμορ δίνει και παίρνει και θα καταλάβαιτε τι εννοώ. Πάντα η εξουσία φρόντιζε τον ισχυρό περισσότερο από τον αδύναμο, απλώς στις μέρες μας ο δυνατός βρίσκει τον προ εποχής διαφωτισμού εαυτό του.

Ο απλός λαός λέει “όπου φτωχός και η μοίρα του”, κάπως έτσι φιλοσοφεί και αφυπνίζει με την κάμερά του ο Σβιάνγκιντσεφ τον οποίο δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί τον συγκρίνουν με τον Ταρκόφσκι. Άποψη μου είναι πως έχουμε να κάνουμε με δύο τελείως διαφορετικές σχολές κινηματογράφου, ο Ταρκόφσκι πιο ποιητικός με πιο αργή αφήγηση και με μεγαλύτερη σημασία στη φωτογραφία, ο Σβιάνγκιντσεφ πιο επιθετικός, με πιο γρήγορους ρυθμούς και με τα κοινωνικά του χαστούκια να διαδέχονται το ένα το άλλο. Ο Λεβιάθαν είναι ένα πεδίο μάχης και μια δικαστική αίθουσα ταυτόχρονα, ο σκηνοθέτης φέρνει ενώπιον των ευθυνών της την κυβέρνηση του Πούτιν που έχει σπρώξει με τον τρόπο της την κοινωνική αδικία και τις οικονομικές ανισότητες οι οποίες έχουν φέρει με την σειρά τους την δικτατορία του χρήματος. Ο φτωχός είναι απλά το εμπόδιο στην ανάπτυξη που ονειρεύεται το ανθρώπινο τέρας, τα εμπόδια λοιπόν πρέπει να τα ξεπερνάμε κι αν δε μπορούμε να τα ξεπεράσουμε έυκολα τότε τα γκρεμίζουμε, πάνω απ’όλα η πρόοδος. Ο φτωχός στο λεξιλόγιο του μεταμοντέρνου νεοφιλελεύθερου “ρεαλιστή” γίνεται συνώνυμο της παράπλευρης απώλειας για να κερδιθεί ο πόλεμος, ποιός πόλεμος όμως; Έχει καθίσει να σκεφτεί κανείς;

Κι έτσι φτάνουμε και σε ένα άλλο φλέγον θέμα, στον σύγχρονο ρόλο της Εκκλησίας σε όλα αυτά. Η γνωστή σχέση Εκκλησίας και Κράτους δηλαδή, ποιός είναι τι τελικά; Ποιούς σκοπούς εξυπηρετούν; Πόσο μπορούν να βοηθήσουν έναν απελπισμένο αδύναμο άνθρωπο τα παραμυθάκια της Παλαιάς Διαθήκης; Μπορείς να σταθείς όρθιος στο σύγρονο κόσμο μόνο με την προσευχή και την υπομονή; Μπορεί να είναι θέλημα Θεού όλη αυτή η αδικία της οποίας η αποκατάσταση υποτίθεται ότι θα γίνει σε μια “άλλη ζωή”; Είναι δυνατόν οι ρασοφόροι αυτοαποκαλούμενοι εκπρόσωποι του Θεού να αφήνουν αυτό το αίσχος να συνεχίζεται και η μόνη εξήγηση που δίνουν να είναι “άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου”; Το ναρκωτικό της θρησκείας προσφέρεται απλόχερα και στη Ρωσία του Πούτιν από την οποία δε λείπουν φυσικά και τα πολιτικά εγκλήματα τα τελευταία χρόνια. Ο Σβιάνγκιντσεφ στον Λεβιάθαν  δεν πολεμά την Χριστιανική θρησκεία στην ουσία αλλά την επι της γης διδασκαλεία της η οποία συνδυάζεται με μια καλοστημμένη μπίζνα οικονομικού πάρε δώσε. Ας είσαι λίγο διεφθαρένος, ας χρησιμοποιείς γκανγκστερικές μεθόδους, τουλάχιστον κάνε μια δωρεά στην εκκλησία, χτίσε με τα βρώμικα λεφτά σου έναν ναό και ο Ύψιστος θα το δει με καλό μάτι. Αισχροκέρδια, υποκρισία, μοναξιά, αδιέξοδο, όχι ο Λεβιάθαν δεν είναι μια ταινία για να ξεφύγεις, δε θέλει το θεατή να ξεφεύγει τον θέλει να πονά και να θυμώνει γιατί ίσως ο μόνος τρόπος για να ξυπνήσει είναι αυτός ο πόνος. Το Σοβιετικό όνειρο τελείωσε απότομα και κυρίως τελείωσε άσχημα, αλλά από εκεί και πέρα τι; Μένουμε με το στόμα ανοιχτό για να μας ταίσουν μια πλαστική μεταλλαγμένη ευτυχία; Μήπως έχει έρθει η εποχή για κάποιες αλλαγές; Χωρίς όμως θυμό καμία αλλαγή δε θα έρθει, όχι όπως είναι τώρα τα πράγματα.

Ο κινηματογράφος του Σβιάνγκιντσεφ δεν ηθικολογεί, καταγράφει, παρουσιάζει και ταρακουνάει. Το τολμηρό σινεμά ήταν, είναι, και θα παραμείνει αναγκαίο και ας μην το μπερδεύουν κάποιοι με το κομματικά στρατευμένο, αν δεν μπορούν να κάνουν το διαχωρισμό ας μη δουν την ταινία, χαμένος χρόνος θα είναι. Η τέχνη συχνά καλείται να ταράξει τα νερά και ας ελπίσουμε πως ποτέ δε θα σταματήσει να το κάνει, πάντως ο ΛΕΒΙΑΘΑΝ το κάνει άριστα. Μια μεγάλης μαεστρίας αφήγηση ειδικά στο δεύτερο μέρος της ταινίας προκαλεί ανατριχίλες και κόμπο στο λαιμό. Οι εικόνες της φύσης αιχμαλωτίζουν και τρομάζουν ταυτόχρονα. Σενάριο με γερά θεμέλια και ουσιαστικούς χαρακτήρες γραμμένο από τον σκηνοθέτη και τον Όλεγκ Νεγκίν (σεναριογράφο του ΕΛΕΝΑ). Οι ερμηνείες καταπληκτικές ειδικά αυτή του Αλεξέι Σερεμπριάκοφ στον ρόλο του Κόλια, θα σταθώ όμως και στο παίξιμο του μικρού Σεργκέϊ Πογκονταεφ ο οποίος υποδύεται τον γιό του Κόλια, τον εκπρόσωπο της νέας γενιάς η οποία δε μπορεί να αρθρώσει τον δικό της λόγο γιατί πολύ απλά η σύγχρονη “δημοκρατία” δεν της το επιτρέπει, δεν θα είναι ευχάριστα τα όσα θα ακούσει άλλωστε.

Μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς μόνο που εδώ δεν ισχύει το “Καλή Διασκέδαση” αλλά το “Ψυχή Βαθειά”

Χορηγίες Επικοινωνίας

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..." από τις 27 Οκτωβρίου στο Από Κοινού Θέατρο

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..."-ΑΝΑ-ΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-Πρεμιέρα Παρασκευή 27 Οκτωβρίου στο θέατρο Από Κοινού Οι πέντε ύποπτοι για την επιτυχία του καλοκαιριού στο θέατρο Από Κοινού: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Άκης…
Readmore

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n