New Page 1

   

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΕΛΩΝΑ (LA TORTUE ROUGE) – 2016

Σκηνοθεσία : Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ

Ένας ναυαγός ξεβράζεται από τα κύματα σ’ένα νησί αλλά κάθε φορά που φτιάχνει σχεδία για να να μπορέσει να φύγει μία τεράστια κόκκινη χελώνα του χαλάει τα σχέδια

Τα τελευταία χρόνια το σινεμά κινουμένων σχεδίων μας έχει χαρίσει ουκ ολίγα μικρά διαμάντια, τόσο από το χώρο του “εμπορικού” όσο και από αυτόν του “δύσκολου”. Τα animation που απευθύνονται σε ενήλικες πληθαίνουν συνεχώς, κερδίζουν βραβεία, και το κοινό τους μεγαλώνει. Ο Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ έχει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό, κέρδισε βραβείο Σεζάρ animation ­μικρού μήκους με το Le Moine et le Poisson (1994 ) και βραβείο όσκαρ στην ίδια κατηγορία για το Father and Daughter (2000). Η ιστορία μοιάζει απλή και συνηθισμένη και πιθανότατα ορισμένοι να περιμένουν να δουν ένα Castaway (Ο Ναυαγός) σε κινούμενα σχέδια, αμ δε! Η Κόκκινη Χελώνα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που δίνει η τέχνη του κινούμενου σχεδίου έτσι ώστε να γεννηθεί ένα πραγματικά υπέροχο παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς και αλληγορίες. Αλλά εδώ δεν έχουμε τον πλούτο των χρωμάτων και τις λεπτομέρειες που συναντούμε σε αντίστοιχα φιλμς από τις ΗΠΑ, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λιτό αλλά ιδιοφυές κόμικ το οποίο ..κινείται!

Ο θεατής είναι ελεύθερος να βγάλει τα δικά του νοήματα, να διαμορφώσει τις δικές του “φιλοσοφίες” και τα υπαρξιακά του συμπεράσματα βάση των όσων παρακολουθεί στην οθόνη. Τα κύματα της φαντασίας σε παρασέρνουν όπως αυτά της θάλασσας τον ναυαγό, καταλήγεις μαζί του στο νησί και το παραμύθι αρχίζει. Στοιχεία από την Ελληνική Μυθολογία, από την Παλαιά Διαθήκη ίσως, από τον Ρωβινσώνα Κρούσο, από τις μελέτες του Φρόϋντ πάνω στα όνειρα, αλλά και από πολλούς οραματιστές και δασκάλους του κινηματογράφου. Στην ταινία δεν ακούγεται ούτε μία λέξη, μόνο κάποιες κραυγές, απελπισίας, μοναξιάς, ή και θυμού. Το λόγο έχουν οι εικόνες και ο αυτός τους ο λόγος αιχμαλωτίζει. Συγκίνηση, όνειρα, αγάπη, συντροφικότητα, πεπρωμένο, προορισμός, όλα μαζί σε μια ακτή με συντροφιά τα πουλιά, τα καβούρια, τα δέντρα και τα έντομα.

Η συναισθηματική δύναμη αυτού του φιλμ βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς τη λιτότητα των εικόνων του, άλλωστε όπως μερικές φορές  τα πιο σημαντικά πράγματα μπορείς να τα πεις με απλές λέξεις έτσι και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις και αλήθειες μπορούν ενίοτε να τις αποκαλύψουν λίγα- απλά σε χρώματα και σχέδια- πλάνα. Θα μπορούσα να γράφω ώρες προσπαθώντας να εξηγήσω πως έπαιξαν με το δικό μου μυαλό οι ονειρικές σκηνές της Κόκκινης Χελώνας αλλά αυτό θα τα χάλαγε όλα, ανέφερα παραπάνω για την “ελευθερία” του θεατή. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως πέρασα 80 λεπτά  τα οποία θα τα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.

Ιδιαίτερη αναφορά στη μουσική του Λοράν Περέζ ντελ Μαρ αλλά και στο ηχητικό κομμάτι γενικότερα που συνδυαζόμενα με τον εικαστικό μινιμαλισμό μας φέρνουν  αντιμέτωπους με έναν Brian Eno του σινεμά κινουμένων σχεδίων. Όταν θα έχετε βγει από την αίθουσα θα έρθει μια στιγμή που θα θελήσετε να κλείσετε τα μάτια και να ζωγραφίσετε τη δική σας κόκκινη χελώνα, θα θελήσετε να κάνετε τη δική σας ταινία γιατί σίγουρα ορισμένες από τις εικόνες αυτού του φιλμ θα τις έχετε ονειρευτεί. Φυσικά θα πρέπει να αναφέρουμε ότι σάρκα και αίμα στο σκελετό της ιστορίας του Ντούντοκ ντε Βιτ έδωσε το σενάριο της Πασκάλ Φεράν (Λαίδη Τσάτερλυ, Bird People) που μαζί με τη σκηνοθεσία απογείωσαν την αφήγηση. ‘Όσο για την ιστορία, η Κόκκινη Χελώνα είχε 29 υποψηφιότητες για βραβεία και κέρδισε 11.

Το ιαπωνικό στούντιο Ghibli έκανε και πάλι το θαύμα του κι εσείς δε θα πρέπει να χάσετε με τίποτα αυτόν τον ύμνο στο συναίσθημα, στη συγκίνηση, στον άνθρωπο, στη τέχνη και στον πολιτισμό.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n