Φόρτωση ...
New Page 1

   

Saturday-Today's Radio Show

Ραδιοφωνική εκπομπή ART MAGAZINO με τον Γιώργο Λιναρίτη & τον Παναγιώτη Πετρόπουλο. Για ό,τι συμβαίνει στη πόλη... θέατρο, σινεμά, μουσική και βιβλίο. Ελάτε να το ξεφυλλίσουμε παρεούλα και να σας δώσουμε προτάσεις, λίγες ώρες πριν πέσει η νύχτα του Σαββατόβραδου!

@ 12.00-Art Magazino

Ελληνικές μουσικές επιλογές με την Μαρία Μανασή

@ 17.00 Σε φόντο κόκκινο

Detroit : Μία Οργισμένη Πόλη (Detroit) – 2017

Σκηνοθεσία : Κάθριν Μπιγκελόου

Πρωταγωνιστούν : Τζων Μπογιέγκα, Γουίλ Πάουλτερ, Άλτζι Σμιθ, Χάννα Μαρρεϋ, Τζέησον Μίτσελ

Ντιτρόϊτ 1967, οι έντονες φυλετικές διακρίσεις και η αστυνομική βία είναι οι αιτίες για ένα μεγάλο ξέσπασμα ταραχών. Το φιλμ αναφέρεται στην επέμβαση της αστυνομίας και της εθνοφρουράς στο ξενοδοχείο Algiers προκειμένου να βρεθεί ένας “ελεύθερος σκοπευτής” ο οποίος σημαδεύει αστυνομικούς

Στους τίτλους τέλους αναφέρεται πως όλα όσα είδαμε στην οθόνη βασίζονται σε μαρτυρίες αρκετών από εκείνους που τα έζησαν, αληθινή ιστορία μεν αλλά για την 100% αληθοφάνεια καλό είναι να κρατάμε πάντα μερικές επιφυλάξεις δε, και εξηγούμαι αμέσως για να μην παρεξηγηθώ. Δεν αμφισβητείται ούτε ο ρατσισμός που κυριαρχούσε, ούτε η αδικαιολόγητη βία, απλώς επειδή η σκηνοθέτης καταπιάνεται κυρίως με ένα περιστατικό εξετάζουμε και τις πηγές. Εννοείται πως η Μπίγκελόου σαν βασικό σκοπό έχει να “χτυπήσει” τον ρατσισμό και να μας μεταφέρει σε μια ιδιαίτερη και αρκετά σκοτεινή περίοδο της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας η οποία όπως δείχνουν τα γεγονότα των τελευταίων ετών μοιάζει να επαναλαμβάνεται.

Οι θανάσιμοι πυροβολισμοί αφροαμερικάνων από όργανα της αστυνομίας τόσο στα τελευταία χρόνια της θητείας Ομπάμα όσο και στο ξεκίνημα της θητείας Τραμπ μόνο λίγοι δεν είναι, άρα η Μπίγκελοου αναλαμβάνει να ξυπνήσει συνειδήσεις μέσω της ιστορικής μνήμης. Βέβαια το ζήτημα είναι το εξής, πόσες ακόμα ταινίες για τον ρατσισμό πρέπει να γυριστούν για να ξυπνήσουν όχι μόνο οι αμερικάνοι αλλά ο κόσμος ολόκληρος; Απάντηση βέβαια δεν μπορώ να δώσω αλλά ως φαίνεται ο μέχρι τώρα αριθμός τέτοιου είδους φιλμογραφίας δεν πέτυχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Περνώντας στο καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι, η σκηνοθετική γραφή είναι εκπληκτική, η κάμερα τρέχει, καταγράφει, ανασαίνει, ιδρώνει, ματώνει, φοβάται και υπάρχουν φορές που “κλείνει τα μάτια”. Το στυλ κινηματογράφισης θυμίζει έντονα εκείνο του ντοκυμαντέρ χωρίς όμως να καταφεύγει σε φτηνές αντιγραφές που λειτουργουν εις βάρος της έμπνευσης. Ο ρυθμός έντονος όσο χρειάζεται και οι αμέτρητες εντάσεις καταγράφονται άψογα.

Το σενάριο του βραβευμένου με όσκαρ Μάρκ Μποαλ, είναι όσο “ωμό” χρειάζεται, για την ακρίβεια ο θεατής έχει συχνά την εντύπωση πως στην ουσία δεν υπάρχει καν σενάριο αλλά μια κρυφή κάμερα γράφει τα πάντα. Η Μπίγκελόου έχει βρει στη πένα του Μποαλ τον ιδανικό συνεργάτη (έχουν δουλέψει μαζί τόσο στο Hurt Locker όσο και στο Zero Dark Thirty). Αξίζει όμως να σταθούμε και στις ερμηνείες, διοτί αφού στην πραγματικότητα δεν υπάρχει βασικός πρωταγωνιστής, η προσοχή μας εστιάζεται σε όλους τους ηθοποιούς γιατί όλοι τους είναι κεντρικά πρόσωπα με τον τρόπο τους και όλοι ανταποκρίνονται και με το παραπάνω στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Η Μπιγκελόου δεν αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου με φόντο ένα κοινωνικοπολιτικό  γεγονός, κάνει ακριβώς το αντίστροφο, το βασικό της “πρόσωπο” είναι η πόλη που σπαράζει ενώ το φόντο αποτελούν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων του Algiers. Η άποψη μου είναι πως η σκηνοθέτης δεν προσπαθεί ούτε να ηθικολογήσει ούτε να απλοποιήσει, στο αν το πετυχαίνει ή όχι, σίγουρα οι απόψεις θα διαφέρουν, η δική μου άποψη είναι ότι απλώς η κάμερα της μας ρωτά “θέλετε να ξανασυμβούν όλα αυτά;” Οι σκηνές στο ξενοδοχείο από την επέμβαση της αστυνομίας και μετά στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι πολύ σκληρές και αποτελούν ψυχολογική δοκιμασία.

Το πως θα θυμόμαστε το Detroit μετά από κάποια χρόνια είναι δύσκολο να εκτιμηθεί από τώρα αλλά συνοψίζοντας θα κατέληγα στο συμπέρασμα πως είναι ένα καλό δείγμα σύγχρονου αμέρικάνικου σινεμά. Όσοι δε, έχουμε καταλάβει ότι ο ρατσισμός ξαναφουντώνει και η όποια υπερβολική κρατική βία έχει ήδη αρχίζει να ζεσταίνεται καλό θα είναι να αντιμετωπίσουμε την ταινία καθαρά κινηματογραφικά χωρίς το κλασικό “αυτά τα ξέραμε γιατί τα έχουμε ξαναδεί”, ναι όντως τα έχουμε ξαναδεί αλλά μια καλή ταινία είναι πάντα αναγκαία.

Χορηγίες Επικοινωνίας

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..." από τις 27 Οκτωβρίου στο Από Κοινού Θέατρο

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..."-ΑΝΑ-ΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-Πρεμιέρα Παρασκευή 27 Οκτωβρίου στο θέατρο Από Κοινού Οι πέντε ύποπτοι για την επιτυχία του καλοκαιριού στο θέατρο Από Κοινού: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Άκης…
Readmore

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n