New Page 1

   

BLADE RUNNER 2049 (2017)

Σκηνοθεσία : Ντενί Βιλνέβ

Πρωταγωνιστούν : Ράϊαν Γκόσλινγκ, Χάρισσον Φορντ, Ρόμπιν Ράϊτ, Τζάρεντ Λέτο, Άννα Ντε Άρμας, Σύλβια Χόακς.

Ένας νεαρός Μπλέϊντ Ράννερ ανακαλύπτει ένα τρομερό μυστικό γύρω από τις σχέσεις ανθρώπων και ανθρωποειδών αντιγράφων(ρέπλικες) το οποίο μπορεί να γκρεμίσει τα θεμέλια μιας φαινομενικά “τακτοποιημένης” κοινωνίας.

Θυμάμαι πως όταν είχε βγεί στις αίθουσες το Blade Runner του Ρίντλεη Σκότ, πολλοί ήταν αυτοί που το είχαν αποθεώσει σαν ένα μικρό αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας το οποίο ξεπερνούσε τα όρια των ταινιών του είδους και προχωρούσε λίγο παραπέρα ακολουθώντας φιλοσοφικά μονοπάτια, ακόμα περισσότεροι όμως ήταν αυτοί που το έθαψαν κάνοντας σύγκριση με το βιβλίο του συγγραφέα Φίλιπ Ντίκ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΠΡΟΒΑΤΟ . Αν ο Σκοτ είχε προσπαθήσει να μείνει απόλυτα πιστός στο βιβλίο πιθανότατα η ταινία του θα σε έκανε να κοιμηθείς από το πρώτο μισάωρο, διότι ναι μεν το βιβλίο είναι σταθμός στη λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας αλλά το σινεμά είναι τέχνη που έχει άλλες απαιτήσεις και κάποια στιγμή αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν ορισμένοι. Το θέμα μας βέβαια δεν είναι η πρώτη ταινία, αυτήν τη δικαίωσε ο χρόνος σε τέτοιο σημείο ώστε να θεωρηθεί στη καλύτερη περίπτωση, βλάσφημος, εκείνος που θα τολμούσε να γυρίσει μια συνέχειά της.

Τριανταπέντε χρόνια μετά κυκλοφορεί η είδηση για την υλοποίηση αυτής της συνέχειας και από τα γυρίσματα ακόμα οι κακές γλώσσες έχουν πάρει φωτιά. Φταίει η επιλογή του Γκόσλινγκ, αρχίζουν τα αναθέματα για την επιστροφή του Χάρισσον Φορντ (βασικού πρωταγωνιστή του πρώτου φιλμ), “ότι είχαμε να δούμε το είδαμε”, κλπ, κλπ. Ο γράφων δεν το κρύβει πως άνηκε κι εκείνος στην ομάδα των επιφυλακτικών γιατί του ήταν δύσκολο να φανταστεί πως θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτή η ιστορία. Ο Βιλνεβ όμως είχε άσσους στο μανίκι του και ιδέες στο μυαλό του και μας έβαλε στη θέση μας. Ο Γαλλοκαναδός κινηματογραφιστής είχε δείξει πως μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο στο όραμα του χωρίς Χολλυγουντιανές γαρνιτούρες όταν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας κι αυτό το είδαμε και στην ΑΦΙΞΗ, η οποία μπορεί να μην ήταν αριστούργημα αλλά αν μη τι άλλο ξεχώριζε από τα βιντεοπαιχνίδια που μας σερβίρουν για σινεμά.

Στο BLADE RUNNER 2049 τα καταφέρνει πολύ καλύτερα απ’όλες τις απόψεις, ίσως γιατί αυτή η συνέχεια είχε δουλευτεί για χρόνια στο μυαλό του σκηνοθέτη και περίμενε εκεί υπομονετικά για να πάρει σάρκα και οστά, κάτι σαν τις τελειοποιημένες ρέπλικες που βλέπουμε σε αυτή τη ταινία. Τα οπτικά εφέ έχουν σαφώς βελτιωθεί 35 χρόνια μετά και αυτό ο Βιλνέβ ξέρει πολύ καλά να το εκμεταλλευτεί, όχι βέβαια για να τα χρησιμοποιήσει εντυπωσιάζοντάς μας έτσι ώστε να συζητάμε γι’αυτά μετά τους τίτλους τέλους, αλλά για να αποτελέσουν απαραίτητο αξεσουάρ σε μια όντως πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Επιφανειακά υπάρχει και πάλι το ” αστυνόμος εναντίον ρέπλικας” αλλά για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, όσον αφορά το αν είναι προτιμότερο να δει κανείς πρώτα την ταινία του Σκοτ για να καταλάβει καλύτερα τη δεύτερη του Βιλνέβ, η απάντηση είναι μάλλον, γιατί στο κάτω κάτω, αν είναι πολύ λίγες οι αποκαλύψεις του 2049 και όχι ξεκάθαρες, μπορεί να κάνουν μια μικρή χαλάστρα σε αυτούς που δεν έχουν δει ακόμα το πρώτο φιλμ.

Πέρα από το πολύ καλό σενάριο, ένα τεράστιο ατού της ταινίας είναι τα σκηνικά σε συνδυασμό με τα χρώματα και την ατμόσφαιρα. Βροχερό Λος Άντζελες, γκρίζο, γυμνό, κλειστοφοβικό, με τεράστια ολογράμματα των οποίων το χαμόγελο περισσότερο φοβίζει παρά ευχαριστεί. Απομονωμένη περιοχή στην οποία κυριαρχεί η κιτρινωπή σκόνη και το χρώμα του ουρανού θυμίζει αυτό που έχει η Σαχάρα τα δειλινά. Άλλες περιοχές αποτελούν συνδυασμό σκουπιδότοπου και λατομείου. Ο παράδεισος που έχει ονειρευτεί ο “άνθρωπος-Θεός-δημιουργός” δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τεχνολογική κόλαση της οποίας δεν μπορεί να έχει τον έλεγχο πια, ο “διάβολος” του άρπαξε τον παράδεισο χωρίς καλά καλά να το καταλάβει.

Καθ’ εικόνα και καθ’ομοίωση το ‘τέλειο ον” προσπαθεί συνεχώς να δημιουργήσει τελειότερα αντίγραφά του για να το υπηρετούν, συχνά όμως η προσπάθεια να δημιουργήσεις αυτό το “τέλειο” γυρίζει μπούμερανγκ. Ποιός είναι τελικά πιο άψυχος , πιο μηχανοποιημένος; Ο “Δημιουργός” ή το δημιούργημα; Ποιό είναι τελικά το μέλλον που έχει σχεδιάσει αυτός ο “Θεός”; Η ταινία παράλληλα με την υπέροχη αφήγηση και τον προσεγμένο ρυθμό θέτει ερωτήματα χωρίς να αποπροσανατολίζει ή να κουράζει παρά τη μεγάλη της διάρκεια. Το BLADE RUNNER 2049 σε κάποια σημεία είναι αργό, γιατί πολύ απλά έτσι πρέπει να είναι. Οι σκηνές που εστιάζουν στη μοναξιά του Κ (Ράϊαν Γκόσλινγκ), ή εκείνες γύρω από την περιπλάνηση του προσπαθώντας να εντοπίσει τον για χρόνια εξαφανισμένο Μπλέϊντ Ράννερ Ρικ Ντέκαρντ (Χάρισσον Φορντ) θυμίζουν πότε τον Αλαίν Ντελόν στο Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ του Μελβίλ και πότε τους χαμένους στις ερημιές ήρωες του Αντονιόνι.

Ο Γκόσλινγκ κατάφερε να εκμεταλλευτεί το σενάριο με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που ενώ θα μπορούσε να έχει λιγότερες ερμηνευτικές απαιτήσεις εκείνος μπόρεσε να τον φέρει κοντά στον θεατή. Όσο για τον Χάρισσον Φορντ, δεν υποδύεται κανέναν ρόλο…είναι ο Ρικ Ντέκαρντ μετά από 35 χρόνια!!! Νομίζει κανείς ότι η κάμερα του Βιλνέβ και το σενάριο των Χάμπτον Φέηντσερ και Μάϊκλ Γκρήν παρακολουθούσαν υπομονετικά τα γεγονότα και τις εξελίξεις στον πλανήτη για όλα αυτά τα 35 χρόνια. Ο Φέηντσερ,συμμετείχε και στο σενάριο της πρώτης ταινίας οπότε αυτό είναι άλλο ένα πλεονέκτημα για να έχουμε μια ιστορία με γερό σκελετό, όσο για τον Γκρήν είναι από τους πιο έμπειρους σεναριογράφους φαντασίας και τρόμου τόσο στη τηλεόραση όσο και στο σινεμά (River, American Gods, Heroes, Logan, Alien: Covenant).

Ασφαλώς και δεν είναι όλα τέλεια στο 2049, κάποια ερωτήματα – τουλάχιστον όσον αφορά εμένα- έμειναν αναπάντητα ενώ υπήρχαν και μερικές ‘τρύπες” προς το τέλος αλλά ακόμα κι αυτό το μπλέξιμο πετυχαίνει να γοητεύσει. Η εικαστική μαγεία της ταινίας θα μείνει στη μνήμη μας για πολύ καιρό, μη σας πως ότι θα αποτελέσει και σημείο αναφοράς. Το σινεμά επιστημονικής φαντασίας περνάει τεράστια κρίση αλλά ο Βιλνέβ παρέδωσε μαθήματα κι ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν και μαθητές. Όσο για το φιλμ ας μην είμαστε τσιγγούνηδες ώστε να το κατατάξουμε στις καλύτερες ταινίες μίας κατηγορίας, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, γενικώς!

Χορηγίες Επικοινωνίας

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..." από τις 27 Οκτωβρίου στο Από Κοινού Θέατρο

"Κάλλιο πέντε και στο χέρι..."-ΑΝΑ-ΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ-Πρεμιέρα Παρασκευή 27 Οκτωβρίου στο θέατρο Από Κοινού Οι πέντε ύποπτοι για την επιτυχία του καλοκαιριού στο θέατρο Από Κοινού: Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνης Ξένος, Άκης…
Readmore

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n