New Page 1

   

 

 

2652291

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ (THE SHAPE OF WATER) – 2017

Σκηνοθεσία : Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

Πρωταγωνιστούν : Σάλλυ Χόκινς, Μάϊκλ Σάννον, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Οκτάβια Σπένσερ 

Η Ελάιζα μια μουγκή κοπέλα εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα κυβερνητικό εργαστήριο στη Βαλτιμόρη. Μια μέρα ανακαλύπτει πως εκεί κρατείται φυλακισμένο ένα μυστηριώδες αμφίβιο πλάσμα με το οποίο αρχίζει να αναπτύσσει φιλικές σχέσεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ιδέα της ταινίας δεν είναι πρωτότυπη, όλα όσα θα παρακολουθήσουμε επί της οθόνης λίγο πολύ τα έχουμε ξαναδεί, από την άλλη όμως  πόσες πραγματικά φρέσκιες ιδέες έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο αμερικανικό σινεμά; Ο Ντελ Τόρο τα γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά και είναι ξεκάθαρος από τα πρώτα λεπτά του φιλμ, ρίχνει το βάρος του στη σκηνοθεσία, στην αφηγηματική δύναμη, στον ρυθμό, στους συμβολισμούς, σε παραλληλισμούς του χθες με το σήμερα, αυτό που κάνει είναι μια πανέξυπνη διατριβή πάνω σε ταινίες που ως φαίνεται σημάδεψαν την παιδική του ηλικία και κάποια στιγμή θέλησε να “μιλήσει” γι’αυτές, σας θυμίζω ότι το έχει κάνει κατ’εξακολούθηση ο Ταραντίνο και θεωρήθηκε μάγκας γι’αυτό.

Για να γίνω ακόμα πιο σαφής από το ξεκίνημα της ταινίας όταν και βλέπουμε αυτές τις πανέμορφες υποβρύχιες εικόνες στις οποίες κυριαρχούν οι αποχρώσεις του γαλάζιου και του πράσινου ενώ παράλληλα ακούγεται και η καταπληκτική μουσική του Alexandre Desplat προετοιμαζόμαστε έτσι ώστε να έρθουμε αντιμέτωποι με ένα ιδιαίτερο παραμύθι. Καθώς γνωρίζουμε την Ελάιζα την ώρα που αναχωρεί από το σπίτι της για να πάει στη δουλειά της μας έρχονται στο νου οι σκηνοθετικές απόψεις του Ζαν Πιερ Ζενέ που είχαμε συναντήσει στην Amelie και στο Delicatessen, ενώ όταν μπαίνουμε μαζί της στο τεράστιο εργαστήριο μπαίνουν μαζί μας ο Στήβεν Σπίλμπεργκ και ο Ζακ Τατί.

2360521

Η ιστορία μας διαδραματίζεται στις ΗΠΑ των αρχών της δεκαετίας του 60 πράγμα που σημαίνει ότι επικρατεί η ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα και η Αντι-Σοβιετική υστερία, η χώρα έχει βγεί πιο ισχυρή ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έχει ξεκινήσει η οικονομική ανάπτυξη και η θρησκεία της υπερκατανάλωσης ενώ παράλληλα επικρατεί ρατσιστική βία και τα B-Movies με θέματα όπως αποκρουστικά πλάσματα και κακούς εξωγήινους γεμίζουν τις αίθουσες των κινηματογράφων. Ένα τέτοιο πλάσμα είναι αυτό που έχει αιχμαλωτιστεί στο εργαστήριο, ένα πλάσμα εκ πρώτης όψεως απειλητικό και τρομακτικό, ένα πλάσμα για το οποίο έχουν ξεκινήσει αγώνα δρόμου οι Αμερικάνοι με τους Σοβιετικούς.

Μη ξεγελαστείτε, δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος προπαγάνδας στη ταινία, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, ο Ντελ Τόρο αγαπά και στηρίζει τους “περιθωριακούς” του ήρωες, αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι καλοί της υπόθεσης, οι κυβερνήσεις παρουσιάζονται ως αδίστακτοι και απάνθρωποι μηχανισμοί που δεν υπολογίζουν τίποτα. Και πάμε και στις ομοιότητες με άλλες ταινίες του παρελθόντος, κατ’αρχήν το πλάσμα είναι αντιγραφή εκείνου που συναντούσαμε στο θρυλικό B-Movie The Creature From The Black Lagoon του 1954, όμως τα πράγματα εδώ είναι διαφορετικά, το “τέρας” που κρατείται στο εργαστήριο έχει απαχθεί από το φυσικό του περιβάλλον όπου ζούσε αρμονικά με τους ιθαγενείς, πρόκειται για ένα πλάσμα τρομαγμένο που απλά αμύνεται γιατί θέλει να ξεφύγει και να επιστρέψει στο σπίτι του….ναι καλά το καταλάβατε οι πιο παλιοί, E.T…Hoooome! Υπάρχουν ομοιότητες και με τον Εξωγήινο του Σπίλμπεργκ μόνο που Η Μορφή Του Νερού είναι κάπως πιο ενήλικη ταινία. Το παιδικό κλίμα που υπήρχε στον E.T δε θα το βρούμε εδώ, αν ο Σπίλμπεργκ γύρισε μια σπουδαία ταινία για να ξανασυναντηθεί με το παιδί μέσα του, ο Ντελ Τόρο κάνει μια σινε-διατριβή πάνω στις ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας της εποχής του rock n roll και συμπεριφέρεται σαν ώριμος φοιτητής κινηματογραφικής σχολής.

23

Αξίζει βέβαια να σημειώσει ο θεατής και τις κοινωνικοπολιτικές συγκρίσεις του χθες με το σήμερα στις ΗΠΑ, ο ρατσισμός του τότε που μοιάζει να έχει ελάχιστες διαφορές με αυτόν της κυβέρνησης Τραμπ, ούτε οι μαύροι, ούτε οι ομοφυλόφιλοι, ούτε οι άνθρωποι με κάποιου είδους πρόβλημα αντιμετωπίζονται με καλό μάτι. Τόσο τότε όσο και τώρα ζούμε την εποχή της “όμορφης εικόνας προς τα έξω”, για να είσαι κάποιος πρέπει να δείχνεις αρεστός. Δεν υπάρχει χώρος για παράξενα πλάσματα, μουγκούς ή μοναχικούς φαλακρούς οι οποίοι μάλιστα χρειάζεται να φορέσουν περουκίνι για να γίνουν ευπαρουσίαστοι. Το πλάσμα και η Ελάϊζα δένονται γιατί στην ουσία βρίσκονται στην ίδια πλευρά του ποταμού, περιθωριακοί και οι δύο για διαφορετικούς  αλλά και για παρόμοιους λόγους, και οι δύο δεν μπορούν να επικοινωνήσουν εύκολα, και των δύο η εμφάνιση δεν είναι αποδεκτή, το πλάσμα δεν είναι άνθρωπος άρα απειλή, η Ελάϊζα δεν μπορεί να μιλήσει, δεν είναι πρότυπο ομορφιάς και είναι μια απλή καθαρίστρια, η απλή καθαρίστρια τότε όπως και τώρα στο λεξιλόγιο του Αμερικάνικου Ονείρου είναι συνώνυμο του “τίποτα”.

Ο Ντελ Τόρο με μεγάλη μαεστρία καταφέρνει να ενώσει όλους τους απόκληρους της ταινίας του και να τους κάνει να δηλώσουν παρόντες. Η Ελάϊζα, ο ομοφυλόφιλος μοναχικός γείτονάς της που αρχίζει να γερνά, η μαύρη κολλητή της φίλη που είναι επίσης καθαρίστρια, ένας Ρώσος επιστήμονας-κατάσκοπος και φυσικά το πλάσμα θα πολεμήσουν μόνοι τους κόντρα σε έναν “πολιτισμό” που ως φαίνεται δεν έχει τίποτα το ανθρώπινο μέσα του. Το παραμύθι του Ντελ Τόρο είναι ταυτόχρονα σκληρό και τρυφερό και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις στιγμή. Μπορείς να βουτήξεις μέσα στη ψυχή των ηρώων ενώ ταυτόχρονα το σασπένς ανεβάζει συνεχώς τους παλμούς σου. Δεν είναι όμως μόνο η σκηνοθετική δεξιοτεχνία το δυνατό χαρτί της ταινίας, πολύ σημαντικό ρόλο στην εικαστική ομορφιά παίζει και η εξαιρετική φωτογραφία του Dan Laustsen (Πορφυρός Λόφος, Η Αδελφότητα Των Λύκων), ενώ οι ερμηνείες είναι η μία καλύτερη από την άλλη, όλοι καταφέρνουν να γίνουν πρωταγωνιστές με τον τρόπο τους και φυσικά χάρη στο πολύ καλοδουλεμένο σενάριο που όσο παραμυθένιο φαντάζει εκ πρώτης όψεως τόσο πιο βαθύ και ουσιαστικό γίνεται καθώς προχωρά η ταινία. Η φυσικότητα της Σάλλυ Χόκινς (Ελάϊζα), ο απίστευτα απειλητικός  Μάϊκλ Σάννον (Πράκτορας Στρίκλαντ), η σπιρτόζα πολυλογού με τη χρυσή καρδιά Οκτάβια Σπένσερ (η φίλη της Ελάϊζα), ο συχνά συγκινητικός Ρίτσαρντ Τζένκινς (ο ομοφυλόφιλος γείτονας) και ο Μάϊκλ Στούλμπαργκ (στο ρόλο του γεμάτου συμπόνια Σοβιετικού επιστήμονα)

Το φίλμ είναι υποψήφιο για 13 όσκαρ, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω μάθει τίποτα σχετικά με τους νικητές αλλά έχω κουραστεί να επαναλαμβάνω πως έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που τα χρυσά αγαλματάκια με απασχόλησαν σοβαρά.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n