New Page 1

   

 

 

 

 

 

 

 

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΛΙΟΥΙΝ ΝΤΑΙΗΒΙΣ (INSIDE LLEWYN DAVIS) - 2013

Σκηνοθεσία : Τζόελ Και Ήθαν Κοέν

Πρωταγωνιστούν : Όσκαρ Άϊζακ , Κάρεϋ Μάλλιγκαν, Τζών Γκούντμαν, Τζάστιν Τιμπερλέηκ.

Ο Λίουιν Νταίηβις είναι ένας φολκ τραγουδοποιός ασυμβίβαστος και με αμφισβητούμενο ταλέντο που έχει το "χάρισμα" να τα κάνει συχνά μαντάρα στην προσωπική του ζωή εξ αιτίας των καλλιτεχνικών και όχι μόνο πεποιθήσεων του.Χωρίς δικό του σπίτι, χωρίς σοβαρή δισκογραφική εταιρεία και με μια αλλαξιά ρούχα ετοιμάζεται να ζήσει τη δική του Οδύσσεια και να πάρει τις όποιες αποφάσεις του.

Οι αδελφοί Κοέν με βάση την ιστορία του σπουδαίου φολκ καλλιτέχνη Dave Van Ronk (ρωτήστε τον Bob Dylan για την αξία του) ξαναζωντανεύουν το σινεμά του δρόμου ή καλύτερα την beat εποχή των τελών της δεκαετίας του 50 και των αρχών αυτής του 60.Όλα ξεκινούν από το περίφημο Greenwich Village της Ν.Υόρκης που υπήρξε η βάση για την καριέρα πολλών και σπουδαίων τραγουδοποιών της folk αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε την πατρίδα τη μποέμ και beat καλλιτεχνικής έκφρασης, με λίγα λόγια "το Παρίσι των ΗΠΑ".

Έχω ξαναγράψει παλαιότερα πόσο πολύ λατρεύονται οι Κοέν από  μεγάλη μερίδα των κινηματογραφόφιλων και στη χώρα μας.Οι ταινίες τους αποτελούν γεγονός και συχνά χαρακτηρίζονται σπουδαίες πριν καλά καλά παιχτούν.Δεν ανήκω σε αυτή τη μερίδα αλλά αναγνωρίζω πως έχουν αφήσει την σφραγίδα τους στο σινεμά υπογράφοντας μερικές υπέροχες δουλειές.Αν μη τι άλλο το INSIDE LLEWYN DAVIS δείχνει το πόσο αγαπούσαν οι δύο κινηματογραφιστές εκείνη την κίνηση που ξεκινούσε στο Greenwich Village , ο βασικός άξονας είναι η φολκ μουσική όπως προαναφέραμε αλλά συνοψίζοντας καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ γεμάτο από beat φιλοσοφία.Βέβαια αν το καλοσκεφτούμε το ανατρεπτικό και ιδιόρρυθμο ύφος των Κοέν πάντα είχε κάτι από beat και πάντα ένας διαβολάκος με τη φάτσα του Κέρουακ τσίγκλιζε την καμερά τους.

Αυτό που τους αναγνωρίζω είναι πως ενώ περιμένεις πάνω κάτω τι θα δείς σε κάνουν κάθε φορά να νομίζεις πως ξαναγεννιούνται.Ούτε εδώ λείπουν οι χαρακτήρες οι βγαλμένοι από το πουθενά που αναρωτιέσαι "σε τι στην ευχή χρησιμεύουν στην εξέλιξη της ιστορίας", δεν λείπουν φυσικά ούτε και οι παράλογες ατάκες που σε κάνουν να γελάς αυθόρμητα και ασφαλώς δε λείπει ο κλασσικός "αντιήρωας" που περιπλανιέται χωρίς καλά καλά να ξέρει και ο ίδιος το γιατί.Οι φολκ τραγουδοποιοί εκείνης της εποχής γύριζαν από πόλη σε πόλη συχνά με ώτοστοπ ελλείψει χρημάτων. Τραγουδούσαν σε καταγώγια μπροστά σε 10-20 άτομα αλλά το πάλευαν γιατί πίστευαν σε αυτή τη μουσική και ο χρόνος τους δικαίωσε.Ο Λίουιν όμως είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, γελάς μαζί του αλλά και τον λυπάσαι, δεν είναι πάντα αυτός ο υπεύθυνος  για ότι στραβό του συμβαίνει αλλά μοιάζει και ανώριμος να χειριστεί κάποια πράγματα... είπαμε κλασσικοί Κοέν!Ναι η μουσική είναι η αφορμή αλλά κόκκινη κλωστή δεμένη και το beat παραμύθι αρχίζει.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που νομίζεις πως έχεις να κάνεις με ένα κινηματογραφημένο ποίημα γραμμένο τα πρώτα χρόνια του 60 αλλά η αίσθηση ότι βλέπεις τωρινό ανατρεπτικό σινεμά παραμένει,τα αδέλφια τα κατάφεραν μια χαρά σε αυτό.Το σενάριο θα μπορούσε να έχει την υπογραφή του Γκίνσμπεργκ, του Ρόμπινς και φυσικά του Κέρουακ. Μα ναι θα μπορούσε να είναι ακόμα κι ένα μυθιστόρημα από αυτά που σηματοδότησαν εκείνη την εποχή,αλλά μια στιγμή αφού μιλάμε και για μουσική μήπως θα ήταν απίθανο όλο αυτό το φίλμ να ήταν ένα από τα καταπληκτικά τραγούδια που έγραψαν ο Dylan ή ο Van Ronk?Καλά το καταλάβατε οι Κοέν ενσωμάτωσαν τρεις τέχνες σε μία..τρεις είπα? Λάθος προσθέστε άλλη μία, την φωτογραφία.Σχεδόν όλα τα πλάνα του INSIDE LLEWYN DAVIS φέρνουν στο μυαλό τα αριστουργηματικά εξώφυλλα των φολκ δίσκων που πρωτόβγαιναν τότε.Όταν ο Λίουιν στέκεται έξω από εισόδους πολυκατοικιών ή όταν περπατάει μόνος με την κιθάρα του στο δρόμο αμέσως βλέπεις εξώφυλλα Dylan, Baez, Paxton, Seeger και τόσων άλλων, αλλά και τα πλάνα μέσα στα καφέ ή στα μπαρ πάλι σε τέτοιου είδους αναφορές παραπέμπουν...άρα και μία ταινία εξώφυλλο?Γιατί όχι, έχετε δει πολλές?

Καταπληκτική φωτογραφία λοιπόν από τον Bruno Delbonnel ο οποίος ήταν και ο υπεύθυνος για τα φωτογραφικά πράγματα και θαύματα που είδαμε στο Amelie οπότε όπως ίσως μαντέψατε κι εδώ το παιχνίδι του φακού με τα χρώματα συχνά μαγεύει.Παραγωγή στη μουσική από τον βασιλιά T-Bone Burnett -εγγύηση- αλλά και από τον νεο-φολκ Marcus Mumford (των Mumford And Sons).
Το "Μυαλό Του Λίουιν Νταίηβις" θα παραμείνει δυσανάγνωστο μεν αλλά για άλλη μια φορά οι Κοέν θυμήθηκαν τον καλό τους εαυτό, έβγαλαν πολλά πράγματα από μέσα τους, δεν έχασαν τον έλεγχο ώστε να μας ταράξουν στο δήθεν κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια καλή ταινία...μαγκιά τους!

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n