New Page 1

   

 

 

 

 

 

 

NEBRASKA (2013)

Σκηνοθεσία : Αλεξάντερ Πέϊν

Πρωταγωνιστούν : Μπρους Ντερν, Γουίλ Φόρτε, Τζούν Σκουίμπ, Μπόμπ Οντενκέρκ

O Γούντυ ένας ηλικιωμένος πεισματάρης αποφασίζει να ταξιδέψει έστω και με τα πόδια από το Μπίλλινγκς της Μοντάνα μέχρι την Νεμπράσκα, να διασχίσει δηλαδή μια απόσταση κοντά στα 1000 μίλια,αφού έχει πιστέψει πως είναι ο κάτοχος του τυχερού κουπονιού που κερδίζει ένα εκατομμύριο δολάρια. Μάταια η οικογένεια του προσπαθεί να τον πείσει πως πρόκειται για διαφημιστικό κόλπο και τελικά ο ένας από τους δύο γιούς του αναγκάζεται να τον μεταφέρει μέχρι τη Νεμπράσκα με το αυτοκίνητό του.

Ασφαλώς πρόκειται για ένα ακόμα  road - movie και ίσως η υπόθεση εκ πρώτης όψεως θυμίσει λίγο το αριστουργηματικό Straight Story του David Lynch αφού κι εδώ κεντρικός ήρωας είναι ένας ηλικιωμένος που είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να φτάσει στον προορισμό του.Βέβαια οι ομοιότητες σταματούν εδώ αφού ο Γούντυ μοιάζει συχνά να τα έχει εντελώς χαμένα, να ζει στο δικό του κόσμο και να ζητάει διαρκώς παράλογα πράγματα ταλαιπωρώντας τον κάπως συνεσταλμένο και άβουλο γιό του.Αν κάποιο σκηνοθέτη μου έφερε στο μυαλό αυτή η ταινία τότε αυτός ήταν μάλλον ο Τζάρμους.Θέλετε η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία του Phedon Papamichael (σωστά Έλληνας είναι και λέγεται Φαίδων Παπαμιχαήλ) , θέλετε η τρυφερή μουσική επένδυση του Mark Orton, θέλετε οι κάμποσοι αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες με τις ακόμα πιο αλλοπρόσαλλες ατάκες?Οι δύο βασικοί ήρωες της ταινίας μοιάζουν να συνειδητοποιούν πολλά πράγματα γύρω από τον εαυτό τους και από τη ζωή τους καθώς πλησιάζουν στο τέρμα του ταξιδιού  τους.

Το παρελθόν θα παίξει κι αυτό το ρόλο του χάρη σε μια στάση που θα κάνουν πατέρας και γιός, παλιοί φίλοι που δεν είναι και τόσο φίλοι τελικά, συγγενείς για κλάματα και για γέλια αλλά πάνω απ'όλα μια συγκίνηση που υπάρχει από την αρχή έως το τέλος της ταινίας.Το Nebraska είναι ένα φίλμ απίστευτης ανθρωπιάς την οποία σου σερβίρει χωρίς το παραμικρό χολλυγουντιανό κόλπο για χαρτομάντηλα.Μόνο το βλέμμα του Γούντυ όταν κοιτάει τα πάντα σαν χαμένος και προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο γύρω του είναι κόμπος στο λαιμό,αλλά πριν προλάβεις να βουρκώσεις ή να τον λυπηθείς αμέσως θα ξεστομίσει κάτι που φέρνει αβίαστα το γέλιο.Ο γιός συχνά κι αυτός χαμένος σαν τον πατέρα του αλλά από άλλη σκοπιά, το σενάριο του Bob Nelson πάνω στο δούλεμα της σχέσης πατέρα - γιού έχει κάνει θαύματα.Λίγα λόγια τα οποία συνοδεύονται από πολύ καλές ερμηνευτικές εκφράσεις και όπως προαναφέραμε δημιουργία χαρακτήρων που δεν ξέρεις ποιόν να πρωτοδιαλέξεις γιατί ειλικρινά τόσους πολλούς καλούς δεύτερους ρόλους είχα πολύ καιρό να δώ σε ταινία.

Είχα ακούσει χίλια δύο πράγματα γύρω από την ερμηνεία του Μπρούς Ντέρν στον κεντρικό ρόλο...ισχύουν όλα!Είναι εξαιρετικός και δεν με εκπλήσσει διότι αν και ήταν δευτερορολίστας σχεδόν σε όλη του την καριέρα όσοι τον έχουν δεί γνωρίζουν πως όλες του οι ερμηνείες σου έμεναν.Δεν ξέρω αν θα πάρει το όσκαρ και δεν με ενδιαφέρει, μπορεί να το πάρει και λόγω ηλικίας το σίγουρο είναι πως τον Γούντυ του θα τον αγαπήσουμε.Εδώ λοιπόν έρχεται και η ώρα του αιρετικού, γιατί ναι μεν ο Μπρούς Ντέρν καθηλώνει αλλά ο ρόλος που εμένα με ξετρέλανε ήταν αυτός της συζύγου του Γούντυ της Κάιητ τον οποίο υποδύεται με έξοχο τρόπο η Τζούν Σκουίμπ που πιθανότατα είναι και ότι πιο ξεκαρδιστικό έχει να δώσει το φίλμ.

Ο Πέϊν τόσο στο Πλαγίως όσο και στους Απογόνους ήξερε να εξελίσσει και να ωριμάζει τους χαρακτήρες του κατά την διάρκεια μιας περιπλάνησης αυτογνωσίας , χιούμορ και συναισθηματικού στριμώγματος ,σκηνοθετικό χάρισμα που πολλοί λίγοι το έχουν.Ακόμα και οι πιο "γκροτέσκ" σκηνές μοιάζουν απόλυτα φυσιολογικές μέσα στην ασπρόμαυρη αφήγησή του.Μια από τις πιο γρήγορες - αργές ταινίες των τελευταίων ετών που συχνά ο Βέντερς συναντά τον Τζάρμους.Η Νεμπράσκα μοιάζει σαν ένα ζεστό και φιλικό άγγιγμα στον ώμο, σαν μια μπύρα που πίνεις με έναν παιδικό φίλο από τα παλιά που έχεις χρόνια να δείς.

Γυρίζει την πλάτη της στις Αμερικανικές "αξίες" και στο περίφημο "όνειρο" κι απλώνει το χέρι της σε όσους αυτό το τελευταίο έχει ξεβράσει. Όλη η δύναμη αυτού του φιλμ κρύβεται στην ευαισθησία του που με ποικίλους τρόπους καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια.Αυτό το κλισέ περί "γλυκόπικρου ύφους" ισχύει αλλά αυτό το "γλυκόπικρο" είναι που χρειαζόμαστε μερικές φορές για να μας ξυπνήσει και να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε σχέσεις και αξίες οπότε  σινεμά σαν αυτό του Πέϊν είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενο

Αφήστε αυτή τη ταινία να σας αγκαλιάσει, αξίζει το κόπο

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n