New Page 1

   

 

 

 

 

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ : Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ : ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : ΝΙΚΗ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΥ-ΝΤΟΥΖΕ, ΜΑΡΙΑ ΚΑΣΑΜΠΑΛΟΓΛΟΥ – ΡΟΜΠΛΕΝ

 

 

Ο Κορμερί πλησίασε τον τάφο και τον κοίταξε αφηρημένα.Ναι ,ήταν πράγματι το ονομά του.Σήκωσε τα μάτια του. Πάνω στον ουρανό που είχε γίνει πιο ωχρός, περνούσαν αργά μικρα άσπρα και γκρίζα σύννεφα, κι έπεφτε από εκεί ένα φως απαλό που ύστερα απο λίγο έσβηνε.Γύρω του, στο απέναραντο πεδίο των νεκρών βασίλευε σιωπή.Ένς υπόκωφος θόρυβος ερχόταν μόνο από την πόλη πάνω από τους ψηλούς τοίχους.Κάπου κάπου μια μαύρη σιλουέτα περνούσε ανάμεσα από τους μακρινούς τάφους.Ο Ζακ Κορμερί, με τα μάτια στόν ουρανό, κοίταζε τα σύννεφα να ταξιδεύουν αργά και προσπαθούσε να μυρίσει, πέρα από το άρωμα των βρεγμένων λουλουδιών, την αλμύρα που ερχόταν εκείνη την στιγμή από την μακρινή και ακίνητη θάλασσα, όταν το κουδούνισμα ενός κουβά πάνω στο μάρμαρο ενός τάφου τον έβγαλε από την ονειροπόλησή του. Την ίδια στιγμή διάβασε πάνω στον τάφο την ημερομηνία της γέννησης του πατέρα του κι ανακάλυψε έτσι πως την αγνοούσε.Ύστερα διάβασε τις δυό ημερομηνίες, “1885-1914″ και μηχανικά λογάριασε : είκοσι εννέα χρονών.Ξάφνου μία ιδέα τον κεραυνοβόλησε και τον τράνταξε μέχρι τα βάθη του είναι του.Ο ίδιος ήταν σαράντα χρονών.Ο άντρας ο θαμμένος κάτω απο αυτήν την πλάκα, και που ήταν ο πατέρας του, ήταν πιο νέος απ’αυτόν.

Και το κύμα της τρυφερότητας και του οίκτου που απότομα ήρθε και του γέμισε την καρδια δεν ήταν η κίνηση της ψυχής που φέρνει τον γιό προς την ανάμνηση του χαμένου πατέρα αλλά η αναστατωμένη συμπόνοια που  ένας μεστός άντρας νιώθει μπροστά στο αδικοχαμένο παιδί- κάτι εδώ δεν ήταν στην φυσική τάξη των πραγμάτωνκαι, αληθινά, δεν υπήρχε τάξη αλλά μονάχα τρέλα και χάος εκεί που ο γιός ήταν πιο μεγάλος από τον πατέρα.Ακόμα και η συνέχεια του χρόνου κομματιαζόταν γύρω του, έτσι καθώς στεκόταν ακίνητος, ανάμεσα σε αυτούς τους τάφους που δεν έβλεπε πιά, και τα χρόνια δεν ακολούθησαν μια λογική σειρά σαν το μεγάλο ποτάμι της ζωής που κυλάει προς το τέλος του.Είχαν γίνει σάλος ,τράβηγμα και δίνη των κυμάτων που μέσα τους ο Ζακ Κορμερί πάλευε τώρα με την αγωνία και τον οίκτο.

 

Το τελευταίο μυθιστόρημα του μεγάλου Γάλλου φιλόσοφου και λογοτέχνη.Στην ουσία ανολοκλήρωτο γιατί υπήρχαν και κάποιες σημειώσεις που η οικογένεια του έφερε στο φως και δείχνουν πως σκόπευε να προσθέσει και άλλα πράγματα στην ιστορία του Κορμερί ο οποίος με το ένα πόδι στο παρόν και με το άλλο στα παιδικά του χρόνια προσπαθεί να βρεί την ταυτοτητά του, ρωτώντας για τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, στο μυαλό του είναι ένας πρωτόπλαστος που μια περίεργη δύναμη των δημιούργησε, η ίδια δύναμη που λάξευε τη ψυχή του και τον έκανε αντάρτη και ονειροπόλο.

Πολύτιμη και η εισαγωγή του Βασίλη Βασιλικού που μας βοηθάει να κατανοήσουμε κι άλλο τον Καμί.Δεν είναι το καλύτερο βιβλίο του , όμως είναι ένα πολύ καλό βιβλίο κι αυτό αρκεί, συγκινητικό ,επαναστατικό, ανήσυχο και βιωματικό σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Τελικά εκείνο το ατύχημα στις 4/1/1960 στην Υον μας στέρησε ένα απο τα πιο φωτεινά μυαλά του 20 αιώνα.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n