New Page 1

   

 

 

ΖΑΝ ΠΑΤΡΙΚ ΜΑΝΣΕΤ : Η ΠΡΗΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ : ΑΓΡΑ

Μετάφραση : Μαρία Αγγελίδου

“Άκου Κριστιάν”, είπε ο κοντός στον Μαρετέν Τεριέ. “Ελπίζω να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Θα σε πάμε στον κύριο Κοξ. Δεν έχουμε περιθώρια να διακινδυνέψουμε το παραμικρό, όπως καταλαβαίνεις.Αλλά έχουμε απέναντί σου την ίδια φιλική, αδελφική θα’λεγα διάθεση. Ελπίζω να μην σκέφτεσαι το αντίθετο”.

“Εντάξει”

Σταμάτησαν στην οδό Λα Μποετί και μπήκαν σ’ένα κτίριο γραφείων. Ανέβηκαν μ’ένα πανάρχαιο ασανσέρ. Χωρίς να χτυπήσουν άνοιξαν μια πόρτα που έγραφε : IMPEX FILMS INTERNATIONAL.

“Απέναντι ακριβώς είναι ένα παράρτημα του Υπουργείου Εσωτερικών” είπε ο κοντός μ’ένα χαμόγελο κι έδειξε με το δάκτυλο τα θολά από τη βρώμα τζάμια. “Αν ποτέ θελήσεις ν’ανάψεις τα αίματα στη Γαλλία…βγάζεις το μπαζούκας και μπαμ!” (Γέλασε)

-

Συνοφρυωμένος πήρε τον υπόγειο και πήγε στα γραφεία της Monde, όπου πλήρωσε με μετρητα την αγγελία που είχε δώσει τηλεφωνικά λίγο νωρίτερα. Το κείμενο θα δημοσιευόταν στο επόμενο φύλο, στις σελίδες με τις μικρές αγγελίες, στην κατηγορία Μετακομίσεις – Εκφορτώσεις. Και θα έλεγε : Μετά από σύντομη διακοπή λόγω ανακαινίσεως, ο Κριστιάν Α. Κοξ ξαναρχίζει δουλειά. Ειδικότης μας η απαλλαγή σας από ανεπιθύμητα έπιπλα και άλλα αντικείμενα. (Ακολουθούσε το τηλέφωνο του ξενοδοχείου και η ένδειξη : Ζητήστε τον κύριο Βάλτερ)

-

Ένας άνεμος παγωμένος που ερχόταν κατευθείαν από την Αρκτική, παράδερνε πάνω από την θάλασσα της Ιρλανδίας, σάρωνε το Λίβερπουλ, στροβιλιζόταν πάνω από τον κάμπο του Τσέσαϊρ (όπου οι γάτες τσίτωναν τ’αυτιά τους όταν τον άκουγαν να σφυρίζει από τις καμινάδες), κι από εκεί ερχόταν, έμπαινε στο κατεβασμένο τζάμι και χτυπούσε καταπρόσωπο τον άντρα, τον καθισμένο μέσα στην μικρή Μπένφορντ. Ο άντρας δεν ανοιγόκλεινε τα μάτια του. Θα τον έκανες τριάντα χρονών ή και λίγο παραπάνω. Δεν τα είχε κλείσει ακόμα. Τον λέγαν Μαρτίν Τεριέ. Στα πόδια του είχε ακουμπισμένο ένα αυτόματο περίστροφο Όρτζις κι ένα σιγαστήρα Ρεντφιλντ

Ένας επαγγελματίας δολοφόνος στην τελευταία του δουλειά. Μια εφηβική υπόσχεση που πρέπει να εκπληρωθεί, μια γυναίκα κλειδί και φυσικά αδίστακτα αφεντικά που δεν αφήνουν κανέναν ν’αγιάσει. Το τελευταίο μυθιστόρημα του Μανσέτ θεωρείται από τους περισσότερους και σαν το καλύτερό του. Τρομερός ρυθμός, δυνατοί διάλογοι, βία δοσμένη με μαεστρία και φυσικά οι βασικοί κανόνες του γαλλικού νουάρ της δεκαετίας του 60 κυρίως. Είναι αδύνατον να έχεις παρακολουθήσει γαλλικό αστυνομικό σινεμά αυτής της δεκαετίας και να μην καταλήξεις σε παραλληλισμούς, θα βρούμε και Τρυφό και Γκοντάρ και φυσικά τον δάσκαλο Ζαν Πιερ Μελβιλ. Χωρίς να έχουμε μεγάλο βάθος όσον αφορά τους χαρακτήρες οι αντι-ήρωες του Σκοπευτή μας κερδίζουν. Το βιβλίο δεν κουράζει με ατέλειωτες περιγραφές ούτε με κολπάκια best-seller, είναι ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που ειδικά στο φινάλε θα θυμηθείτε τον Γκοντάρ όπωσδήποτε. Οι 215 σελίδες του καταπίνονται και αφήνουν ωραία γεύση.

Καλό Διάβασμα

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n