New Page 1

   

Χρήστος Βακαλόπουλος : Η Γραμμή Του Ορίζοντος

Εκδόσεις : Βιβλιοπωλείον Της Εστίας

“Βότκα, Τοματόζουμο, Ταμπάσκο, μύδι. Μια κίτρινη γυναίκα στην άλλη άκρη του πάγκου την κερνάει ένα σφηνάκι, της το φέρνει ο γρήγορος μουστακαλής με το μόνιμο χαμόγελο και της κλείνει το μάτι. Πρώτη φορά βλέπει κόκκινο σφηνάκι, πως λέγεται; Ντοστογιέφσκι, το πίνει με τη μία, ο μουστακαλής χαμογελάει ικανοποιημένος, η μουσική έχει σταματήσει, το σφηνάκι την στηλώνει και της δίνει μιά ώθηση, σηκώνει το κεφάλι και συναντά το βλέμμα μιας γριάς σ’ένα πορτραίτο στον τοίχο. Η γριά την κοιτάζει με κατανόηση, δεν πειράζει που έκαναν το σπίτι της νυχτερινό κέντρο, είναι καλά παιδιά, τόσο ο συμπαθητικός μουστακαλής πίσω από τον πάγκο, όσο και ο κουφός που επιμένει να βάζει δίσκους ενώ δεν υπάρχει πια μουσική. Δεν πειράζει, η κίτρινη γυναίκα έρχεται και κάθεται δίπλα της, συστήνονται, παραγγέλνουν άλλο ένα. Είναι από την Ταϋλάνδη, λέγεται Λι.

Είναι μια γυναίκα άλλης εποχής που τριγυρνάει στην Ελλάδα, βρίσκεται εδώ δέκα χρόνια, σε αυτό εδώ το νησί. Υπάρχουν άνθρωποι άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Έχουν αιχμαλωτισθεί στην Ελλάδα, έχουν εγκατασταθεί σε αυτό εδώ το νησί. Κυνηγάνε μια εικόνα που δεν έχει βρεθεί ακόμα, πάντα έχεις βγει στο κυνήγι μιας εικόνας που κρατας βαθιά φυλαγμένη μέσα σου, την σκεπάζεις με άλλες εικόνες μέχρι να βγεί. Την έχεις δει σε ανύποπτο χρόνο, δεν την πρόσεξες καθόλου την στιγμή που την έβλεπες, δεν σημαίνει τίποτα απολύτως αυτή η εικόνα, πηγαίνουν τζάμπα και τα λένε στους γιατρούς και ξαπλώνουν στα ντιβάνια, αυτή η εικόνα δεν σημαίνει τίποτα κι όμως θέλει να βγει, μπορεί να ξόδεψες μια ολόκληρη ζωή μόνο και μόνο για να την κάνεις να βγει.

Υπάρχει μία εικόνα και είναι αρκετή. Υπάρχει μόνο ένα σφηνάκι, το σφηνάκι Ντοστογιέφσκι. Κερνάει άλλο ένα την κίτρινη γυναίκα, ο μουστακαλής γίνεται όλο και πιο γρήγορος, η γριά στον τοίχο δείχνει όλο και μεγαλύτερη κατανόηση, ο κουφός στη γωνία παλεύει με τα ακουστικά να μαζέψει ότι απέμεινε από την λεγόμενη μουσική. Υπάρχει μόνο ένα σφηνάκι. Όλα τα άλλα σφηνάκια- τα γλυκά δηλητήρια που σε στέλνουν χωρίς επιστροφή- θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε το σφηνάκι Ντοστογιέφσκι, το μόνο που σου δίνει την δύναμη να διασταυρώσεις το βλέμμα με την γριά στον τοίχο χωρίς να ντρέπεσαι που μπήκες στο σπίτι της, σ’αυτό το αρχοντικό που είναι τώρα νυχτερινό κέντρο, σ’αυτό το παλάτι που μετατρέπεται κάθε καλοκαίρι σε καταγώγιο. Υπάρχει μία εικόνα, ένα σφηνάκι ένας κουφός που είναι σε θέση να σου δημιουργήσει την εντύπωση ότι υπήρχε κάποτε μουσική. Δεν πρέπει να βιάζεσαι, πρέπει να πιείς αρκετά σφηνάκια Ντοστογιέφσκι μέχρι το πρωί.”

Κι έτσι κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι έκλεισε ο κύκλος του Χρήστου Βακαλόπουλου επειδή έχω διαβάσει πλέον όλα του τα βιβλία, αμ δε…! Για κάποιους από μας ο κύκλος αυτός δε θα κλείσει ποτέ, ευτυχώς!

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n