New Page 1

   

 

Κώστας Κωστάκος : Η Πεζή Αλφαβήτα

Εκδόσεις : Bibliotheque

Ζήλεψα το λευκό του πουπουλένιο πάπλωμα. Είχε αυτά τα τετραγωνάκια, είχε όγκο που φούσκωνε, τον είχε κρύψει σχεδόν τελείως. Ε, δεν κοίταξα κιόλας πολύ, είμαι άνθρωπος διακριτικός. Ήθελα όμως να πάω να χουχουλιάσω δίπλα του. Είχε πιάσει μια γωνιά ψηλά στην Μπενάκη, δυο- τρία στενά πρίν την Καλλιδρομίου. Η λευκότητα του παπλώματος ήταν βγαλμένη θαρρείς από διαφήμιση. Πως το διατηρούσε τόσο καθαρό στα κατακατουρημένα πεζοδρόμια; Να του το είχαν προσφέρει πολύ πρόσφατα; Να το πήγαινε στο καθαριστήριο; Όπως και να είχε γίνει, το λευκό του πάπλωμα έφερνε κάτι από παραφωνία αιγαιοπελαγίτικου καλντεριμιού στο μουντόγκριζο ντεκόρ του κέντρου της πόλης. Είχα πάντα θέμα με τα παπλώματα. Και είχα πάντα θέμα με τους άστεγους. Και βλέποντας το πάπλωμα πάνω στον άστεγο – τον άστεγο κάτω από το πάπλωμα, τα δυό μου θέματα ενώθηκαν σε ένα. Το θέμα μου με τους άστεγους δεν έχει να κάνει με τους ίδιους. Αυτοί δεν υπάρχουν για μένα. Μόνο εγώ υπάρχω για μένα. Αυτούς δεν τους βλέπω. Εμένα βλέπω σε αυτούς. Πίστευα δηλαδή και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα εκεί είναι η φυσική μου κατάληξη. Γιατί υπάρχει ένας αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στα παπλώματα και τους άστεγους. Πίστευα δηλαδή και πιστεύω πως αν κουκουλωθείς αρκετά μέσα τους, ότι αν δεν αφήσεις πρωινό για πρωινό ακουκούλωτο, κάποια στιγμή η τύχη σου επιτέλους θα τελειώσει και θα οδηγηθείς εκεί. Εκεί που ανήκεις δηλαδή. Αλλά αν γίνεται και με πάπλωμα, τότε θα πάρω μαζί κι εγώ το δικό μου. Και θα φροντίσω να είναι πεντακάθαρο. Και θα κάνω έτσι με τον τρόπο μου την πόλη μας λίγο πιο καθαρή, λίγο πιο φωτεινή, λίγο πιο βιώσιμη. Κι αν περνάς και με δεις και ζηλέψεις , μπορεί να σε αφήσω να χουχουλιάσεις μαζί μου. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μας πειράξει κάτω από ένα πάπλωμα. Τίποτα δεν μπορεί να μας πειράξει μέσα σε αυτή τη σκοτεινή, ζεστή και προστατευμένη Εδέμ, η οποία αντιπαραβάλλει τη δική της πραγματικότητα στην οδυνηρή άλλη, που συνορεύει περισσότερο με τον κόσμο των ονείρων που προηγήθηκαν παρά με τον κρύο, αφιλόξενο και καταπιεστικό κόσμο που ακολουθεί και απλώνεται πέρα από το πάπλωμα.

Τον γνωρίσαμε σαν έναν από τους πιο ενδιαφέροντες μπλογκερς. Υπέγραφε με το καλλιτεχνικό Old Boy (υπογράφει ακόμα έτσι σε κείμενά του για περιοδικά και ιστοσελίδες). Τώρα τον μαθαίνουμε και σαν ακροβολιστή γραφιά που σημαδεύει ανελέητα. Πάνω σε κάποια από τις ταράτσες αυτής της πόλης ο Κώστας Κωστάκος έχει στρογγυλοκαθίσει και χτυπάει με όνειρα, εφιάλτες, ανησυχίες, οράματα και…λέξεις.

Κείμενα-ποιήματα ή ποιήματα -κείμενα, επιστημονική φαντασία, μοναχικές περιπλανήσεις, στοχασμοί με γράμματα σκόρπια που τριγυρίζουν και παίζουν μαζί μας όπως κάποια αδέσποτα σκυλιά.

Αναμένουμε συνέχεια!

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

powered ByGiro.com

P

l

a

y

e

r

  • Login Form

L

o

g

i

n