New Page 1

 

Monday-Today's Radio Show

Ροκ επιλογές από τη «Μαγική Αυλή» και το Γιώργο, στο ραδιόφωνο που ποτέ δεν κοιμάται.

@ 18.30 Μαγική Αυλή

Μουσικές επιλογές από τον Moodytimes Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 20.00

@ 20.00-Στη σπηλιά του Σώγιερ

 

maxresdefault1

Μαζί ή Τίποτα (Aus Dem Nichts) – 2017

Σκηνοθεσία : Φατίχ Ακίν

Πρωταγωνιστούν : Νταϊάν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Γιάννης Οικονομίδης

Η Κάτια χάνει τον σύζυγό και τον γιό της από βομβιστική επίθεση την οποία σύμφωνα με έρευνες της αστυνομίας είχαν σχεδιάσει νεοναζί.

Άλλη μια ταινία του Ακίν γύρω από τους μετανάστες; Όχι ακριβώς, ναι μεν ο σύζυγος της Κάτια είναι Κουρδικής καταγωγής και οι νεοναζί τον στοχοποιούν αλλά ο σκηνοθέτης αποφασίζει να “μιλήσει” για ένα πρόβλημα που βασανίζει εδώ και αρκετό καιρό όχι μόνο την Γερμανία αλλά την Ευρώπη ολόκληρη, το πρόβλημα της αναβίωσης του φασισμού. Το φιλμ αρχικά επικεντρώνεται στη μάχη κόντρα σε μια τραγική απώλεια της οποίας οι πληγές δεν πρόκειται να επουλωθούν ποτέ. Η Κάτια μέσα σε μία μέρα έχει βρεθεί από τον Παράδεισο στη Κόλαση και καταλαβαίνει πως δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από εκεί. Όλο αυτό το κομμάτι της ταινίας αποτελεί την ευκαιρία της Νταϊάν Κρούγκερ να δώσει μια συγκλονιστική και ανατριχιατική ερμηνεία. Ο τρόπος με τον οποίον ο Ακίν “αφήνει” την ηρωίδα του να καταρρεύσει και ταυτόχρονα να ξεκινήσει να κουβαλά στις πλάτες της τον σταυρό του μαρτυρίου μας θυμίζει πόσο ικανός κινηματογραφιστής είναι όσον αφορά τη ματιά μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, αν ο ίδιος δεν είσαι βαθιά ανθρώπινος δεν μπορείς να γυρίσεις τέτοιου είδους σκηνές.

Ο Ακίν δεν “σιδερώνει” και δεν “φροντίζει” το παραμικρό, η απώλεια των ανθρώπων που αγαπάς όσο τίποτα άλλο στο κόσμο δεν περνάει από λογοκρισία και δήθεν ακαδημαϊκούς κινηματογραφικούς κανόνες, δίνεται ωμά και πονάει, γιατί πρέπει να πονέσει. Η Κάτια χάνεται σε σκοτεινά δωμάτια, σπαράζει στο κλάμα, θέλει και η ίδια να πεθάνει, και χρησιμοποιεί ακόμα και ναρκωτικά σαν παυσίπονο και σαν αυτοτιμωρία ταυτόχρονα, αφού θεωρεί σχεδόν άδικο να ζει εκείνη όταν η οικογένειά της εχει χαθεί. Τι είναι αυτό που τελικά θα αποτελέσει το δεκανίκι της για να σταθεί πάλι όρθια; Η σύλληψη των δύο βασικών υπόπτων για την βομβιστική επίθεση οι οποίοι είναι νεοναζί. Από εκεί και πέρα η απώλεια περνάει σε δεύτερο ρόλο και το φιλμ αποκτά τον χαρακτήρα του δικαστικού- κοινωνικού δράματος. Τα σκοτεινά δωμάτια δίνουν τη θέση τους στην αίθουσα δικαστηρίου και τα πρησμένα από το κλάμα μάτια της Κάτια έχουν μετατραπεί σε δύο μαύρες τρύπες μίσους.

1

Η δικαιοσύνη πρέπει είναι ανεξάρτητη, καταδικάζει βάση στοιχείων, όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μπορείς να στείλεις κάποιον στη φυλακή μόνο και μόνο γιατί είναι νεοναζί; Εδώ όμως υπάρχει η άλλη παράμετρος, η ίδια η ναζιστική ιδεολογία βασίζεται πάνω στο έγκλημα, η ιδεολογία αυτή έχει καταδικαστεί από την ίδια την ιστορία για όσα έχει κάνει. Οι νοσταλγοί του Χίτλερ είναι έτοιμοι να ξανακάνουν τα ίδια και δεν το κρύβουν. Η σύγχρονη δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφράσει τις αποψεις του μόνο που οι απόψεις των ναζί έχουν εκφραστεί ήδη όχι μόνο με λόγια  αλλά με έργα, ο Φατίχ Ακίν φαίνεται να ρωτάει, “ακόμα έχουμε απορίες για το τι σκοπεύουν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;” . Κάποιος Ελληνας εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής (είπαμε ορισμένα πράγματα λέγονται με το όνομά τους) που καλείται σαν μάρτυρας υπεράσπισης των κατηγορουμένων υποστηρίζει- πολύ σωστά- ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που το έχει εκλέξει μέρος του Ελληνικού λαού.

Αυτό ακριβώς ανησυχεί όχι μόνο τον Φατίχ Ακίν αλλά κάθε άνθρωπο που δεν έχει κοντή μνήμη και έχει μελετήσει και λίγη ιστορία παραπάνω, οι ναζί δεν κερδίζουν έδαφος πια μόνο με τη βία αλλά και με τους ψήφους. Τι μπορεί να κάνει κάποιον να ψηφίσει αυτούς που αιματοκύλησαν την Ευρώπη; Η ίδια ήπειρος που υπέφερε για έξι χρόνια και υποτίθεται πως δημιούργησε μια Ένωση για ένα ειρηνικό και καλύτερο αύριο μοιάζει να κοιτάζει είτε αδιάφορη είτε ανύμπορη να παρέμβει. Ο Ακίν δεν προσπαθεί να χαριστεί, ο άντρας της Νταϊάν είχε φυλακιστεί για ναρκωτικά και αυτό αποτελεί το όπλο της υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Η Γερμανία (εκεί που ζεί ο Ακίν) είναι μια χώρα η οποία πρώτη απ’όλες θα έπρεπε να έχει εμποδίσει την άνοδο του φασισμού, ο σκηνοθέτης συνεχώς ρωτά και συνεχώς σχολιάζει τόσο μέσα από την κάμερά του όσο και μέσα από τα μάτια της Κάτια και του δικηγόρου της.

Ο πόνος που γίνεται “κατηγορώ”, μίσος και δίψα για εκδίκηση. Τι πιο φυσιολογικό να θές να εκδικηθείς αυτούς που δολοφόνησαν την οικογένειά σου; Κι εδώ είναι το σημείο στο οποίο αξίζει να σταθεί κανείς λίγο παραπάνω, έχοντας διαβάσει διάφορες απόψεις για την ταινία παρατηρώ πως δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως ο σκηνοθέτης ευλογεί την εκδίκηση, διαφωνώ κάθετα. Όπως έγραψα παραπάνω, ο Ακίν σχολιάζει, θυμώνει και αναρωτιέται αλλά δεν προτείνει ούτε διδάσκει, παρουσιάζει μία πραγματικότητα, προσπαθεί να καταλάβει την Κάτια, κάντε το απλό και θαρραλέο πείραμα να φέρετε εσείς τον εαυτό σας στη θέση της, αυτό κάνει και εκείνος, αυτό πρέπει να κάνει! Έχουμε καταντήσει, γιατί περί κατάντιας πρόκειται, να κουβεντιάζουμε και να αναλύουμε χρόνια τώρα το αυτονόητο, η δημοκρατία οφείλει να προστατέψει η ίδια τον εαυτό της και να πολεμήσει για τη ζωή της, οι ευθύνες αυτής της δημοκρατίας που βιώνουμε για την άνοδο του ναζισμού είναι τεράστιες.

Ο σκηνοθέτης αφηγείται μια ιστορία και να την αφηγείται με νεύρο και ρυθμό, απλώς θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη σε διάρκεια για να γίνει έστω και τώρα κατανοητό, έστω και μέσω του κινηματογράφου το μέγεθος του προβλήματος, αυτό για μένα είναι και το λάθος του Ακίν, μοιάζει κάπως βιαστικός και ίσως ο δικός του θυμός (δίκαιος το ξαναλέω) δεν τον αφήνει να έχει μια πιο ψύχραιμη κινηματογραφική ματιά. Το Μαζί ή Τίποτα απέχει ένα κλικ από το να είναι μια σπουδαία ταινία και καταλήγει να είναι καλή ακριβώς επειδή σε κάποιες στιγμές του ο σκηνοθέτης δίνει τη θέση του στον προβληματισμένο πολίτη, αν αυτοί οι δύο συνυπήρχαν αρμονικά για λίγο παραπάνω τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα. Ωστόσο το φίλμ αξίζει το κόπο να το δει κανείς γι’αυτό το κοινωνικοπολιτικό ταρακούνημα που προκαλεί. Είναι υποχρεωσή μας να σταματήσουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα και να αναπαυόμαστε στον βολικό ωχαδελφισμό μας, έχει έρθει η ώρα να διαβάζουμε, να σκεφτόμαστε, και μάλλον να ανησυχούμε περισσότερο.

 

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n