On Air Now-Μουσικές Αποχρώσεις του Μπλε με τον Έκτορα Κύρογλου
: :

Nick Cave & The Bad Seeds : Ghosteen (2019)

Label : Ghosteen Bad Seed

 

O Cave βίωσε το πιο οδυνηρό είδος απώλειας, τον χαμό του παιδιού του. Η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της τραγωδίας είχε ήδη ξεκινήσει με το Skeleton Tree αλλά με το Ghosteen έρχεται η κορύφωση του δράματος. Τι στην ευχή μπορεί να γράψει κανείς για ένα τέτοιο άλμπουμ; Πως μπορείς να μπεις στο μυαλό και στη ψυχή αυτού του ανθρώπου και να καταλάβεις; Δεν θα καταλάβεις και δεν στο ζητάει ούτε και ο ίδιος αυτό. Το Ghosteen δεν είναι μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, ερμηνεία....είναι πόνος, είναι προσευχή, είναι εφιάλτης, είναι μνημόσυνο, είναι ο Ορφέας που ετοιμάζεται να συναντήσει άλλο ένα αγαπημένο πρόσωπο στον Άδη.

Οι Bad Seeds από την άλλη δεν είναι πια το συγκρότημα που πριονίζει όλα όσα βρίσκει στο δρόμο του ο Αυστραλός έτσι ώστε να περπατά ανενόχλητος στα σκοτεινά μονοπάτια που έχει διαλέξει. Το μετα-μπλουζ της κολάσεως είναι πια παρελθόν αφου η τωρινή κόλαση του Cave στηρίζεται περισσότερο στα συνθεσάϊζερ και στον απλό μινιμαλιστικό ήχο, απλό; Μπα, όχι και τόσο, μια και σπάνια ο μινιμαλισμός είχε τόσο βάθος. Το Ghosteen είναι ένα άλμπουμ που απαιτεί πολλές ακροάσεις (οι δικές μου είναι διψήφιες και ακόμα πιστεύω πως δεν είναι αρκετές), βέβαια απαιτεί και κάτι άλλο...κότσια! Βέβαια όσοι αγάπησαν το έργο του Cave αυτά τα κότσια τα έχουν, αλλά έστω κι έτσι αυτός ο σπαραγμός σε ταρακουνάει τόσο δυνατά που στο τέλος νιώθεις να έχεις ακρωτηριαστεί.

Οι Bad Seeds είναι μία μπάντα που θρηνεί διακριτικά πίσω από τον τραγουδοποιό αλλά αυτός που φαίνεται να έχει τον πρώτο ρόλο είναι ο στενός φίλος του Cave ο Warren Ellis αφου έχει αναλάβει το κομμάτι των συνθεσάϊζερς, τις λουπες, το φλάουτο, το βιολί και το πιάνο. Ποιός άλλος απο τον Ellis αλήθεια θα μπορούσε να φτιάξει αυτή τη γκρίζα βαριά και ασήκωτη ατμόσφαιρα για την ανατριχιαστική διήγηση του Cave στο Spinning Song που μας πετάει στα βαθιά και μας αφήνει εκεί ολομόναχους;

Το πιάνο και η χορωδία στήνουν έναν αποχαιρετισμό που σε τσακίζει στο Bright Horses ενώ δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να σταματήσει τα δάκρυα στο Waiting For You. Στο Night Raid το μαγικό βιμπράφωνο του Jim Sclavounos αποτελεί τον καλύτερο οδηγό για μία βόλτα σε στενά της πόλης όπου κανείς δεν τολμά να πατήσει τη νύχτα. Ο ήλιος υπάρχει μόνο στον τίτλο του Sun Forrest γιατί εδώ τα συνθς έχουν το ρόλο που είχε η σχεδία για τον Μάνο Κατράκη στο Ταξίδι Συα Κύθηρα, ο Cave έχει ανέβει επάνω της και χαιρετά με όσο κουράγιο του απομένει κι ύστερα κατευθύνεται προς το ηλιοβασίλεμα.

Το Galleon Ship θα μπορούσε να το έχει γράψει ένας καταρακωμένος Scott Walker και το Ghosteen Speaks ένας Ιρλανδός ιερέας που ζητά επικοινωνία με μια αγαπημένη ψυχή που έχασε. Στο Leviathan ο ήχος γίνεται το στόμα ενός δωματίου τέρατος που σε καταπίνει αλλά μετά σε αφήνει μόνο με τις σκέψεις σου και τέλος καμία προετοιμασία δεν είναι ικανή για να σε κάνει να τα βγάλεις πέρα με το δεκατετράλεπτο αριστούργημα που λέγεται Hollywood. Το Ghosteen δεν το ακούς...το αισθάνεσαι, αυτό πουσημβαίνει δηλαδή με κάθε σημαντικό δίσκο. Ως τώρα μάλλον ο πιο σημαντικός δίσκος-κατά τη γνώμη μου-για το 2019.

https://www.youtube.com/watch?v=GwlU_wsT20Q

 

  • Login Form

L

o

g

i

n