New Page 1

 

Friday-Today's Radio Show

Ελληνικές μουσικές επιλογές με την Μαρία Μανασή

@ 22.00 Σε φόντο κόκκινο

Ακούστε το σταθμό μας μέσω Facebook

Listen to VoiceWebRadio Via Facebook

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ : LUIGI BARTOLINI

Εκδόσεις : ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Μετάφραση : Κούλα Καφετζή

Γινόμαστε νευρικοί κι ας μην είναι στη φύση μας. Γιατί εκτός των άλλων στα γραφεία της αστυνομίας δεν γίνεται να είμαστε ήρεμοι. Βρισκόμαστε εκεί είτε γιατί μας έχουν καλέσει , οπότε μας ζώνουν τα φίδια, είτε γιατί θέλουμε να καταγγείλουμε , να διαπληκτιστούμε, να ζητήσουμε βοήθεια. Αποκλείεται λοιπόν να είμαστε ήρεμοι.

Ο άνθρωπος αυτός είχε τρομερό εκνευρισμό και ξεθύμαινε μιλώντας μαζί μου. Τρεις φορές μου διηγήθηκε την ιστορία του με άλλες τόσες παραλλαγές. Σαν τον σπίνο στο κλουβί του την ώρα που μελετάει το τραγούδι του, το αλλάζει συνέχεια ώσπου να το βρει απόλυτα πειστικό και ικανοποιητικό. Στην αρχή τον άκουγα ανόρεχτα μετά όμως κατάφερε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Ειδικά όταν άρχισε να διηγείται πως μία από τις πόρνες είχε βγει μισόγυμνη στον δρόμο με τις παντόφλες για να στήσει καβγά μαζί του. Τώρα μου διηγιόταν ότι μία άλλη τον είχε απειλήσει και μάλιστα είχε προσπαθήσει να του ρίξει νερό- ποιος ξέρει πόσο βρωμερό- στο κεφάλι από το τέταρτο πάτωμα, απ’ όπου τον προκαλούσε και τον κορόιδευε. Ε΄λεγε πως ήταν μεγάλο σκάνδαλο και πως είχε δύο κορούλες, μία σε ηλικία που δεν καταλάβαινε, αλλά η άλλη αν και ανήλικη, σε ηλικία που θα μπορούσε να καταλάβει θαυμάσια, γι’αυτό κι εκείνος, για χ΄’αρη των κοριτσιών του και της ηθικής , ήθελε να σταματήσει το σκάνδαλο. Χώρια που, απ’ότι φαινόταν, η μέγαιρα δεν του πλήρωνε και το νοίκι, το οποίο δεν του πλήρωνε ούτε ο παλιός ένοικος. Ο ανθρωπάκος δηλαδή εισέπραττε και όνειδος και χλευασμό.

Όταν ο κλέφτης έφτασε στο σημείο απ’όπου ξεκινούσε ο έρημος δρόμος, ξαφνικά γύρισε και χίμηξε καταπάνω μου απειλώντας να με χαστουκίσει. Διέγραψε έναν γύρο με ανοικτή παλάμη. ήταν μια πελώρια παλάμη. Οι τρίχες των μαλλιών του είχαν σηκωθεί όρθιες, όπως τα φτερά των κοκόρων όταν θυμώσουν, ενώ τα μάτια του θύμιζαν μάτια αρπακτικού που έχει πληγωθεί θανάσιμα. Από την μία ήταν να γελάς κι από την άλλη να τρέμεις. Εγώ απλώς έκανα ένα βήμα πίσω και έμεινα ατάραχος. Οι άνθρωποι του υποκόσμου είναι δειλοί δεν εμπλέκονται σε μονομαχίες. όσο λοιπόν ήμασταν ένας εναντίον ενός δεν υπήρχε φόβος. όσο δηλαδή η σύγκρουση περιοριζόταν μεταξύ δύο, ο αγώνας ήταν ισότιμος. Και οι αγώνες, ακόμα και όταν είναι άγριες συμπλοκές, είναι αναμενόμενοι. Αντιπροσωπεύουν τις μοιραίες στιγμές της ζωής μας. Δεν γίνεται να θέλουμε όλες οι στιγμές της ζωής μας να είναι ρόδινες. Βυθισμένοι μέσα στο ποιοτικό μας όνειρο περί αγάπης και δικαιοσύνης μεταξύ των ανθρώπων του κοινωνικού συνόλου, είναι μάταιο να ονειρευόμαστε κάτι τέτοιο και ως και ηλίθιο να το ευχόμαστε.

Πως μπορώ ας πούμε να ξεχάσω την σκηνή που παρακολούθησα σήμερα το πρωί στη Πιάτσα Ντελ Μόντε. Κάποια στιγμή ανάμεσα στους κλέφτες που πουλούσαν λάστιχα και σαμπρέλες εμφανίστηκε ένας κομψός νέος. ήταν ένας ψηλός και ρωμαλέος νέος. Δεν συνηθίζω να κοιτώ τους ανθρώπους με σκοπό να τους κρίνω από την ομορφιά τους, αλλά τα μάτια μου έπεσαν πάνω του σα να έβλεπα ελληνικό άγαλμα. Άγαλμα του Φειδία. Μια μορφή ιππέα από την ζωφόρο του Παρθενώνα. Τα μαλλιά του ήταν σπαστά και καστανά. όχι μαύρα κορακίσια όπως τα μαλλιά των κατοίκων του Τραστέβερε ή του Παριόνε, αλλά καστανά όπως των αστέρων του κινηματογράφου. Τα μάτια του είχαν το ανοιχτό χρώμα των απόνερων, με ανταύγιες που θύμιζαν κάτουρο μουλαριού κι ωστόσο ήταν η ενσάρκωση του φυσικού κάλλους του Άδωνη. Κι εγώ, παρατηρώντας τον, αναπολούσα με μελαγχολία τα δικά μου νεανικά χρόνια -που δυστυχώς πέρασαν ανεπιστρεπτί- τότε που ήμουν κι εγώ έτσι όμορφος. Τον παρατηρούσα γι’αυτόν τον επιπλέον λόγο, με συμπάθεια ή και με περιέργεια. Φορούσε όπως και οι αστέρες του κινηματογράφου, πλεχτή μπλούζα από μετάξι ή λεπτό μαλλί, ή ότι ότι άλλο ήταν τέλος πάντων, στο χρώμα του φουντουκιού, η οποία άνοιγε με φερμουάρ, και παντελόνι με άψογη και ολόισια τσάκιση, που μπορούσε να ξετρελάνει κάθε νεαρή δακτυλογράφο. Υπέθεσα πως ήταν κάποιος ηθοποιός του σινεμά. Κάποιος διάσημος ηθοποιός. Επειδή όμως δεν τρελαίνομαι για τα κατορθώματα του κινηματογράφου, ή μάλλον επειδή θεωρώ πως ο κινηματογράφος είναι μια χυδαία τέχνη, που ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από το χυδαίο(λόγω της φύσης της, της ουσίας της και των πρακτικών αναγκών), δεν παρακολουθώ τις θεότητες του σελιλόιντ. Αγνοώ και τα ονόματα και τα κατορθώματα (γνωστά σε όλες τις κυρίες) των μεγάλων αστέρων μας.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n