New Page 1

 

Friday-Today's Radio Show

Ελληνικές μουσικές επιλογές με την Μαρία Μανασή

@ 22.00 Σε φόντο κόκκινο

Ακούστε το σταθμό μας μέσω Facebook

Listen to VoiceWebRadio Via Facebook

 

η δυναμισ

Γκράχαμ Γκρην : Η Δύναμις Και Η Δόξα

Εκδόσεις : ΠΟΛΙΣ

Μετάφραση : Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Ήταν ένας άνθρωπος που υποτίθεται πως έσωζε ψυχές. Κάποτε έμοιαζε εύκολο αυτό, να κηρύττει κατά την δοξολογία, να οργανώνει τις λέσχες, να πίνει καφέ με ηλικιωμένες κυρίες πίσω από παράθυρα με κάγκελα, να ευλογεί καινούργια σπίτια με λίγο λιβάνι, να φοράει μαύρα γάντια… Τόσο εύκολο όσο και η αποταμίευση. Τώρα ήταν ένα μυστήριο. Είχε επίγνωση της απελπισμένης του ανεπάρκειας.

Έπεσε στα γόνατα και την τράβηξε κοντά του ενώ εκείνη χαχάνιζε και πάλευε να ξεφύγει.

“Σ’αγαπώ. Είμαι ο πατέρας σου και σ’αγαπώ. Προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό”. Την κρατούσε σφιχτά από τον καρπό, και ξαφνικά εκείνη έμεινε ακίνητη και τον κοίταζε . “Θα έδινα και την ζωή μου, τίποτα δεν είναι αυτό, την ψυχή μου…αγαπημένη μου, αγαπημένη μου, προσπάθησε να καταλάβεις πως είσαι- τόσο σημαντική”. Το ήξερε από πάντα πως αυτή ήταν η διαφορά ανάμεσα στη δική του πίστη και την δική τους, των πολιτικών ηγετών του λαού, που νοιάζονταν μόνο για πράγματα όπως το κράτος και η πολιτεία: αυτό το παιδί ήταν πιο σημαντικό και από ολόκληρη ήπειρο. Είπε “πρέπει να προσέχεις τον εαυτό σου, γιατί είσαι τόσο- απαραίτητη. Ο πρόεδρος πέρα στην πρωτεύουσα κυκλοφορεί με οπλισμένους άντρες που τον φυλάνε- εσύ όμως, παιδί μου, έχεις όλους τους αγγέλους του ουρανού..” Το παιδί τον παρατηρούσε με μάτια σκοτεινά, χωρίς συνείδηση, εκείνος ένιωσε πως είχε έρθει πολύ αργά. Είπε, “Αντίο καλή μου”, και τη φίλησε αδέξια- ένας χαζός, ξελογιασμένος άντρας περασμένης ηλικίας που, μόλις την άφησε και άρχισε να βαδίζει κουρασμένος ξανά προς την πλατεία, ένιωσε πίσω από τους κυρτούς του ώμους όλο το δηλητήριο του κόσμου να κατακλύζει το παιδί για να το καταστρέψει. Το μουλάρι του ήταν ήδη εκεί, σελωμένο, πλάι στον πάγκο με τα αναψυκτικά.

“Καλύτερα πήγαινε βόρεια πάτερ” είπε κάποιος και στάθηκε αποχαιρετώντας τον με υψωμένο χέρι.

Δεν πρέπει να νιώθει κανείς ανθρώπινη στοργή- ή, μάλλον, πρέπει κανείς να αγαπά κάθε ψυχή σαν να’τανε παιδί του. Το πάθος για προστασία πρέπει να απλώνεται σ’έναν ολόκληρο κόσμο- εκείνος όμως το ένιωθε αιχμάλωτο και πονεμένο, σαν ζώο δεμένο σε κορμό δέντρου. Έστρεψε το μουλάρι του προς τον Νότο.

Δεν είχε νόημα, δεν μπορούσε να μείνει πια εκεί. Θα ήταν κακή ιδέα ακόμα και να έμπαινε στο χωριό, γιατί, αν μαθευόταν, κάποιος θα έχανε τη ζωή του – κάποιον θα έπαιρναν όμηρο. Κάπου πέρα μακρυά λάλησε ένας πετεινός. Η ομίχλη αναδύθηκε από το σπογγώδες έδαφος, μέχρι τα γόνατα, και σκέφτηκε άναν φακό να ανάβει μέσα στην απογυμνωμένη εκκλησία, ανάμεσα στα πρόχειρα τραπέζια. Τι ώρα λαλούν οι πετεινοί; Ένα από τα πιο αλλόκοτα πράγματα στον κόσμο αυτόν τον καιρό ήταν ότι δεν υπήρχαν ρολόγια- μπορούσε να περάσει ολόκληρη χρονιά χωρίς να ακούσεις ούτε ένα να χτυπά. Χάθηκαν κι αυτά μαζί με τις εκκλησίες, κι έτσι απέμεινε μόνο η αργόσυρτη, γκρίζα αυγή και η κατακλυσμιαία νύχτα σαν μοναδικά μέσα μέτρησης του χρόνου.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n