24951262._UY944_SS944_

Καπούτ : Κούρτσιο Μαλαπάρτε

Εκδόσεις : Μεταίχμιο

Μετάφραση : Παναγιώτης Σκόνδρας

Η γεύση του σολομού ήταν σαν μια μακρινή ανάμνηση νερών, δασών, νεφών, ήταν για μένα σαν την ανάμνηση της λίμνης Ινάρι μια καλοκαιρινή νύχτα φωτισμένη από τον ωχρό αρκτικό ήλιο, κάτω από πράσινο, τρυφερό και παιδιάστικο ουρανό. Το ρόδινο χρώμα που εμφανιζόταν ανάμεσα στα ασημιά λέπια του σολομού είχε το ίδιο χρώμα με τα σύννεφα όταν ο νυχτερινός ήλιος ακουμπάει στο φρύδι του ορίζοντα, σαν πορτοκάλι σε περβάζι, κι ένας απαλός άνεμος ανατριχιάζει στα φύλλα των δέντρων, στα καθαρά νερά, στις χλοερές όχθες, κυλώντας απάλαφρα πάνω στα ποτάμια, στις λίμνες, στα απέραντα δάση της Λαπωνίας ήταν το ίδιο ρόδινο χρώμα που λαμπυρίζει βαθύ και ζωντανό στα ασημιά λέπια που καλύπτουν την επιφάνεια της λίμνης Ινάρι όταν ο ήλιος του αρπακτικού μεσονυκτίου περιπλανιέται σε έναν πράσινο ουρανό που τον ραγίζουν λεπτές βαθυγάλαζες φλέβες.

Το πρόσωπο του Ντε Φοξά βάφτηκε με το ίδιο ροδί χρώμα που διαφαινόταν ανάμεσα στα λέπια του σολομού.

“Κρίμα” είπε γελώντας “που οι σημαίες της ΕΣΣΔ δεν έχουν χρώμα ροζ σομόν!”

“Ποιος ξέρει τι θα συνέβαινε στην δόλια την Ευρώπη” είπα “αν οι σημαίες της ΕΣΣΔ είχαν το ροζ χρώμα των σολομών και των γυναικείων εσωρούχων”

“Ευτυχώς” είπε ο Βέστμαν “όλα στην Ευρώπη τείνουν να ξεθωριάσουν. Πολύ πιθανόν να οδεύουμε προς έναν ροζ σομόν Μεσαίωνα.”

“Αναρωτιέμαι συχνά” είπε ο Ντε Φοξά “ποια θα μπορούσε να είναι η λειτουργία των διανοουμένων σε έναν νέο Μεσαίωνα. Στοιχηματίζω πως θα εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία για να επιχειρήσουν άλλη μία φορά να σώσουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό”.

“Πόσοι Εβραίοι πέθαναν στο Ιάσιο εκείνη την νύχτα;” με ρώτησε ειρωνικά ο Φράνκ, απλώνοντας τα πόδια του στο τζάκι και γέλασε γλυκά.

Γελούσαν γλυκά και οι υπόλοιποι και με κοίταξαν με συμπόνια. Η φωτιά τριζοκοπούσε στο τζάκι, το παγωμένο χιόνι χτυπούσε με τα λευκά του δάχτυλα τα τζάμια των παραθύρων. Κατά διαστήματα φυσούσε δυνατός αέρας, ο παγερός αέρας του βορρά, οι ριπές ούρλιαζαν μες στα ερείπια του διπλανού Οτέλ Ντ’ Ανγκλετέρ και σήκωναν στροβίλους χιόνι στην τεράστια πλατεία του Σοξ. Είχα σηκωθεί και στεκόμουν κοντά σε ένα παράθυρο, κοιτάζοντας μέσα από τα θαμπά τζάμια την φεγγαρόλουστη πλατεία. Ανάλαφροι ίσκιοι φαντάρων περνούσαν στο πεζοδρόμιο του Οτέλ Εροπέσκι. Εκεί κάτω, όπου πριν από είκοσι χρόνια ορθωνόταν το Σόμπορ, ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός της Βαρσοβίας, που τον κατεδάφισαν οι Πολωνοί υπακούοντας στη ζοφερή προφητεία ενός μοναχού, τώρα το χιόνι άπλωνε το άσπιλο σεντόνι του. Γύρισα και κοίταξα τον Φράνκ και άρχισα κι εγώ να γελάω γλυκά.

“Το επίσημο ανακοινωθέν του αντιπροέδρου της Ρουμανικής κυβέρνησης Μιχάι Αντονέσκου” απάντησα “ομολογεί πεντακόσιους νεκρούς. όμως ο αριθμός που προσδιορίστηκε επισήμως από τον συνταγματάρχη Λούπου είναι επτά χιλιάδες σφαγιασθέντες Εβραίοι”.

“Σεβαστός αριθμός” είπε ο Φρανκ “αλλά ο τρόπος δεν είναι τίμιος. Δεν γίνεται έτσι”.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n