Εναλλακτικοί Players-Αν δεν μας ακούτε πατήστε εδώ

New Page 1

  

      TUNEIN logo           

 

 

 

manolis-lydakis-o-epistatis

Μανώλης Λυδάκης : Ο Επιστάτης

Εκδόσεις : Αλεξάνδρεια

Δεν γύρισε στο σπίτι. Θα είχε να αντιμετωπίσει εκεί την επικριτική ματιά της Εύας, πόσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει πίσω από τα αστειάκια και τις γλύκες της, ήταν μάλλον της γνώμης- όπως με κάποια μισόλογα και υπαινιγμούς άφηνε τελευταία όλο και περισσότερο να φαίνεται – πως η Χαρά ήταν υπερβολικά περήφανη και πως θα έπρεπε, όπως όλοι όσοι δεν γεννήθηκαν στα μετάξια και έχουν επιτακτικές ανάγκες και υποχρεώσεις να φροντίσουν, να βάλει λίγο νερό στο κρασί της, να σκύψει, με άλλα λόγια, καρτερικά το κεφάλι και να υπομείνει κάθε ταπείνωση, προκειμένου να επιβιώσει και να έχει να πληρώσει το νοίκι.

Προτίμησε να τριγυρίσει άσκοπα στους δρόμους. Είχε φουσκώσει πια η κοιλιά της, σε λίγο καιρό δύσκολα θα την έκρυβε, και ήξερε πως τότε θα ήταν αδύνατον να βρει ξανά δουλειά. Είχε οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Καμιά λύση δεν φαινόταν να υπάρχει πέρα από εκείνη την δύσκολη και απεχθή που δεν ήθελε ούτε να την σκέφτεται, την επιστροφή δηλαδή στους δικούς της. Που σήμαινε, με την προϋπόθεση πάντα ότι θα την δέχονταν, ότι θα είχε να αντιμετωπίσει- πάλι χωρίς δικαίωμα να αντιδράσει- άλλου είδους προσβολές και ταπεινώσεις. Πέρα από την ολοσχερή ταπείνωση και ομολογία ήττας που θα συνιστούσε από μόνη της η ίδια η επιστροφή της.

Ο έξω κόσμος θάμπωνε. Δεν τον κοιτούσα. Τα μάτια μου ήταν στραμμένα εντός μου μόνιμα και κύλαγε και ο κόσμος κι έφευγε χωρίς να τον διακρίνω. ήμουν ακόμα εγώ το κέντρο του, ένα κέντρο που δίχως συνοχή σκεφτόταν τον εαυτό του σαν να μην υπήρχε, μετέωρο και αόρατο, φάντασμα, ξόρκι ένα μηδέν, ένα πηγάδι όπου είχαν σωριαστεί όλα τα ερείπια. Από την αρχή ως το μοιραίο τέλος, όλα είχαν συμπυκνωθεί εκεί, σ’άυτήν τη μαύρη τρύπα, μα ήταν στιγμές που ενώ η σκέψη θεωρούσε πως περιέκλειε τα πάντα εν σοφία, ηχούσε άδεια η καρδιά μου, σαν τίποτα να μην υπήρχε γύρω και τότε αυτό το κενό με ρούφαγε και με ξερνούσε όπως άδειαζε η θάλασσα στην άμμο τα σάπια καραβόξυλα. Κοιτούσα μόνο μέσα μου κι αυτό που έβλεπα εκεί ήταν το σκοτάδι. Μα ούτε κι αυτό το ένιωθα. Δεν είχα σκέψη, μόνο μια δίνη άναρθρων κραυγών χωρίς καθόλου

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n