Εναλλακτικοί Players-Αν δεν μας ακούτε πατήστε εδώ

     

 

Η Νόσος Του Μικρού Θεού : Ευτυχία Γιαννάκη

Εκδόσεις : Ίκαρος

Τον κάθισε κάτω από το κέντημα με το πλοίο στον καναπέ του σαλονιού-λες κι αν ήταν κάπου αναπαυτικά το νέο θα έσκαγε με λιγότερη φόρα πάνω του- και του ανακοίνωσε πως οι καρδιές μοιάζουν καμιά φορά με ρολόγια που σταματάνε να χτυπάνε. Κατάλαβε τότε ότι ο χρόνος συνεχίζει και χωρίς ρολόγια, ο χρόνος μπορεί να προχωράει μια χαρά και χωρίς τις σταματημένες καρδιές.

Το βράδυ, μετά την κηδεία του πατέρα του, η Μπαμπαλού ξάπλωσε μόνη της στο διπλό κρεβάτι και το πρωί ορκιζόταν ότι το δωμάτιο μύριζε όλη την νύχτα γιασεμί, τόσο που δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την μυρωδιά του. Όταν κοιτάχτηκε στον καθρέφτη συνειδητοποίησε ότι στο κρανίο της φύτρωνε άσπρο μπαμπάκι. Τα μαύρα, τα γυαλιστερά μαλλιά της είχαν μεταλλαχθεί σε κάτι που έμοιαζε με αφράτο σύννεφο. Όταν έψαξε λίγο καλύτερα, εντόπισε τα λευκά πέταλα στο κάτω μέρος της μαξιλαροθήκης του άντρα της και τότε πίστεψε ότι το γιασεμί της άσπρισε τα μαλλιά. Της καρφώθηκε η ιδέα ότι ο άντρας της που αγαπούσε αυτό το φυτό όσο κανένα άλλο, φρόντισε για τον τελετουργικό αποχαιρετισμό, διαισθανόμενος τον επικείμενο θάνατό του. Ο μοναχογιός της την άφησε να πιστεύει την ιστορία. Δεν της ομολόγησε ποτέ ότι τα πέταλα τα μάζεψε εκείνος για να τα βάλει στο μαξιλάρι δίπλα της. Η μάνα του μπορούσε πια να περιγράψει το συμβάν σε όλο το κόσμο. Έλεγε ότι στα πρώτα τους ραντεβού ο πατέρας του εμφανιζόταν με έναν μικρό ανθό τον οποίο της πρόσφερε και ότι έπρεπε να το περιμένει πως θα εξαφανιζόταν με τον ίδιο τρόπο. Είχε μία αρμονία όλο αυτό και σύντομα θα εξελισσόταν σε μία ιστορία που θα κυκλοφορούσε σε όλο το χωριό. Με το καιρό το γιασεμί και η μυρωδιά του έγιναν συνώνυμα του πατέρα του. ήταν σαν να το φύτεψε ο ίδιος στην μαξιλαροθήκη και μετά στην αυλή, να ανθίζει και να σκορπίζεται στον αέρα. Ο μύθος ήταν τόσο ωραίος που άνθιζε κι αυτός από στόμα σε στόμα. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τον πιστεύει και ο ίδιος, παρ’όλο που ήξερε πως είχαν γίνει τα πράγματα. Κατάλαβε ότι η αλήθεια έιναι περιττή ιδιότητα στον μύθο- όσο μεγαλύτερη η δόση της αλήθειας, τόσο λιγότερο πειστικός γίνεται ο μύθος.

Το μπαμπάκι πλέον στόλιζε το δικό του κρανίο. Είκοσι εφτά χρονών γέρος, με το ίδιο παράξενο σουβενίρ στο κεφάλι του. Η ιστορία επαναλαμβανόταν. Ένας συνηθισμένος θάνατος. Ένας ασυνήθιστος θάνατος. Τι σημασία είχε; Ένας θάνατος που δεν θα ερχόταν ποτέ στην επιφάνεια. Ο βυθός μέσα του και γύρω του θα κατάπινε τα πάντα.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n