New Page 1

 

Monday-Today's Radio Show

Ροκ επιλογές από τη «Μαγική Αυλή» και το Γιώργο, στο ραδιόφωνο που ποτέ δεν κοιμάται.

@ 18.30 Μαγική Αυλή

Μουσικές επιλογές από τον Moodytimes Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 20.00

@ 20.00-Στη σπηλιά του Σώγιερ

ΑΟΡΑΤΗ ΚΛΩΣΤΗ…ΕΝΑ ΦΟΡΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΕΒΕΚΚΑ

Phantom-thread-poster

ΑΟΡΑΤΗ ΚΛΩΣΤΗ (Phantom Thread) – 2017

Σκηνοθεσία : Πωλ Τόμας Άντερσον

Πρωταγωνιστούν : Ντάνιελ Νταίη Λούις, Βίκυ Κριπς, Λέσλι Μάνβιλ

Λονδίνο δεκαετία του 50, εκείνος διάσημος σχεδιαστής μόδας με θρησκευτική προσύλωση στη ρουτίνα του, στις ιδιοτροπίες του, στις εμμονές του. Συχνά απόμακρος, αγενής, εργασιομανής και με την εικόνα της νεκρής μητέρας του να έχει σφραγίσει τη ζωή του. Εκείνη μιά απλή σερβιτόρα η οποία όμως διαθέτει έντονη προσωπικότητα. Γνωρίζονται, ερωτεύονται και η κοπέλα αποτελεί πια τη νέα μούσα του σχεδιαστή, πράγμα που όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Ο Πωλ Τόμας Άντερσον ακόμα κι αν σταματούσε να κάνει ταινίες είχε γράψει το όνομα του με χρυσά γράμματα στο σύγχρονο κινηματογράφο χάρη στα αριστουργήματα Magnolia, There Will Be Blood και The Master. Επίσης σε όλες του τις ταινίες έχουμε να θυμόμαστε και ορισμένες από τις πιο καθηλωτικές ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Στην Αόρατη Κλωστή θυμίζει κάπως και τον ήρωά του τον σχεδιαστή Ρέϊνολντς, είναι κι αυτός αφιερωμένος στις εμμονές του και δεν σηκώνει κουβέντα, ποιές είναι αυτές οι εμμονές; Μα φυσικά ο φόρος τιμής που θέλει να αποτίει στους μεγάλους δασκάλους σκηνοθέτες που αγάπησε. Εδώ το γαλλικό ρομαντικό σινεμά του Τρυφφώ, συναντά το κλειστοφοβικό κλίμα του Μπέργκμαν και την απειλητική κάμερα του Λόουζι.

Η παρουσία της επίσης παράξενης αδελφής του Ρέϊνολντς (την οποία ερμηνεύει εξαιρετικά η Λέσλι Μάνβιλ), το φάντασμα της νεκρής μητέρας, οι ανασφάλειες του κεντρικού ήρωα και η νεαρή γεμάτη ζωή γυναίκα που συχνά αισθάνεται εγκλωβισμένη αλλά πολεμά με μοναδικό όπλο την αγάπη της φέρνουν στο μυαλό και την Ρεβέκκα του Χίτσκοκ αλλά όπως προαναφέραμε το σινεμά του Άντερσον μόνο Χιτσκοκικό δεν είναι. Δεν απορεί κανείς γιατί ο σκηνοθέτης ανέλαβε να γράψει και το σενάριο, μάλλον κανένας άλλος δε θα μπορούσε να δώσει πνοή και γραφή στην ιδέα που είχε στο μυαλό του αυτός ο μοναδικός δημιουργός. Τα περισσότερα πλάνα, λίγες εξαιρέσεις αποτελούν αυτά στην εξοχή, θυμίζουν μικρά κελιά, βλέπουμε το ζευγάρι σχεδόν στριμωγμένο κι αυτό γιατί πολύ απλά είναι στριμωγμένο, μέσα σε φόβους, ερωτήματα, τριβές, ρουτίνα. Ακόμα και οι μεγάλοι χώροι γεμάτοι με κόσμο “συμπιέζονται” από την κάμερα του Άντερσον και μετατρέπονται σε ασφυκτικό κλοιό. Το φως εναλλάσσεται με το σκοτάδι, κάθε φορά που ο Ρέϊνολντς και η Άλμα ζουν στιγμές ευτυχίας, η εικόνα θυμίζει ένα όμορφο ξημέρωμα, ενώ κάθε φορά που ο Ρέϊνολντς μετατρέπεται στον απρόβλεπτο, δεσποτικό και απρόσιτο σύζυγο ο φωτισμός θυμίζει συννεφιασμένο δειλινό.

phantom-thread1

Όλα τα παραπάνω λύνουν την επόμενη απορία, γιατί δηλαδή ο Άντερσον ανέλαβε ακόμα και τη φωτογραφία, έπρεπε να γίνει κι αυτός τόσο παράξενος όσο ο σχεδιαστής του, να τα έχει όλα υπό τον έλεγχό του χωρίς να ανακατεύεται κανένας άλλος. Η θεωρία του “πλασμένοι ο ένας για τον άλλον” εξελίσσεται υπέροχα όσο προχωράει η ταινία και μαζί της εξελίσσονται και οι χαρακτήρες. Ο Ρέϊνολντς θα αισθανθεί για πρώτη φορά στη ζωή του να “απειλείται” από μια θηλυκή παρουσία πέρα από αυτή της μητέρας του, γνωρίζει απότομα πως συχνά ο έρωτας μετατρέπεται σε ένα είδος μάχης. Κάθε εμμονή που αναγκάζεται να αφήσει είναι και ένα είδος ήττας και με την ήττα κανείς δεν χαίρεται, η αγάπη και η αφοσίωση συχνά τον τρομάζουν, τον τρομάζει δε ακόμα περισσότερο το ότι κι εκείνος μπορεί να αγαπήσει τόσο που να αναγκαστεί να υποχωρήσει από εδάφη που μέχρι χθες ήταν για όλους τους άλλους απάτητα. Η δε Άλμα, αρχικά αθώα, ειλικρινής αλλά ξεκάθαρη δίνει τον δικό της αγώνα γιατί από την αρχή έχει πιστέψει στην αγάπη.

Η σκηνή με τους δύο ήρωες μέσα στο διθέσιο αμάξι του Ρέϊνολντς να διασχίζουν νύχτα ένα δρόμο ανάμεσα στα δέντρα είναι εκπληκτική, ο θεατής νομίζει πως έχει να κάνει με ένα πρόσωπο, μάλλον γιατί εκείνη τη στιγμή οι δυό τους είναι όντως ένα πρόσωπο. Πόσα παραπάνω μπορεί κανείς να γράψει κανείς γι’αυτή την σκηνοθετική ιδιοφυία; Φτάνοντας στις ερμηνείες στεκόμαστε αρχικά στο ότι ο Ντάνιελ Νταίη Λούις και η Βίκυ Κρίπς αποτελούν ένα ερωτικό ζευγάρι που μαγεύει, ανατρέπει, συγκινεί. Η χημεία μεταξύ τους απόλυτα πετυχημένη, οι Μπεργκμανικές τους συζητήσεις ανατριχιάζουν και μερικές φορές τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα τους θυμίζουν κόμπρα έτοιμη να επιτεθεί. Ο Ντάνιελ Νταίη Λούις δε θέλει άλλες συστάσεις, ο Ρέϊνολντς έχει χαραχτεί ήδη στη μνήμη μας όπως οι περισσότεροι από τους ήρωες που έχει υποδυθεί, δε ξέρω αν όντως σταματήσει να κάνει σινεμά αλλά αν συμβεί αυτό ο κινηματογράφος θα έχει δεχτεί ένα πολύ άσχημο χτύπημα, ίσως ο κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς του. Καταπληκτική ερμηνεία και από την Κριπς της οποίας η φαινομενικά συνεσταλμένη αλλά κατά βάθος θαρραλέα και μαχητική Άλμα μπαίνει στη λίστα με τις πιο γοητευτικές ηρωίδες που έχουμε δει στο σύγχρονο σινεμά.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Ρέϊνολντς σκιτσάρει και ράβει αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η Άλμα γίνεται έμπνευση ενώ παράλληλα ξέρει να αντιμιλά και να διεκδικεί γεμίζουν τη ταινία με μια παράξενη ερωτική αδρεναλίνη, η δουλειά και η δημιουργία είναι έρωτας για τον σχεδιαστή, και ξαφνικά δίνει χώρο στον άλλον έρωτα αυτόν που πολεμάει ανελέητα. Μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, κατά την γνώμη μου πάντα, μουσικά υπογεγραμμένη από τον Jonny Greenwood που όπως και ο σκηνοθέτης έχει κι αυτός τις δικές του εμμονές με τους δασκάλους μουσικοσυνθέτες που μεγαλούργησαν στον κινηματογράφο.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n