first

ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ (FIRST REFORMED) – 2017

Σκηνοθεσία : Πωλ Σρέϊντερ

Πρωταγωνιστούν : Ίθαν Χωκ, Αμάντα Σέϊφρηντ, Σέντρικ Αντόνιο Κάϊλς, Φίλιπ Έτινγκερ

Ένας ιερέας που προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια του γιού ο οποίος σκοτώθηκε στο Ιράκ, γνωρίζει μια νεαρή κοπέλα  που του ζητά να προσφέρει πνευματική και ψυχολογική υποστήριξη  στον ακτιβιστή οικολόγο σύντροφό της.

Το βιογραφικό του Σρέϊντερ όσον αφορά την καριέρα του ως σεναριογράφου και γνωστό είναι και εντυπωσιακό, να θυμίσουμε απλώς λίγες από τις μεγάλες του στιγμές (Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ, ΜΙΣΙΜΑ, ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ), βέβαια τα τελευταία χρόνια δεν είναι πια εκείνος που ήταν. Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες, και κατά τη γνώμη μου στο ζενίθ του έφτασε όταν βρέθηκε δίπλα από τον Μάρτιν Σκορσέζε, ενώ και ο ίδιος μελέτησε πολλούς από τους μεγάλους του σινεμά φιλοδοξώντας να γυρίσει τις δικές του ταινίες.

Σαν σκηνοθέτης όμως δεν τα πήγε το ίδιο καλά όσο σαν σεναριογράφος, ίσως γιατί δεν είχε κάτι ξεκάθαρο στο μυαλό του και προσπαθούσε να πάρει στοιχεία από τους δασκάλους του χωρίς να μπορεί να τα τακτοποιήσει, ωστόσο γύρισε καλές ταινίες στις οποίες η δύναμη πάντως  βρισκόταν κυρίως στο σενάριο. Αγαπημένοι ήρωες του, άνθρωποι τραυματισμένοι, μοναχικοί, αντιμέτωποι με εσωτερικούς δαίμονες, από τον Τράβις του Ταξιτζή και τον Τζούλιαν του Επάγγελμα Ζιγκολό μέχρι τον Τζών στο Νυχτερινές Επισκέψεις και τον Φρανκ στο Σταυροδρόμια Της Ψυχής.

web reformed

Φυσικά ο ιερέας του Ίθαν Χοκ δεν αποτελεί εξαίρεση ενώ στις Ακρότητες ο Σρέϊντερ αρχίζει να μελετά και τον Μπέργκμαν, τουλάχιστον στο ξεκίνημα. Πράγματι η ταινία αφήνει πολλές υποσχέσεις, όχι μόνο σεναριακά αλλά και σκηνοθετικά, το πλάνο με τον ιερέα και τον οικολόγο να συζητούν για την απώλεια του πρώτου και για τους προβληματισμούς του δεύτερου φέρνει στο μυαλό κάτι από το έργο του μεγάλου Σουηδού δημιουργού. Αναμφισβήτητα ο Σρέϊντερ κάνει υπερφιλότιμες προσπάθειες να δώσει σάρκα και οστά στις υπαρξιακές αναζητήσεις του σεναρίου με εικόνες “κρύες” και συνάμα ανθρώπινες, με το μισοσκότεινο δωμάτιο μέσα στο οποίο ο ιερέας γράφει ένα ημερολόγιο και η αφήγηση να μας πηγαίνει πίσω στο μικρό φτωχό διαμέρισμα του Ντε Νίρο στον Ταξιτζή, και με την έκφραση στο πρόσωπο του κεντρικού ήρωα να θυμίζει τον Ιησού λίγο πριν τη σύλληψή του ή κάποιον από τους οσιομάρτυρες του Χριστιανισμού.

Πως μπορεί ένας άνθρωπος που προσπαθεί να κουβαλήσει το αφόρητα μεγάλο φορτίο των δικών του ενοχών να δώσει την λύτρωση σε άλλες βασανισμένες ψυχές; Αυτό δεν προβληματίζει μόνο τον ιερέα αλλά και τον ίδιο τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη. Η αφήγηση έχει αργό ρυθμό αλλά είναι ουσιαστική και δεν βαλτώνει, το ανθρώπινο δράμα δεν αγγίζει καν το μελό και ο Σρέϊντερ καταφέρνει ομολογουμένως πολύ επιδέξια να “δηλητηριάσει” με αυτό τον θεατή. Το προσωπικό δράμα όμως είναι μόνο η αφετηρία, η ιστορία θα ξεδιπλωθεί, θα ασχοληθεί με τον πόλεμο πίστης και πραγματικότητας, θρησκείας και πολιτικής, εκκλησίας και εμπορίου, ηθικού και ανήθικου, έστω και κατά το Πωλ Σρέϊντερ Ευαγγέλιο. Οι Ακρότητες είναι ένα φίλμ που ως ένα σημείο εντυπωσιάζει ή αν θέλετε σε προετοιμάζει για μεγάλες ανατριχίλες.

Δυστυχώς ενώ θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικό φιλμ, η σκηνοθετική ικανότητα φαίνεται να μένει από δυνάμεις λίγο μετά το πρώτο μισό, ευτυχώς και το σενάριο αλλά και οι πολύ καλές ερμηνείες (ο Ίθαν Χωκ είναι υπέροχος) κρατούν ψηλά τη σημαία. Εκεί που ο Σρέϊντερ θέλει να μιμηθεί τον Σκορσέζε αποτυγχάνει, από τη στιγμή επίσης που θέλει να αφήσει τον Μπέργκμαν και να ασχοληθεί με άλλες σκηνοθετικές σχολές χάνει λίγο τον προσανατολισμό του. Για να μην παρεξηγηθώ, ίσως έχουμε να κάνουμε με μία από τις καλύτερες αν όχι την καλύτερη σκηνοθετική δουλειά του Σρέϊντερ, αλλά πως να το κάνουμε πρωτίστως είναι σεναριογράφος και η όποια, μικρή φυσικά, απογοήτευση υπάρχει γιατί επαναλαμβάνω η ταινία γέννησε πολλές προσδοκίες.

Αν τα πλάνα συνέχιζαν να ακολουθούν το ίδιο καλά τα υπαρξιακά και όχι μόνο διλήμματα που βάζει το σενάριο τώρα θα μιλούσαμε για μία από τις δύο-τρεις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Ίσως ο ίδιος ο σκηνοθέτης να φοβήθηκε λίγο περισσότερο ρίσκο, κακώς κατά τη γνώμη μου, και να προσπάθησε να βαδίσει σε σίγουρα μονοπάτια, ίσως επίσης αν είχε αποφασίσει να εμπιστευτεί το σενάριό του σε κάποιον πιο έμπειρο και πιο μπαρουτοκαπνισμένο σε ανάλογου ύφους ταινίες σκηνοθέτη να είχαμε ένα αριστούργημα. Το ότι δεν έχουμε να κάνουμε με αριστούργημα όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για μια καλή ταινία που θα την θυμόμαστε, θα μας συγκινήσει, θα μας προβληματίσει και θα μας χαρίσει αρκετές στιγμές δυνατού σινεμά.

Πολλές υποψηφιότητες, πολλά βραβεία και πολλά μπράβο για την σπουδαία δουλειά στη φωτογραφία από τον Αλεξάντερ Ντινάν

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n