: :

 

dogman

DOGMAN (2018)

Σκηνοθεσία : Ματέο Γκαρόνε

Πρωταγωνιστούν : Μαρτσέλο Φόντε, Εντοάρντο Πέσε, Άνταμο Ντιονίζι, Αλίντα Μπαλτάρι Καλάμπρια

Ο Μαρτσέλο είναι ένας μικρόσωμος καλόψυχος ανθρωπάκος ο οποίος ασχολείται με την φροντίδα σκύλων. Δυστυχώς για εκείνον πέφτει συχνά θύμα εκμετάλλευσης από τον νταή της περιοχής τον Σιμόνε. Ο Μαρτσέλο και λόγω διαστάσεων αλλά και λόγω χαρακτήρα δύσκολα μπορεί να φέρει αντίρρηση στον Σιμόνε με αποτέλεσμα να έρθει η ώρα που θα μπλέξει πολύ άσχημα.

Δεν έχω δει καμία προηγούμενη ταινία του Γκαρόνε οπότε δεν έχω και μια πιο σφαιρική άποψη για το μέχρι τώρα έργο του σκηνοθέτη. Στο Dogman αυτό που πρωτίστως εντυπωσιάζει είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο τοποθετούνται οι ήρωες. Μια ξεχασμένη από τον Θεό περιοχή κοντά στην Νάπολη όπου συχνά μας θυμίζει σκηνικά από σπαγγέτι γουέστερν του Λεόνε ή κάτι από το Βίαιοι Βρώμικοι Και Κακοί του Ετόρε Σκόλα. Εδώ δεν υπάρχει ο αξύριστος Ίστγουντ για να διορθώσει τα πράγματα, εδώ κάνει ο καθένας ότι μπορεί για να επιβιώσει, ακόμα και ο Μαρτσέλο θα αναγκαστεί να σπρώξει λίγα γραμμάρια κοκαϊνης στον Σιμόνε κυρίως για να γλιτώσει τη βία αλλά και για να βγάλει λίγα χρήματα παραπάνω.

Άνθρωποι θυμωμένοι, άνθρωποι τσακωμένοι με τη μοίρα τους, άνθρωποι παρατημένοι. Ο Γκαρόνε αναρωτιέται πόσο εύκολο είναι να επιβιώσει ένας γεμάτος από καλές προθέσεις άνθρωπος μέσα σε έναν τόσο άδικο κόσμο. Σε έναν κόσμο που ναι μεν φαίνεται να ξέρει ποιο είναι το δίκαιο και ποιο είναι το άδικο αλλά επειδή συχνά το άδικο είναι αυτό που έχει την δύναμη και κατά συνέπεια το πάνω χέρι, κλείνει τα μάτια και ξαναγυρίζει στη τρύπα του…ασφαλής και ήσυχος.

marcello-fonte-dogman-matteo-garrone-2018-600x338

Ο Σιμόνε είναι μισητός, όλοι ξέρουν ότι είναι κάθαρμα αλλά κανένας δεν τολμάει να τα βάλει μαζί του, ο Μαρτσέλο είναι πολύ πιο εύκολος στόχος μόνο και μόνο επειδή ανέχεται τον τραμπούκο λες και οι άλλοι του εναντιώνονται, ο Μαρτσέλο είναι ο μικρός και ο αδύναμος ο Σιμόνε ο μεγαλόσωμος και ο δυνατός. Ο Γκαρόνε είναι ρεαλιστικός και ανελέητος στην αφήγησή του. Σε κάνει να αγαπήσεις τον Μαρτσέλο, να τον συμπονέσεις για όσα περνάει αλλά ταυτόχρονα σε ρωτάει “εσύ τι θα έκανες στη θέση του;”, “τι θα έκανες αν ήσουν ένας από τους γείτονές του;”. Ο Μαρτσέλο με όλη την αφέλεια που κουβαλάει πιστεύει πως επειδή μπορεί να γίνει φίλος ακόμα και με τα πιο άγρια σκυλιά γιατί να μην μπορεί  να βγάλει το καλό και σε έναν άγριο κι επικίνδυνο άνθρωπο.

Η ματιά του σκηνοθέτη είναι απαισιόδοξη και οργισμένη, δεν ανέχεται την αδικία και την κοιτάζει κατάματα, δεν θέλει να ωραιοποιήσει τίποτα. Όχι, η ταινία δεν ανήκει σε καμία κατηγορία “Διδακτικού σινεμά”, είναι μια κραυγή που όσο περνούν τα λεπτά δυναμώνει κι από τη δύναμή της θα σπάσουν τζάμια. Η αδιαφορία, η συνενοχή, η απρόσωπη και γραφειοκρατική εξουσία (αστυνομικοί που απλά κοιτάζουν να κλείσουν μια υπόθεση παρά να ασχοληθούν με τον αληθινό ένοχο). Τα μακιγιαρισμένα και με λίφτινγκ ξεπεσμένα γηρατειά της Απόλυτης Ομορφιάς Του Σορεντίνο που συναντούσαμε στη Ρώμη δεν υπάρχουν, στον Ιταλικό νότο η παρακμή βρίσκεται αλλού, στη ζούγκλα όπου το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό και τα υπόλοιπα μένουν θεατές και…φιλοσοφούν!

Ο κόσμος του Dogman είναι σκοτεινός, εχθρικός, υγρός και άρρωστος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μαρτσέλο έχει διαλέξει σαν επάγγελμα την φροντίδα των σκυλιών, τα ταλαιπωρημένα ζώα τα νιώθει πολύ πιο κοντά του απ’ότι τους ανθρώπους. Κι αυτός άλλωστε ένα μικρόσωμο ταλαιπωρημένο σκυλί είναι. Για την ερμηνεία του Μαρτσέλο Φόντε στον κεντρικό ρόλο δεν υπάρχουν πολλά να γράψει κανείς εκτός από λίγα επίθετα, συγκλονιστική, πειστικότατη, πολύ συγκινητική, αλησμόνητη. Μην το λάβετε ως σύγκριση απλώς υπάρχουν στιγμές στην ταινία που το βλέμμα και οι εκφράσεις του Φόντε έχουν κάτι από τις ηττημένες στιγμές ενός Τσάπλιν.

Ένα σενάριο που δεν καταλήγει σε μίζερους παράδρομους για να κάνει την ιστορία λίγο πιο συγκινητική απ’όσο χρειάζεται αποτελεί επίσης ένα ακόμα ατού αυτού του φιλμ. Οι χαρακτήρες έχουν γραφτεί προσεκτικά  και αναφέρομαι κυρίως στους δευτερορολίστες μια και καθένας από αυτούς έστω κι αν εμφανιστεί για λίγα λεπτά σε κάνει να τον θυμάσαι γιατί πολύ απλά έχει τη σημασία του στην εξέλιξη της ιστορίας. Η σκηνοθεσία του Γκαρόνε γεμάτη δύναμη και με κορυφώσεις εκεί που πρέπει.

Έστω κι αν σας “ματώσει” λίγο το Dogman είναι από τις ταινίες που σε κάνουν να ελπίζεις για ένα καλύτερο σινεμά ενώ υπάρχει και η πιθανότητα να προσπαθήσεις να γίνεις κι εσύ ο ίδιος καλύτερος άνθρωπος.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n