: :

 

den_skyldige_ver2

Ο ΕΝΟΧΟΣ (Den Skyldige) - 2018

Σκηνοθεσία : Γκούσταβ Μέλερ

Πρωταγωνιστούν : Γιάκομπ Σέντεργκεν, Τζέσικα Ντίνατζ, Ομάρ Σαργκαουί, Γιόχαν Όλσεν

Ο Άσγκερ Χολμ είναι αστυνομικός που έχει μετατεθεί προσωρινά στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης. Λίγο πριν να τελειώσει η βάρδια του δέχεται ένα τηλεφώνημα από μία γυναίκα που ζητά βοήθεια επειδή έχει πέσει θύμα απαγωγής.

Ένα από αυτά που σκεφτόμουν μετά το τέλος της ταινίας είναι το πως θα αντιμετωπιζόταν Ο Ένοχος στις μέρες μας αν είχε γυριστεί σε κάποια από τις δεκαετίες 50, 60, 70, ή 80. Αν είχε γυριστεί στις πρώτες δύο μπορεί και να είχε χαρακτηριστεί σαν “b-movie αναφορά”, αν είχε γυριστεί στις δύο τελευταίες “ένα cult διαμάντι”. Για “κακή του τύχη” (πολλά εισαγωγικά, ξέρω) αυτό το φιλμ γυρίστηκε μετά το υπέροχο Locke όπου και πάλι όλη η ταινία διαδραματιζόταν σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε μικρό χώρο, με έναν ηθοποιό και με την ιστορία να προχωρά μέσα από τηλεφωνικές συνομιλίες. Η πρωτοτυπία λοιπόν πάει περίπατο; Πάει, αλλά αξίζει να σταθεί κανείς εκεί; Υπάρχουν πάρα πολλές ταινίες που θυμίζουν τον κινηματογραφικό τρόπο γραφής άλλων προηγούμενων αλλά παραμένουν εξαιρετικές. Η όποια σεναριακή επανάληψη μιας καλής ιδέας δεν φτάνει για να καταδικάσει μία ταινία.

Το αυτοκίνητο του Τομ Χάρντυ στο Locke εδώ έχει αντικατασταθεί από το γραφείο του Άσγκερ, και οι δύο ήρωες καλούνται να λύσουν από το τηλέφωνο ζητήματα ζωής και θανάτου, ειδικά ο Άσγκερ λόγω επαγγέλματος. Άλλη μία ομοιότητα των δύο ταινιών είναι και ο χρόνος διάρκειάς τους, 85 λεπτά! Τέλος οι συγκρίσεις όμως και πάμε στο δια ταύτα, ο Μέλλερ στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους φαίνεται να είναι πάρα πολύ καλά διαβασμένος. Ξέρει τους κανόνες του σασπένς, ξέρει τι θα πει κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, και ξέρει πως είναι σχεδόν απαγορευτικό σε τέτοιου είδους ταινίες να παίζει με τα νεύρα του θεατή πλατιάζοντας με κουβεντούλες που απλώς προσπαθούν να μεγαλώσουν τη χρονική διάρκεια και με θέματα που δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.

theguilty_f01cor_2018110131

Εδώ τις τηλεφωνικές κλήσεις που πάνε να χαλάσουν το κλίμα αγωνίας τις τελειώνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής λες και ακούει κάποια παρότρυνση από τον θεατή που του λέει “κλείσε δεν μας ενδιαφέρει αυτός”, χαρακτηριστικό παράδειγμα μια κλίση για απλή πτώση από ποδήλατο. Εξέλιξη σε πραγματικό χρόνο, και η κάμερα φυλακισμένη σε ένα χώρο να περιφέρεται γύρω γύρω από τον κεντρικό ήρωα και να μοιράζεται την αγωνία του. Όσο για τον θεατή, δεν ησυχάζει δευτερόλεπτο, κάθε φορά που ακούγεται ο ήχος κλίσης σφίγγει τα μπράτσα του καθισματός του και περιμένει. Το πόσα συναισθήματα γεννά αυτό το φιλμ είναι πραγματικά εντυπωσιακό, αρχικά λόγω της έκφρασης του Άσγκερ ο οποίος φαίνεται να βασανίζεται κι από τα δικά του προβλήματα πασχίζοντας να κρατήσει ψύχραιμη τόσο την έκφραση όσο και τη φωνή του, περιττό να πω ποια είναι η τύχη αυτής της ψυχραιμίας όσο η ταινία προχωρά.

Γινόμαστε κι εμείς τηλεφωνητές, γινόμαστε κι εμείς δικαστές, αστυνομικοί, θύματα! Το σενάριο γραμμένο από τον σκηνοθέτη κι από τον Έμιλ Νιγκαρντ Άλμπερτσεν, είναι ταυτόχρονα απλό και πολύπλοκο. Δεν χρειάζονται υπερβολές γι’αυτό και δεν υπάρχουν, οι εξάρσεις, ο φόβος, η απογοήτευση, η ελπίδα, ο τρόμος, η ενοχή, η κάθαρση, το βάρος των τύψεων, ο θυμός απέναντι στην αδικία, δίνονται με τόσο μαεστρικό τρόπο και σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα που μένουμε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Τι άλλο να πεις για απλούς διαλόγους που προκαλούν έντονες συγκινήσεις. Ο χρόνος τρέχει ανελέητα για όλους, για τον Άσγκερ, για τον θεατή αλλά και για τον σκηνοθέτη.

Το Χιτσκοκικό “ένοχο μυστικό” υπάρχει αλλά παίρνει το κινηματογραφικό μερίδιο που του αξίζει, οι ανατροπές το ίδιο και μοιάζουν σαν δυνατές γροθιές που πέφτουν πάνω στο πρόσωπο και σε κάνουν να χάσεις το κόσμο, αλλά πρέπει να συνέλθεις και να ξανασηκωθείς, πρέπει να κάνεις ότι κάνει και ο Άσγκερ, τέτοια επιτυχία στην ταύτιση! Η διαχείριση είναι ένα από τα μεγάλα ατού της ταινίας γιατί ο περιορισμένος χώρος εξέλιξης της δράσης συχνά αποτελεί παγίδα και ο άπειρος Μέλερ όχι απλά την απέφυγε αλλά έδωσε και μαθήματα σε άλλους πιο μπαρουτοκαπνισμένους από αυτόν κινηματογραφιστές. Βόλεψε την αγωνία μας με τον καλύτερο τρόπο σε λίγα τετραγωνικά με γκριζογάλανο φωτισμό παρέα με ένα κόκκινο λαμπάκι που αναβοσβήνει συνεχώς. Οι φωνές από την άλλη γραμμή και η απουσία προσώπων βάζουν τη φαντασία μας να δουλεύει ασταμάτητα.

Μέσα σε 85 λεπτά πόσο καλά μπορείς να δουλέψεις, σεναριακά πάντα, έναν χαρακτήρα που καλείται να περάσει όλα αυτά που περνάει ο Άσγκερ; Πολύ δύσκολο έργο αν σκεφτεί κανείς πως ο ήρωας δεν είναι απλώς ένας αστυνομικός που οφείλει να δώσει λύσει σε μια υπόθεση απαγωγής. Η σεναριακή οικονομία και πάλι στις δόξες της χέρι χέρι με την ερμηνευτική δεξιοτεχνία του Γιάκομπ Σέντεργκεν που δείχνει πως μπορείς κάποιες στιγμές να παίζεις μόνο με τις εκφράσεις σου και να παλεύεις με λίγα λόγια να τιθασεύσεις αισθήματα που σε πνίγουν.

Στην άκρη λοιπόν πρωτοτυπίες και συγκρίσεις, απολαύστε ένα πολύ ωραίο φιλμ σασπένς που τα έχει όλα και ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Πρόταση της Δανίας για τα ξενόγλωσσα όσκαρ, έτσι για την ιστορία.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n