: :

 

the-mule

Το Βαποράκι (The Mule) – 2018

Σκηνοθεσία :Κλιντ Ίστγουντ

Πρωταγωνιστούν : Κλιντ Ίστγουντ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Ντάϊαν Γουίστ, Λώρενς Φίσμπερν, Τάϊσα Φαρμίγκα, Άλισον Ίστγουντ.

Ο Ερλ, ένας ηλικιωμένος ανθοκόμος του οποίου τα οικονομικά χρέη είναι δυσβάσταχτα, για να μπορέσει να βοηθήσει τόσο τον εαυτό του όσο και την οικογένειά του, με την οποία δεν έχει πια τις καλύτερες σχέσεις, θα δεχτεί μια πρόταση και θα αναλάβει να μεταφέρει…άγνωστο εμπόρευμα.

Το τι ακριβώς συμβαίνει με τον Ίστγουντ, καλλιτεχνικά μιλώντας, ο τελευταίος που θα μπορούσε να το εξηγήσει είναι ο γράφων. Οι απόψεις πολλές και οι περισσότερες ενδιαφέρουσες. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε δηλώσει πριν από λίγα χρόνια όταν γύριζε το Sully ότι “κάθε φορά που δουλεύω είναι σαν να ξαναγεννιέμαι, δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάθεται και να βλέπει τη ζωή να περνά”. Μετά το αλησμόνητο Gran Torino μας άφησε να πιστεύουμε ότι δεν θα τον ξαναβλέπαμε σαν πρωταγωνιστή, ίσως και ο ίδιος να το πίστευε τότε, όλοι μιλούσαν λοιπόν για την θριαμβευτική έξοδο. Από εκείνο το διαμάντι και μετά ο “Βρώμικος Χάρρυ” γύρισε καλές ταινίες, ενδιαφέρουσες ταινίες αλλά και κάποιες που χωρίς ακριβώς να απογοητεύουν άφηναν την αίσθηση του “μπορούσε και καλύτερα”.

Με το εξάσφαιρο και το Μάγκνουμ 44 να είναι χρόνια στην άκρη ο Κλιντ χειρίζεται ακόμα με φοβερή δεξιοτεχνία το πιο ισχυρό του όπλο, την κάμερα. Όσο παρακολουθούσα την ταινία σκεφτόμουν συνεχώς “μα δεν γίνεται”. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος 89 ετών να σκηνοθετεί λες και είναι τριαντάρης. Τέτοια δύναμη στην αφήγηση, τέτοιος ρυθμός, τέτοια διείσδυση στους χαρακτήρες, τέτοια μαεστρία στο χτίσιμο ενός κόσμου. Αυτός ο παππούς δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο, δεν γίνεται να μη σε κάνει να βουρκώσεις, δε γίνεται να μη σε κάνει να χειροκροτήσεις έστω κι από μέσα σου. Όλα αυτά τα “δε γίνεται” βολεύονται στη καρότσα του φορτηγού του Ερλ και ταξιδεύουν μαζί του και μαζί μας.

mule2

Στις περισσότερες σκηνές όταν όλος ο κόσμος αμφισβητεί τις ικανότητες του Ερλ λόγω ηλικίας παίρνει τις ίδιες αποστομωτικές απαντήσεις που παίρνουν και όσοι από τους θεατές, μπορεί και δικαιολογημένα, αμφισβητούσαν τον Ίστγουντ λόγω ηλικίας. Ο παππούς είναι παλιά καραβάνα κι αν το κορμί μερικές φορές αποτελεί εμπόδιο, το μυαλό και η διάθεση αναλαμβάνουν τα ηνία. Η πείρα και το μπαρούτι της ζωής είναι πανταχού παρόντα. “Ναι θα τα καταφέρω κι ας μοιάζω δεινόσαυρος” λέει τόσο το στόμα όσο και η έκφραση του Ερλ, και τα καταφέρνει πράγματι τόσο στη ταινία όσο και στη ζωή.

Το Βαποράκι βασίστηκε σε αληθινή ιστορία και ένα από τα μεγάλα του ατού είναι ότι μένει στο καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι χωρίς να προσπαθήσει ούτε στο ελάχιστο να περάσει ηθικολογίες, διδάγματα, αμερικάνικα ιδανικά, πολιτικώς ορθές ιδέες. Τίμιο με όλους από την αρχή μέχρι το τέλος. Μία ιστορία ενός ηλικιωμένου διανομέα ναρκωτικών ο οποίος προσπαθεί να αποκαταστήσει τις κατατραυματισμένες σχέσεις με την οικογένειά του για τις οποίες εκείνος και μόνο είναι υπεύθυνος. Τον Έρλ δεν τον βλέπεις με συμπάθεια γι’αυτό που κάνει και ο Ίστγουντ δεν πασχίζει να δώσει ένα διαφορετικό πορτραίτο για χάρη των εισιτηρίων, ο Έρλ σε κάνει να βουρκώσεις γιατί στη δύση της ζωής του καταλαβαίνει πόσο “σκατά τα έχει κάνει στη ζωή του” και η όποια εξιλέωση αναζητείται με έναν εντελώς επικίνδυνο τρόπο.

mule3

Ο Ερλ είναι κάτι σαν τον Γουόλτερ Γουάϊτ του Breaking Bad με τη διαφορά ότι στη δική του περίπτωση η ζωή δεν τον έχει αδικήσει, εκείνος έχει αδικήσει κι έχει παραμελήσει τους ανθρώπους που τον αγαπούσαν και η παρανομία είναι η ευκαιρία του να ζητήσει συγγνώμη. Όσο γερασμένο κι αν είναι το κορμί του σκηνοθέτη-ηθοποιού άλλη τόση φρεσκάδα βγάζει το φιλμ που θυμίζει έντονα αντιηρωικές ταινίες των αρχών της δεκαετίας του 70. Το γουέστερν της ανατροπής, της ωμότητας, των ενοχών, της θλίψης ακολουθεί ακόμα τον “Άνθρωπο Χωρίς Όνομα” και τον “Χλωμό Καβαλάρη”. Το κουρασμένο άλογο αυτή τη φορά έχει αντικαταστήσει ένα φορτηγό. Ευχάριστες πινελιές προσθέτει και το μαύρο χιούμορ, απολαυστικές οι σκηνές όπου ο Έρλ ανίκανος να συμβαδίσει με την τεχνολογία κριτικάρει την εξάρτηση της νέας γενιάς από τα κινητά τηλέφωνα. Ποιός μπορεί να διαφωνήσει επίσης ότι μια κουβεντούλα γύρω από την αξία της οικογένειας κόντρα στην αξία της δουλειάς, δεν είναι από μία τις πιο όμορφες και ανθρώπινες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην οθόνη κι αυτό χάρη στην απλότητα του λόγου και στην αλήθεια του; Το Βαποράκι σε κάνει να δακρύσεις χάρη σε αυτή την αλήθεια του, όπως ΄άλλωστε έκανε και ο Lucky του Χάρρυ Ντην Στάντον.

Αν δεν είναι τέχνη το να βγάζεις ανθρωπιά, κατανόηση και συγκίνηση από το κοινό σου χωρίς να χρησιμοποιείς μελούρες και μεγαλοστομίες παρά μόνο με την παρουσία σου και με λίγα απλά λόγια τότε τι είναι; Εύσημα λοιπόν στο σενάριο των Νικ Σενκ και Σαμ Ντόλνικ όχι μόνο για τη δύναμη στους διαλόγους αλλά και για την προσεγμένη δουλειά στους χαρακτήρες. Ο Ίστγουντ ποτέ δεν πλασαρίστηκε ως σπουδαίος ηθοποιός, ήταν πάντα πολύ καλός σε αυτό που έκανε, μόνο που όσο περνούν τα χρόνια η ερμηνεία του αποκτά βάθος, στο Βαποράκι είναι συγκλονιστικός! Ο Μπράντλεϊ Κούπερ φέρνει εις πέρας έναν ρόλο που δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις αλλά εκεί που χρειάζεται πείθει και με το παραπάνω, απολαυστική και η Ντάϊαν Γουίστ στο ρόλο της πρώην συζύγου του Έρλ. Συνοψίζοντας, Το Βαποράκι δεν έχει ούτε ένα ελάττωμα…ναι ούτε ένα, οκ κατά τη γνώμη μου, είναι καθαρό σινεμά, είναι αναγκαίο σινεμά, είναι νοσταλγικό σινεμά. Δεν φτάνει στο επίπεδο του Gran Torino αλλά είναι ότι καλύτερο έχω δει από τον Ίστγουντ μετά από το συγκεκριμένο φιλμ και νομίζω πως είναι και από τις ταινίες που θα τις μνημονεύουμε ακριβώς γιατί είναι μία ταινία κατόρθωμα μια και δε μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλον στα 89 να δίνει εμπράκτως τέτοια μαθήματα σκηνοθεσίας.

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n