: :

 

the-wild-pear-tree-GR

Η ΑΓΡΙΑ ΑΧΛΑΔΙΑ (AHLAT AGACI) – 2018

Σκηνοθεσία : Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλαν

Πρωταγωνιστούν : Ντογκού Ντεμιρκόλ, Μουράτ Σεμσίρ, Μπενού Γιρντιριμλάρ

Ο νεαρός Σινάν τελειώνει τις σπουδές του κι επιστρέφει στο χωριό του. Το όνειρό του είναι να γίνει συγγραφέας αλλά η πραγματικότητα βάζει μεγάλα εμπόδια στα σχέδιά του.

Έχω δει δύο ταινίες του Τσεϊλάν, τα ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ και ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ, το σινεμά του ομολογουμένως με αιχμαλώτισε για δικούς μου λόγους. Η Άγια Αχλαδιά είναι ίσως το πιο αυτογραφικό του φιλμ και μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά πάνω στην αιώνια μάχη ονείρου και πραγματικότητας. Το όνειρο του να γίνεις συγγραφέας, να δημιουργήσεις κάτι διαφορετικό, να χτίσεις κόσμους, να ταξιδέψεις και η πραγματικότητα του “βρες μια δουλειά να ζήσεις”, “δεν είναι ώρα για όνειρα αλλά για επιβίωση”.

Ο Σινάν από την ώρα που πατάει το πόδι του στο χωριό αναγκάζεται να προσγειωθεί απότομα και με τα μούτρα, η οικογένεια, οι παλιοί φίλοι, μια κοπέλα η οποία θα μπορούσε να είναι “εκείνο το κορίτσι”, ο κοινωνικός περίγυρος και οι κάθε είδους συμβουλάτορες κόβουν λίγο λίγο τα φτερά του. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί την ίδια σχεδόν φιλοσοφία που ακολουθούσε και σε προηγούμενες ταινίες του, δηλαδή μας παρουσιάζει μια ιστορία μέσα από την οποία θα βρει την ευκαιρία να κάνει αιχμηρότατα σχόλια πάνω στην σύγχρονη τουρκική κοινωνία και ειδικά αυτή της επαρχίας. Δύο ειδών κουλτούρες παλεύουν μεταξύ τους όπως δύο άγρια θηρία στο κλουβί.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά ο Σινάν από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας της κάνει έντονες μαλάξεις για να την κρατήσει στη ζωή. Ο συγγραφέας για τους περισσότερους είναι απλώς ένα παρασιτικό επάγγελμα, στην ουσία είναι ένας τεμπέλης που απλά θέλει να κάνει το κέφι του. Ο κόσμος που θέλει να εντάξει τον Σινάν στους κόλπους του είναι μίζερος και συχνά αποκρουστικός. Η καθημερινότητα είναι είναι ένα αδηφάγο τέρας που δε θέλει να αφήσει τίποτα όρθιο, ζητά ανθρώπους υποταγμένους, συμβιβασμένους, άδειους. Η ταινία είναι γεμάτη από συγκλονιστικούς διαλόγους οι οποίοι χτυπούν κατακέφαλα μόνο με την απλότητά τους. Οι εντάσεις στις σχέσεις, οι απογοητεύσεις, οι εσωτερικές αναζητήσεις, η ομολογία της ήττας, οι ακροβασίες, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, η λογική του μεροκάματου και του “μέρα φεύγει – μέρα έρχεται”, η πίστη στις αρχές και στις παραδόσεις.

agriaaxladia

Η νιότη μοιάζει να τρέχει σε έναν μαραθώνιο που όμως από τα πρώτα κιόλας μέτρα του οποίου αρχίζει να λαχανιάζει και να αναρωτιέται αν θα αντέξει μέχρι το τέρμα. Δείγμα μοναδικής σκηνοθετικής ομορφιάς η σκηνή του περιπάτου και της συζήτησης που κάνει ο Σινάν με τους φίλους του. Πολιτικοκοινωνικές κουβέντες, φόβοι, προσδοκίες τόσο καλά γραμμένα όλα αυτά που άνετα θα μπορούσαμε να τα συναντήσουμε και στις σελίδες ενός βιβλίου. Το σινεμά του Τσεϊλάν είναι λογοτεχνικό και συχνά ποιητικό, όσο κι αν ενοχλούν αυτοί ο χαρακτηρισμοί ορισμένους. Άλλωστε τέτοιου είδους σινεμά έχουν κάνει πάρα πολλοί στο παρελθόν και εμείς οι θεατές τους χρωστάμε. Ασφαλώς ένας κινηματογράφος αυτής της σχολής μπορεί να σου γυρίσει μπούμεραγκ πολύ εύκολα, όταν για παράδειγμα δεν έχεις στα χέρια σου μια δυνατή ιστορία ή αν το σενάριο εξαντλήσει αυτά που θέλει να πει πολύ γρήγορα και ο σκηνοθέτης θέλει να ρίξει το βάρος καθαρά στα πλάνα τότε όσο εύκολα μπορεί να προκύψει ένα εικαστικό διαμάντι άλλο τόσο εύκολα μπορούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με μία μπούρδα καραμπινάτη.

Παρά την μεγάλη διάρκεια του φιλμ (188 λεπτά) δεν ένιωσα κουρασμένος παρόλο που κάποια κομμάτια ήταν ξεχειλωμένα και θα μπορούσε να είχε πέσει ψαλίδι. Για παράδειγμα είχαμε επαναλήψεις στις συγκρούσεις πατέρα και γιου ή είχαμε και μερικά πλάνα που δεν βρήκα σε αυτά λόγο ύπαρξης, αλλά πάλι αφού βρήκε ο σκηνοθέτης η γνώμη μου περισσεύει. Για να το συμμαζέψω κάπως, Η Άγρια Αχλαδιά δεν φτάνει την ποιότητα των δύο ταινιών που ανέφερα στην αρχή του κειμένου, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ αξιόλογο φιλμ. Ο Τσεϊλάν είναι ένας δημιουργός ευαίσθητος και ικανότατος σχολιαστής, είναι γνώστης της ανθρώπινης ψυχής και ξέρει να δημιουργεί πειστικότατους ήρωες. Ακούει τους παλμούς της κοινωνίας, οι κεραίες του μένουν πάντα τεντωμένες κι αυτό βγαίνει στο σινεμά που κάνει. Καταλαβαίνω και όλους αυτούς που “κλωτσάνε” σε τέτοιου είδους ταινίες, όλα δεν μπορούν να αρέσουν σε όλους, απλώς δεν μπορώ και να δεχτώ τον χαρακτηρισμό “άσχετοι” για όλους εμάς που κάτι μας λέει αυτός ο κινηματογράφος, και δεν είμαστε και λίγοι αυτοί που τον απολαμβάνουμε, αφήστε εμένα ή άλλους σαν κι εμένα που είμαστε απλοί θεατές, δηλαδή οι άλλοι δημιουργοί που τον αγαπούν είναι κι αυτοί άσχετοι;

Η σκηνοθεσία του Τσεϊλάν έχει δύναμη αυτό νομίζω πως δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας, το κατά πόσο θα τον ενθουσιάσει η ιστορία που θα δει στην οθόνη είναι άλλο ζήτημα. Δε ξέρω πολλούς που θα μπορούσαν να κινηματογραφήσουν τόσο καλά μια εσωτερική Οδύσσεια σαν αυτή που περνάει ο κεντρικός ήρωας, δε ξέρω πολλούς που θα μπορούσαν να βγάζουν τόσο αβίαστα τόσα έντονα συναισθήματα με τις εικόνες τους. Όσο για της ερμηνείες πρώτα θα βγάλω το καπέλο στον Μουράτ Σεμσίρ ο οποίος υποδύεται τον ανεύθυνο και συχνά αυτοκαταστροφικό πατέρα του Σινάν, οι περισσότεροι ηθοποιοί βέβαια αποδίδουν μια χαρά τους ρόλους τους με εξαίρεση κάποια λίγα ερμηνευτικά φάλτσα από τον Ντογκού Ντεμιρκόλ (Σινάν). Φυσικά άλλη μια εξαιρετική δουλειά στη φωτογραφία από τον στενό συνεργάτη του Τσεϊλάν και πολυβραβευμένο Γκεκάν Τιριακί.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n