: :

 

MV5BMTY1OTA2MjI5OV5BMl5BanBnXkFtZTgwNzkxMjU4NjM@._V1_UY1200_CR105,0,630,1200_AL_

GLASS (2019)

Σκηνοθεσία : Μ. Νάιτ Σιάμαλαν

Πρωταγωνιστούν :Μπρους Γουίλις, Τζέιμς ΜακΑβόι, Σάμιουελ Τζάκσον, Σάρα Πόλσον

Ο Ντέηβιντ Νταν (Άφθαρτος), ο Έλάϊτζα Πράϊς (Γυάλινος) και ο Κέβιν (ο απαγωγέας δολοφόνος με τις δεκάδες προσωπικότητες) είναι έγκλειστοι σε ειδικό ψυχιατρείο προκειμένου να μελετηθούν αλλά να να πειστούν πως δεν διαθέτουν τις υπεράνθρωπες ικανότητες που πιστεύουν οι ίδιοι ότι έχουν.

Ο Σιάμαλαν κλείνει την τριλογία που άρχισε με τον Άφθαρτο και συνεχίστηκε με τον Διχασμένο με μια ταινία που προσπαθεί να παντρέψει τη φιλοσοφία του ψυχολογικού θρίλερ με αυτή  των φιλμς με πρωταγωνιστές σούπερ ήρωες. Με τον σκηνοθέτη η σχέση μου ξεκίνησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά δεν συνεχίστηκε ανάλογα, ήταν από τους δημιουργούς που πίστεψα πολύ αλλά στη πορεία άρχισαν να με κουράζουν. Ξεκαθαρίζω λίγο την άποψή μου, ο Σιάμαλαν ξέρει σινεμά και είναι και πολύ καλός σκηνοθέτης, ειδικά στις πρώτες δύο ταινίες του αποδείχτηκε μαέστρος της αγωνίας και του υπόγειου τρόμου. Μας χάρισε σπουδαίες αφηγήσεις και συναρπαστικές ανατροπές. Η μανιέρα των ανατροπών αυτών συνεχίστηκε και – κατά τη γνώμη μου πάντα- καθιέρωσε αυτό που θεωρώ Σιαμαλανικά φινάλε που όμως δεν λειτούργησε πάντα υπέρ της ταινίας.

Στη περίπτωση του Glass συναντάμε, στην αρχή τουλάχιστον, έναν Σιάμαλαν σε φόρμα, ο ρυθμός ικανοποιητικότατος, η αφήγηση δυναμική, οι εκπλήξεις και η ένταση έτοιμες να ορμήσουν και να μας καθηλώσουν. Σενάριο, όπως αναμενόταν, γραμμένο από τον ίδιο και πλήρης έλεγχος. Ο Γουίλις και ο Τζάκσον επιστρέφουν στους ρόλους τους από τον Άφθαρτο 19 χρόνια μετά, γερασμένοι αλλά πειστικοί. Γενικά η πρώτη ώρα στα δικά μου τα μάτια τουλάχιστον είναι απολαυστική, μετά όμως αρχίζουν τα προβλήματα. Για την ακρίβεια υπάρχουν κάποιες κοιλιές και κάποιες επαναλήψεις σα να προσπαθεί να ρωτήσει ο Σιάμαλαν τον θεατή “κατάλαβες τι ακριβώς συμβαίνει με τους ήρωές μου;”

Ασφαλώς κι έχουμε καταλάβει γιατί δεν πρόκειται δα και για κάτι τόσο δύσκολο. Όμως οι συνεχείς εναλλαγές στις προσωπικότητες που “κουβαλάει” μέσα του ο Κέβιν από ενδιαφέρουσες μετατρέπονται σε κουραστικές και κάποιες στιγμές δεν πείθουν κιόλας. Ο Γουίλις και ο Τζάκσον κάνουν ότι μπορούν αλλά η σεναριακή εξέλιξη δεν τους βοηθάει να πετύχουν κάτι ακόμα καλύτερο, ειδικά ο Γουίλις μοιάζει να απογοητεύεται προς το τέλος από τον ίδιο του το ρόλο.

Το καλό με το Glass είναι ότι πιάνεις το όποιο νόημα χωρίς να χρειάζεται να δεις τις δύο προηγούμενες ταινίες τις τριλογίας, άλλωστε και τα φλας μπακ είναι κατατοπιστικά. Για να είμαστε δίκαιοι όμως και στο συγκεκριμένο φιλμ ο Σιάμαλαν στον τομέα σκηνοθεσία τα πάει καλά, το πρόβλημα είναι το σενάριο αφού η φιλοσοφία και το βάθος που θέλει να δώσει δεν βγαίνουν με ικανοποιητικό τρόπο και συχνά το κόμικ παίρνει το πάνω χέρι από το ψυχολογικό θρίλερ με την ισορροπία να χαλάει γιατί είναι βέβαιο ότι ο Σιάμαλαν δεν ήθελε να κάνει μια κόμικ ταινία.

Όχι το Glass δεν καταλήγει Avengers ή Spiderman απλώς έδειξε πως οι καλές στιγμές του Άφθαρτου θα γύριζαν για να μείνουν, πράγμα που τελικά δεν έγινε. Η ταινία στο σύνολο της δεν είναι ένα χαμένο δίωρο φταίνε οι απαιτήσεις που δημιουργεί κάθε φορά ο Σιάμαλαν.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n