On Air Now-Μουσικές Αποχρώσεις του Μπλε με τον Έκτορα Κύρογλου
: :

 

παρασιτα

ΠΑΡΑΣΙΤΑ (PARASITE) – 2019

Σκηνοθεσία : Μπονγκ Τζουν Χο

Πρωταγωνιστούν : Σονγκ Κανγκ Χο, Τζο Γεο Τζεονγκ, Παρκ Σο Νταμ, Γιανγκ Χε Τζιν

Δύο οικογένειες , δύο διαφορετικοί κόσμοι. Οι πάμφτωχοι που μένουν σε ένα άθλιο υπόγειο και οι πλούσιοι που ζουν στο παλάτι. Μια καλοστημένη απάτη θα φέρει όλα τα μέλη της φτωχής οικογένειας σαν εργαζόμενους στο σπίτι των πλουσίων.

Είναι μερικές ταινίες στις οποίες καταλαβαίνεις από την αρχή κιόλας ότι τα πράγματα (τα κινηματογραφικά πράγματα) θα κυλήσουν με τον καλύτερο τρόπο. Μπορεί να είναι ο πολύ μεγάλος αριθμός των ταινιών που έχει δει κανείς, μπορεί η μικρή σινεφίλ πείρα του να τον προειδοποιεί, τέλος πάντων κάποιο ένστικτο έχει αναπτυχθεί. Το συγκεκριμένο ένστικτο το τρέφει το πολύ καλογραμμένο σενάριο, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ένας γερός σκελετός και όλα τα υπόλοιπα έρχονται. Ο Μπονγκ Τζουν Χο έχει δημιουργήσει χωρίς περιττές φλυαρίες τους δικούς του “Βίαιους, Βρώμικους Και Κακούς”, αυτοί οι φτωχοδιάβολοι όμως δεν σκοπεύουν να σου προκαλέσουν λύπη ή να σου μαυρίσουν το δίωρο. Η ματιά του σκηνοθέτη είναι γεμάτη εξυπνάδα και μαύρο χιούμορ.

Το δικό του χρώμα στην εξαθλίωση και στην περιθωριοποίηση της φτωχής  οικογένειας δεν είναι γκρίζο, προσέξτε μόνο την εξαιρετικής έμπνευσης σκηνή με το ελεύθερο wi-fi, σκηνή η οποία αποτελεί ένα εντελώς εύστοχο σχόλιο όχι μόνο για την Κορεάτικη κοινωνία αλλά και για τις υπόλοιπες καπιταλιστικές, και ξεκαθαρίζω και πάλι, όχι τα Παράσιτα δεν είναι ύμνος στην αριστερά και στον σοσιαλισμό. Τα σχόλια της κάμερας και του σεναρίου λένε μέσα σε ελάχιστα λεπτά αυτά που ίσως δεν μπορούν να πουν χιλιάδες σελίδες αναλυτών. Ο άνθρωπος έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μπορεί να αντέξει χωρίς φαγητό αλλά όχι χωρίς ίντερνετ, από εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν όλα. Ο σκηνοθέτης γίνεται ένας Όργουελ του 1984 με χιούμορ που δαγκώνει, δεν καταπιάνεται με το μέλλον αλλά με το παρόν, το παρόν με τις τεράστιες ταξικές αντιθέσεις, με τα αμφιλεγόμενα πρότυπα, με το “ο θανατός σου η ζωή μου”, με την “μαγκιά” της απάτης αφού η κοινωνία δεν είναι δίκαιη, με την ανάπτυξη που δεν διστάζει να πετάει ανθρώπους στα σκουπίδια και να είναι περήφανη γι’αυτό.

parasite_249393

Επόμενο ξεκαθάρισμα, όχι τα Παράσιτα δεν υποστηρίζουν την απάτη, τον δόλο, την κλοπή, τα Παράσιτα είναι μια κινηματογραφική ταινία, που έχει το βάθος της έχει το κοινωνικοπολιτικό της χιούμορ αλλά δεν στέκει σε κάποια από τις δύο όχθες του ποταμού. Ο Μπονγκ Τζουν Χο δείχνει πως έχει τη διάθεση να σαρώσει τα πάντα, δεν του αρέσει ο κόσμος μέσα στον οποίο ζει και θα τα πει έξω από τα δόντια, απλώς δεν θα ηθικολογήσει και δεν θα λαϊκίσει, ο κινηματογραφικός του λόγος είναι πανκ, φαίνεται να λέει “τα κάνατε σκατά και τώρα φάτε τα”. Ασφαλώς η άρχουσα τάξη περνιέται από πριονοκορδέλα, η φτηνή κουλτούρα της, τα ιδανικά της, οι “ηθικές αρχές” της και ο καθωσπρεπισμός της, αλλά ας είμαστε λογικοί, εκείνος ζει την συγκεκριμένη κοινωνία και το δικό του σχόλιο σαφώς έχει μεγαλύτερη αξία και αξιοπιστία από τον οποιονδήποτε νοικοκύρη δημοσιογράφο του “ησυχία, τάξη-κυρίως μεγαλοαστική, και ασφάλεια”.

Οι βασικοί αντι-ήρωες, είναι απατεώνες και δε διστάζουν μπροστά σε τίποτα, ίσως να τους έφτιαξε το άνισο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν ίσως πάλι όχι, απάντηση δεν υπάρχει, στα Παράσιτα υπάρχουν μόνο εκπλήξεις και μάλιστα κινηματογραφημένες με άριστο τρόπο. Ο σκηνοθέτης παίζει με τις κατηγορίες ταινιών, ξεκινά με την μαύρη κωμωδία, κάποια στιγμή σκεφτόμαστε πως μπορεί να το γυρίσει στο έντεχνο γλυκόπικρο, περνάει από το μυαλό πως το δραματικό κρεσέντο δεν θα αργήσει αλλά ο μάγκας δεν σταματάει εκεί, θα παίξει ακόμα και με το θρίλερ…οκ τέρμα οι όποιες αποκαλύψεις.

festival-darlings-2019---parasite_981_14350530_type14006

Η αφήγηση τσακίζει κόκαλα και δεν την βοηθάει μόνο το σενάριο αλλά και οι πολύ καλές ερμηνείες από όλους! Το σύμπαν του Μπονγκ Τζουν Χο μοιάζει κάπως περίπλοκο αλλά δεν είναι, εκτός από την όποια ταξική ματιά υπάρχει και αυτή μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, οι αδυναμίες και οι πειρασμοί συχνά δεν καταλαβαίνουν από κοινωνικά στρώματα, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει κλέφτης, απατεώνας, δολοφόνος, δίκαιος, τρυφερός, μαχητής, ηττοπαθής αν του το “επιτρέψουν” οι συνθήκες. Άλλωστε η πολύπλοκη ματιά του συγκεκριμένου δημιουργού είχε φανεί από το σπουδαίο θρίλερ τρόμου Ο Επισκέπτης, όπου κι εκεί ακόμα ο αθεόφοβος δεν έκανε οικονομία στα κοινωνικά σχόλια με αποτέλεσμα να είναι υπεύθυνος για ένα από τα πιο ψαγμένα φιλμ τρόμου των τελευταίων πολλών ετών!

Σπουδαία δουλειά και στην σκηνογραφία που απεικονίζει αυτούς τους δύο κόσμους, πολύ καλή και η φωτογραφία και εν ολίγοις έχουμε μία ταινία που γίνεται τραινάκι Λούνα Παρκ, πάνω κάτω και δεν ξέρεις πιο είναι το τέρμα. Ο φετινός Χρυσός Φοίνικας των Κανών είναι ένα μαγικό κομμάτι σινεμά που τονώνει ακόμα παραπάνω τον ήδη υπάρχοντα ενθουσιασμό μας για τον κινηματογράφο της Κορέας που είναι έτοιμος να πατήσει το περίφημο κουμπί και να στείλει στον αγύριστο πολλές δηθενιές και play station αισθητικές.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n