ευτυχία

Ευτυχία (2019)

Σκηνοθεσία : Άγγελος Φραντζής

Πρωταγωνιστούν : Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Κάτια Γκουλιώνη, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Θάνος Τοκάκης.

“Δεν θέλω να θυμάμαι” είναι η πρώτη φράση που ξεστομίζει η γερασμένη πια Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου στη διάρκεια μιας εκδήλωσης που γίνεται προς τιμήν της. Θυμάται όμως τα πάντα, τα φαντάσματα και οι αναμνήσεις είναι εκεί, τα απατηλά όνειρα, οι περασμένες αγάπες, η φαντασία.

Έχω ξαναγράψει ότι είμαι πολύ επιφυλακτικός με τις κινηματογραφικές βιογραφίες προσώπων που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου και είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου (η μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου Ελληνίδα στιχουργός) είναι ένα σημαντικότατο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Οι στίχοι της είναι κομμάτι ιστορίας, χαρτογραφούν την πονεμένη καθημερινότητα μιας ολόκληρης εποχής. Ανάσαινε ότι συνέβαινε γύρω της, πάλευε με την ψυχή και το μυαλό της και στο χαρτί (συχνά στο τσιγαρόχαρτο) γραφόντουσαν διαμάντια. Το ζήτημα όμως δεν είναι πως βλέπω εγώ την Παπαγιαννοπούλου αλλά οι άνθρωποι που αποφάσισαν να κάνουν τη ζωή της ταινία.

ευτυχια2

Θα ξεκινήσω γράφοντας πως ευτυχώς δεν πρόκειται για άλλη μία αγιογραφία γεμάτη μεγαλοστομίες και σεναριακές αφέλειες. Η ταινία ρίχνει το βάρος κυρίως στις προσωπικές σχέσεις της στιχουργού, στο άρρωστο πάθος της για την χαρτοπαιξία αλλά και στο ασυμβίβαστο του χαρακτήρα της. Όμως τελικά όλα αυτά ήταν που την έκαναν μεγάλη, αυτό λίγο πολύ θέλει να μας δώσει να καταλάβουμε η ταινία του Φραντζή. Μια προσωπικότητα τόσο κόντρα στα στερεότυπα όσο αυτή της Παπαγιαννοπούλου δεν θα μπορούσε να μην έχει πάθη, δεν γινόταν να μην πληρώνει το τίμημα, δεν γινόταν να μην ματώνει για την τέχνη της.

Μεγαλώνει σε δύσκολα χρόνια και μάχεται με τέτοιο τρόπο που οι Κυρ-Παντελήδες κάθε εποχής θα τη “στόλιζαν” με διάφορα κοσμητικά επίθετα. Στηρίζει έναν ομοφυλόφιλο καυγαδίζοντας με κάτι ψευτόμαγκες, δεν διστάζει να χάσει την οικογενειακή της γαλήνη και το βόλεμά της για να ακολουθήσει την τρέλα της να γίνει ηθοποιός. Θέλει να γυρίζει και παρατηρεί ενάντια σε κάθε “ηθική” που την θέλει καλή νοικοκυρά και καθωσπρέπει σύζυγο και μητέρα…κι αυτό γιατί μέσα στης υπάρχει το μικρόβιο του γραψίματος.

Σεναριακά τον χειρισμό αυτής της πολυτάραχης ζωής έχει αναλάβει η Κατερίνα Μπέη και κατά τη γνώμη μου τα έχει πάει μια χαρά. Η μικρή ένστασή μου αφορά μόνο το επαγγελματικό κομμάτι στη ζωή της στιχουργού, θα ήθελα δηλαδή να εστιάσει το σενάριο και η ταινία κατά συνέπεια, λίγο παραπάνω στις σχέσεις της με τους συνθέτες και τους τραγουδιστές, τέλος πάντων στο σινεμά πρέπει να υπάρχει και οικονομία αλλά το θέμα είναι τόσο ενδιαφέρον από μόνο του που ένα μισάωρο παραπάνω διάρκειας δεν θα ενοχλούσε και δεν θα κούραζε κανέναν.

ευτυχια3

Η σκηνοθετική αφήγηση του Φραντζή και ρυθμό έχει και ουσία και ξέρει να κρατά τις ισορροπίες όσον αφορά τη συγκίνηση. Δεν έχω παρακολουθήσει άλλες δουλειές του αλλά από αυτήν έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Κατ’αρχήν ο ίδιος βγάζει πολύ μεγάλο σεβασμό για την ηρωίδα με την ζωή της οποίας αποφασίζει να καταπιαστεί. Ο Φραντζής αγαπάει την Παπαγιαννοπούλου και για τα ελαττώματά της. Ακουμπά με στοργή επάνω της, δεν την δικαιολογεί, της συμπαραστέκεται και μπράβο του! Ξαναγυρίζω στο σεναριακό κομμάτι για να αποδώσω τα εύσημα και στις χιουμοριστικές του στιγμές οι οποίες δεν είναι και λίγες. Συχνά οι ήρωες της ταινίας αντιμετωπίζουν τις τεράστιες δυσκολίες και αναποδιές της ζωής με χιούμορ, το χιούμορ είναι η δύναμή τους, είναι χαστούκι στο συντηρητισμό και στα “πρέπει”.

Ήρθε και η στιγμή να φτάσουμε στις ερμηνείες, όπου εδώ τα λόγια είναι περιττά. Στην ουσία έχουμε μια ζυγαριά, από τη μία πλευρά τα νεανικά χρόνια της Παπαγιαννοπούλου και από την άλλη τα πιο ώριμα έως την εποχή που είναι ηλικιωμένη. Στη ζυγαριά αυτή θα απολαύσουμε την ερμηνευτική ισορροπία από τις σπουδαίες Καριοφυλλιά Καραμπέτη και Κάτια Γκουλιώνη. Η δεύτερη έχει αναλάβει τη νεανική περίοδο της στιχουργού και η ερμηνευτική της έκρηξη σαρώνει στην κυριολεξία τα πάντα, κάντε έναν κόπο να παρατηρήσετε τον μαγικό τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το σώμα της. Όσο για την Καραμπέτη δεν έκρυψα ποτέ την αδυναμία που της έχω κυρίως για τις καταπληκτικές ερμηνείες που μου έχει χαρίσει στο θέατρο, στην Ευτυχία είναι για άλλη μια φορά έξοχη τι άλλο να γράψω δηλαδή, μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς μας κι αυτό το έχει αποδείξει με τη στάση της απέναντι στα πράγματα γενικότερα.

Για να είμαι δίκαιος όμως πρέπει να πω πώς όλες ή σχεδόν όλες οι ερμηνείες είναι πειστικότατες, ακόμα κι αν υστερούσε αλλού η ταινία οι ερμηνείες είναι πολύ καλό κίνητρο για να βγάλετε εισιτήριο. Η Ευτυχία είναι μια πολύ καλή ελληνική ταινία κι αφήνει ευτυχώς ελπίδες πως αν παλέψει το εγχώριο σινεμά θα μας δώσει ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον…αναμένουμε με όρεξη και με ελπίδα.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

  • Login Form

L

o

g

i

n