1917

1917 (2019)

Σκηνοθεσία : Σαμ Μέντες

Πρωταγωνιστούν : Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν, Τζωρτζ Μακέη, Μαρκ Στρονγκ

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του και δύο βρετανοί στρατιώτες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν μια γραπτή διαταγή με την οποία θα αποτραπεί μια επίθεση παγίδα.

Πολεμικές περιπέτειες άπειρες στην μεγάλη οθόνη, τα τελευταία χρόνια κάποιες από αυτές μπόρεσαν να δώσουν κάτι αληθινά διαφορετικό στο σινεμά του είδους κάποιες άλλες πάλι βασάνισαν την αισθητική μας με την φιλοσοφία του play station. Ο Μέντες είναι ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης που έδειξε ότι μπορεί να γυρίσει τα πάντα με μοναδική δεξιοτεχνία, από δράμα (American Beauty, Ο Δρόμος Της Επανάστασης) μέχρι περιπέτειες με μεγάλες απαιτήσεις (Skyfall, Spectre). Τα δύο πρώτα φιλμ κατά την άποψη μου είναι από τα σημαντικότερα στο είδος τους εδώ και τριάντα χρόνια.

Στο 1917 ο Μέντες καλείται να γυρίσει μια πολεμική περιπέτεια η οποία βασίζεται σε μία πολύ απλή ιστορία, στο κάτω κάτω πόση πρωτότυπη έμπνευση να χωρέσει πια. Δύο στρατιώτες που θα αντιμετωπίσουν χίλιες δύο δυσκολίες για να πετύχουν το σκοπό τους κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι δηλαδή θέμα χειρισμού, θέλεις να κάνεις μια ταινία λίγο πιο λιτή που να στηρίξει μεγάλο μέρος της στο δούλεμα των χαρακτήρων, σε εσωτερικές συγκρούσεις και σε υπαρξιακές αναζητήσεις ή θέλεις να κάνεις μια καθαρή πολεμική περιπέτεια, ένα είδος αναφοράς στο παλιό καλό Χόλλυγουντ και το βάρος να πέσει στην δράση;

19172

Ο Μέντες τα κάνει όλα να φαίνονται πολύ εύκολα, συνδυάζει το λιτό και βαθύ του Ευρωπαϊκού σινεμά με την Χολλυγουντιανή δράση, την ατόφια και την εντυπωσιακή, αυτή που φέρνει τον κόσμο στις αίθουσες και τον κάνει να συνεχίσει να αγαπά τον κινηματογράφο. Να βάλουμε βέβαια τα πράγματα στη θέση τους, το φιλμ σε καμία περίπτωση δεν είναι Λεπτή Κόκκινη Γραμμή, Σταυροί Στο Μέτωπο ή Μεγάλη Χίμαιρα δεν είναι ούτε Διάσωση Του Στρατιώτη Ράϊαν όσον αφορά τη φρίκη το αίμα και το τρέξιμο όμως είναι πολύ καλό σινεμά. Λίγο περισσότερο βάρος πέφτει στη δράση, οι χαρακτήρες έχουν δουλευτεί, οι διάλογοι έχουν ουσία αλλά από ένα σημείο κι έπειτα η συνεχής δράση, τα ανελέητα κυνηγητά έχουν το πάνω χέρι, η πλάστιγγα γέρνει περισσότερο προς την κατηγορία “πολεμική περιπέτεια” παρά σε αυτήν του πολεμικού δράματος, κανένα πρόβλημα.

Σε μια περιπέτεια ο καλός σκηνοθέτης φαίνεται και από το εξής, από το πόσο πειστικές μπορεί να κάνει να φανούν οι “αναληθοφανείς” σκηνές (πτώσεις, εκρήξεις, άλματα, ξώφαλτσα κλπ), εδώ ο Μέντες έχει δώσει ρεσιτάλ επιδεξιότητας, ξέρεις ότι αυτό που βλέπεις δεν γίνεται να συμβεί αλλά…φοβάσαι, έχεις αγωνία, δεν γελάς ειρωνικά, το πιστεύεις! Όσο για τα πλάνα, αυτά σε κάνουν να τρίβεις τα μάτια σου. Οι στρατιώτες δεν χρειάζεται να κουβεντιάζουν πολύ ώρα για τη φρίκη του πολέμου, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και κάνουν τους στρατιώτες να σωπάσουν, ναι τα πλάνα είναι βασικοί πρωταγωνιστές με τη δικιά τους φωνή.

19173

Να πάμε λοιπόν και στο πρώτο από τα τρία όσκαρ που κέρδισε η ταινία, αυτό της φωτογραφίας (Ρότζερ Ντίκινς), δε θα αναφερθώ σε δίκαια και άδικα όσκαρ, δεν το κάνω ποτέ, θα δηλώσω μόνο ότι τη συγκεκριμένη φωτογραφία (προσέξτε κάποιες νυχτερινές σκηνές) θα μου μείνει για πάντα στο μυαλό, ένα πραγματικό θαύμα, εικόνες ολοζώντανες σε σημείο που δεν είσαι πια στην αίθουσα αλλά στο πεδίο μάχης και στα ερείπια, υπέροχη δουλειά από τον άνθρωπο που κέρδισε το όσκαρ και για την δουλειά του στο Blade Runner 2049 και στενό συνεργάτη τόσο του Μέντες όσο και των αδελφών Κοέν.

Για τον ήχο, το δεύτερο όσκαρ, δεν μπορώ να έχω καμία άποψη έχω δηλώσει θεατής και όχι ειδικός αλλά όσον αφορά τα εφέ, το τρίτο όσκαρ, δε ξέρω αν όντως ήταν τα καλύτερα το σίγουρο όμως είναι πως ήταν απόλυτα πειστικά, ας πάρουν μερικοί μαθήματα κι ας κόψουν την “απενοχοποιημένη κομπιουτεροκουλτούρα” της ευκολίας. Εν κατακλείδι στο εικαστικό κομμάτι το 1917 είναι σινεμά διαμάντι, ενώ για τη σκηνοθεσία θα κλείσω λέγοντας πως για μια ακόμη φορά ο Μέντες δίδαξε αφήγηση με νεύρο και ουσία, μια κάμερα που έτρεχε, φοβόταν, κρυβόταν, βαριανάσαινε, πονούσε, πείσμωνε, όπως οι κεντρικοί ήρωες και όχι μόνο.

Για το σενάριο και για τις ερμηνείες δεν μπορώ να γράψω πολλά, όπως είπα και στην αρχή η ιστορία είναι απλή, η δύναμη θα πέσει στον ρυθμό και στην εικόνα όσο η ταινία θα προχωράει, αλλά όλοι οι ηθοποιοί κάνουν αυτό που πρέπει άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία έχει μικρούς ρόλους, τι θα θυμόμαστε από αυτούς ο καιρός θα δείξει, δεν την λέω ταινία ερμηνειών πάντως αλλά ο Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν έχει βάλει τα θεμέλια για το μέλλον και τα καταφέρνει να κουβαλήσει μια χαρά το απαιτούμενο ερμηνευτικό βάρος του πρωταγωνιστή.

Είναι τελικά μεγάλη ταινία το 1917; Την απάντηση δεν θα τη δώσω εγώ, όπως είπα εγώ απόλαυσα ένα εικαστικό διαμάντι κι έναν ρυθμό που με καθήλωσε και με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο σαν θεατή, τον δικό του πόλεμο ο Μέντες τον κερδίζει όλο και πιο εύκολα

Καλή Διασκέδαση

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n