Poster (1)

Η Αόρατη Ζωή Της Ευρυδίκης Γκουσμάου (A Vida Invivsivel) – 2019

Σκηνοθεσία : Καρίμ Αϊνουζ

Πρωταγωνιστούν : Τζούλια Στόκλερ, Καρόλ Ντουάρτε, Γκρεγκόριο Ντουβιβιέ

Η Ευρυδίκη και η Γκίντα, δυο αδελφές, δυο κορίτσια με όνειρα. Η πρώτη ονειρεύεται καριέρα στο πιάνο και η άλλη αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα για τον έρωτα κι όπου την βγάλει. Το αποτέλεσμα είναι να χαθούν για αρκετά χρόνια.

Δεν χρειάζεται να ξέρει πορτογαλικά όποιος αποφασίσει να διαβάσει αυτό το κείμενο, έχει καταλάβει ποια είναι η γνώμη μου από τον τίτλο. Και ως γνωστόν δεν πρόκειται να εξηγήσω το γιατί τα δύο κορίτσια κατέληξαν να ζουν χώρια. Θα σταθώ σε άλλα πράγματα και πρώτα απ’όλα στην απίστευτη αφηγηματική δύναμη του Αϊνούζ ο οποίος σε κρατά καθηλωμένο στη θέση σου για 150 λεπτά και δεν έχεις καταλάβει για πότε έχει περάσει η ώρα. Είναι τόσο αριστοτεχνική η παράλληλη κινηματογραφική διήγηση των δύο ζωών που δεν αφήνει περιθώριο για την παραμικρή κοιλιά και για την οποιαδήποτε περιττή επανάληψη.

333

Ένα σενάριο (γραμμένο από τους Μουρίγιο Χάουζερ, Ινιέζ Μπορταγαρέη και Καρίμ Αϊνούζ, βασισμένο στο βιβλίο της Μάρτα Μπατάλια) που σε μαθαίνει τι πάει να πει απλότητα, οικονομία χρόνου, και “ξεφύλλισμα”, είναι στιγμές που νομίζεις πως ξεφυλλίζεις ένα εικονογραφημένο βιβλίο, ασφαλώς και ο σκηνοθέτης “ευθύνεται” πρωτίστως γι’αυτό αλλά είχε σενάριο για να πατήσει επάνω του κι έτσι εμείς να παρακολουθήσουμε μια πραγματική συναισθηματική μαγεία.

Πρέπει να το έχω ξαναγράψει από αυτή τη στήλη, μερικές φορές το πιο δύσκολο πράγμα σε μία δραματική ταινία είναι να εκφράσεις απλά συναισθήματα. Είναι δύσκολο γιατί μπορεί να πέσεις σε νάρκισσο ηθοποιό (θα πει κανείς εδώ πρέπει να επέμβει ο σκηνοθέτης) που να αποφασίσει να το παρακάνει, μπορεί να πέσεις σε διαλόγους που στοχεύουν στην υπερβολή γιατί επικρατεί και η άποψη ότι “όσο πιο πομπώδες και υπερβολικό τόσο πιο συγκινητικό”, μπορεί να πέσεις σε σκηνοθέτη που ακολουθεί κανόνες εύκολου μελό με σκοπό τα εισιτήρια.

444

Η Ευρυδίκη δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω, η Ευρυδίκη είναι μια ταινία που βγάζει αλήθεια από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αλήθεια που προκύπτει από τις εκπληκτικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών, αν και για να είμαι δίκαιος όλοι οι ηθοποιοί είναι υπέροχοι, από τους διαλόγους που λένε τα πιο απλά πράγματα αλλά βαράνε στο ψαχνό, στο μυαλό και στη καρδιά δηλαδή, ακόμα και στο στομάχι, από την συγκίνηση που βγάζουν οι εικόνες έστω κι αν δεν ακούγεται η παραμικρή λέξη. Η αγάπη, η μοναξία, ο συμβιβασμός, η προσωπική φυλακή, η αδικία, η ελπίδα, το κουράγιο, η πίστη, ο αφορισμός, το ψέμα μαζεύονται στο ίδιο τραπέζι.

Η ιστορία ξεκινά από την δεκαετία του 50, σε μία Βραζιλία ανδροκρατούμενη, άκρως συντηρητική όπου η γυναίκα καλείται να παλέψει με νύχια και με δόντια για να μείνει όρθια. Η γυναίκα που απαγορεύεται να έχει όνειρα, να είναι ανεξάρτητη, να κάνει λάθη και να τα πληρώσει, απαγορεύεται να ζήσει! Η Ευρυδίκη είναι μια φεμινιστική ταινία όπως πρέπει να είναι οι φεμινιστικές ταινίες, ένας ύμνος στη γυναίκα μέσα από τον πόλεμο που δίνει κόντρα σε όλα. Πόσο όμορφες οι σκηνές αλληλεγγύης, όταν ακόμα και ένα άγγιγμα λέει “θα είμαι για πάντα δίπλα σου”.

Πόσο έξυπνο το σκεπτικό να μαθαίνουμε για την πορεία των κοριτσιών βλέποντας εικόνες από τη ζωή της μίας και μαθαίνοντας από την αφήγηση ενός γράμματος τη ζωή της άλλης (ωραία δεν είναι η πρώτη φορά που το βλέπουμε αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα, αν δείτε την ταινία θα καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ). Το δράμα είναι δύσκολη υπόθεση αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μάστορες και έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε μία από τις πιο συναισθηματικές, τις πιο ανθρώπινες, τις πιο συγκινητικές ταινίες του είδους που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και το σκιτσάρισμα της βραζιλιάνικης κοινωνίας καθώς περνά ο καιρός και τα πράγματα αλλάζουν είναι ένα ακόμα μάθημα κινηματογράφου.

Πρόσφατες ηχογραφημένες εκπομπές

Χορηγίες Επικοινωνίας

  • Login Form

L

o

g

i

n